Saturday 19 December 2009 (jmc)
It feels like I’m going through the most chaotic week since we moved from Amsterdam to Dar es Salaam. It’s probably not true but one needs some exaggerating to impress people from time to time. Hein left last week Friday night for a course in the Netherlands. I’ve just spoken with him. He’s about ready to take off from Schiphol and he doesn’t sound half as hungover as he normally sounds before heading back to Dar.

Saturday
Last week Saturday was fine, if a bit lonely. I’d worked hard the week before to finish everything in order not to have to work in the weekend. With hindsight I know that Tarek was then peaking in his I want my mum phase. I couldn’t turn around without him screaming out in frustration with not being held by me. That made it hard for us to do anything at all so the furthest out of the house we got was the garden, which right now is in a gorgeous phase. It’s remarkable what a few large showers can do. We can no longer see the whole compound from the veranda, there is too much green surrounding us. And the flame trees are a bright orangy red which sets that whole side of the garden in a beautiful orange and green shaded light.

Finally, lots of green and many flowers

Sunday
Sunday was much nicer as we visited Elmer, a tiny Danish baby that had just arrived from Nairobi where he was born the beginning of this month. As Elmers’ sister, Hannah is two years old she has many toys that interest Tarek greatly. This made him much easier to handle than at home, where he knows every corner of the house. And as we had no power all day we were happy that Elmers’ parents, Kristian and Christel, didn’t mind us using their internet connection so we could skype with papa Hein, oma in Amsterdam and auntie Dani.

Monday
Monday I was actually relieved to be able to go to work. I love holding Tarek but it makes me very nervous when he gets so needy. I know it’s just a phase and bla, it still makes me very nervous when he depends on me so much. Thank goodness he is absolutely in love with both Leonarda and Cecilia so he has much more fun when I am not around. Work started at seven in the morning, meaning I got up at 5:30 which to me is the middle of the night, no matter what time I go to bed. As Monday was the day all the teachers had to go through all the report comments and make changes, I had to stay in school for a long time. That meant that Leonarda had to work a very long day as well, coming here at 6:30 and leaving at five in the afternoon. Thank goodness Tarek is still never fussy when going to bed (knock on wood) and by the time seven o clock came around all I could do was wait. Wait for the guests arriving with the KLM flight which since recently arrives at **** one o clock at night. There are only so many episodes of West wing I can make it though on one evening. After a while all I could do is lie on the couch, drifting in and out of a slumber until I heard the plane flying in. That made me optimistic that our guests would arrive soon. None of that though. Lide, Jan Hein and their sons Jesse and Bram told me later that even though they were the first ones to hand in their visa papers they were the last ones out of the airport. It felt like 2:30 in the morning when I finally heard the car pull up the driveway. As a matter of fact, it probably was. Meaning my semi - waking hours on Monday amounted to 21, an amount I hope not to repeat too often.

I love guests, especially their suitcases

Tuesday
Tuesday (up at my normal 6:15 – I didn’t feel well rested, why would that be?) was an easy working day so that was good. I was done so early I had time to drive our guests into town dropping them at the ferry to Zanzibar to buy tickets for the boat. Naturally there was a pretty bad traffic jam going home. If only that had been the worst part of the day – traffic jams here are such a big part of life, I sometimes notice they get talked about the way the Dutch tend to talk about the weather: a lot, while there is nothing substantial to be said or done about it. In the evening we ate at Dar Alive, formerly known as Malaika. It’s very close and nice to take guests to as it’s on the beach overlooking the Msasani Bay. Also there is always the nice story to tell about Hein drinking white wine at the beach there while Tarek was born in Amsterdam. Unfortunately I managed to lose my phone there though. I keep saying it was stolen, but if I am honest it probably dropped out of my pocket in the parking lot as I remember the Maasai looking at each other meaningfully as I was pulling out. They received a very large tip for guarding our car. By the time we got home and I noticed my phone was gone and I tried to phone it, it was already disconnected. It was probably over exhaustion combined with no power to cool the room I shared with Tarek that made me toss and turn and feel so sorry about losing my phone that it actually took me a long time to fall asleep that night.

Wednesday
Wednesday, before work I stopped at Heins’ office, to report my phone being lost yet again. The askari looks at me as if I’m a stranger and closes the door behind him when he comes to inquire what my business is. Why he’ll not simply let me in is beyond me. Without having been allowed in (‘this person is not there and neither is that person’) I turn the car around to drive to school. As I’m irritated by the askari I feel a nasty form of joy that he managed to lock himself out and now has to go around the gate trying to attract someone’s attention to make it back onto the office compound. Lack of sleep often makes me see things that may not be good as if they are life threateningly bad. Thank goodness I have a lovely colleague who gave me a good hug, by this time a good hug was the only thing that could pull me through the day. And this lovely colleague, Natalie, even offered to come around that evening bringing take away sushi. Natalie – in case you ever read this: that evening was the light of my week!

Thursday
Thursday, another early start. But the night before, with the guests in Zanzibar, I managed to make it to bed on time. I actually felt fairly rested on Thursday. During the day I had to rush back home as the day before I was struck by a case of digital nitwitism and forgot to attach some student letters that I had written from home. I shouldn’t have had to have written the letters in the first place! Meaning, my students shouldn’t have plagiarised part of their assignments. But having to rush home gave me the chance to also pick up my new sim card at Heins’ office. By the time I finished work, I actually felt sort of optimistic again. I was looking forward to a quiet evening, watching some episodes of West Wing before I would go to bed early. I did that, but not before I managed to get frustrated with the water dispenser leaking and me not being able to fix it. And then the screen door between the kitchen and the living room refused to close. My sense of drama made me grind my teeth in frustration. Finally a fundi had come to fix the shower, in such a way that it is now impossible to stand up straight under it, as he used too small a cord. But as often seems to be the case in this country, fix one thing badly and have another thing break.

Friday
Friday. School's out. As I had no teaching obligations and really had finished all the work I decided not to go at all. No matter how often I told myself that I make many more hours than I get paid for, it still felt somewhat illegal not to join in the whole school assembly. I treated myself to a massage in a salon where I heard they do good massages. The Philippino women in another spa are better and more affordable, but this was nice nonetheless. Just a bit frustrating that now that I have lost my phone I’ve also lost the number of my favourite taxi driver. With our car being checked up for our big journey starting Monday, I had to negotiate with the taxi drivers at Sea Cliff village. They’re absolutely crazy, they wanted to charge way more than I paid on the way over and that was already an inflated price due to the impatience of your truly. As the taxi driver whose number I did have got stuck in traffic, the only solution was to start walking until a taxi stopped that would give me a better deal. That ended up being a bajaj that didn’t mind waiting at the clinic while I added yet some more stuff to our huge collection of medicines for the safari that starts on Monday. In the evening the guests made it back from Zanzibar safe and sound. They brought some take away sushi and we had a quiet evening of arranging things for their journey and me continuing my first attempts at setting stuff ready to pack in a house filled with people. I spend a fair amount of time trying to find the phone that I normally use in the Netherlands, as it had all my Nl phone numbers. I still don’t know where it’s gone, another bit of frustration added to the pile. The sushi, from Mayfair Plaza was ok though and it’s nice to know we can also get sushi close to home.

Today
This morning I realised why the pressure pump for the water was working overtime during the night. And also how we could run out of water just when, fortunately, the water truck arrived. I might have to change my opinion of last nights’ sushi. Two of our four guests spend a large part of their night on the toilet. For Bram it was so bad that he couldn’t join his parents and brother in their journey to Iringa. They’ve set off without him, he is asleep in the guest bedroom and hopefully will be fit enough on Monday to join Tarek, Hein and me on our journey to Iringa where we hope to meet up with Bram’s family. Fortunately we can make use of both bathrooms again. Early in the morning one of us managed to close and lock one of the bathroom doors in such a way that we could not open it anymore. But, where I often complain about things being slow in Tanzania, this morning I phoned a guy who phoned another guy who came and looked and broke and then opened the door. Naturally, it is no problem to use only one bathroom, it is just that much nicer to be able to use two when we have guests. The main bathroom got a visit from a scorpion today. Thank goodness it was stupid enough to sit exactly where the door closes so it got killed.

Attempt at organised packing: failed miserably.
After three loads of laundry, a lot of sweeping up after the door fundi by Cecilia and some more uninteresting household chores, all that’s left to do is some more household chores and the taking apart of the bed. I was hoping Alfonsi, the gardener that normally works here on Saturday could assist with that. He just came to collect his salary in the morning though, in order for him to be able to bring his bike to a fundi and have its front wheel replaced. Fortunately the front wheel is the only thing that needs fixing up after a car driver yesterday changed his mind about yielding to Alfonsi. This fixing up the bike business leaves less and less time for Alfonsi to wash the car, take apart and put away the bed in storage, dig a big hole for a new plant and try to dig out and move a baby tree. O well. Things don’t always go as planned. I for example, did not plan to spend the whole morning typing away my frustration at the keyboard. And I definitely did not plan to write such a huge piece for the website. If you’ve made it this far: thank you for bearing with my long rant. You’ve been a great listener and it’s really helped me see that actually, things aren’t bad at all. Most of us here are healthy and getting ready to enjoy a few weeks with no other obligations than to enjoy each other’s company and the spectacular surroundings that this part of the world have to offer. We’re off to Ruaha (see August last year) and may celebrate Christmas in Malawi.

Monday 7 December 2009 (jmc)
Yesterday we celebrated Tareks’ first birthday on the island of Mafia. A place he visited when he was -2 months young. We snorkelled, Hein did 2 dives, we ate a lot of lovely food and by the third night, Tarek only cried for a few seconds when he was put in his little tent/bed. Again, like last year, no whale sharks. Juvenile (3-8 m) whale sharks reside on the west side of the island during a certain period of the year. I’m still not sure how keen I am on seeing them but it is a bit of a shame that we’ve gone to the island twice now and have not seen them either time.
The flight was beautiful, like last year. One sees rivers that dump sediment in the ocean, little islets in front of the coast, blooming coral and an amazingly empty main land. Landing today was a bit woblly and Tarek pulled his ear a bit, but other than that we arrived in the heat of Dar safe and sound. Only to find out that the powdered milk Tarek drinks had been banned by the Tanzania Food and Drug Authority. They raided shops in Dar that sold it, as they had not been tested properly. Great. Why does the TFDA allow things to be sold if they have not yet properly tested them?

Monday Nov 16 (jmc+hb)
It’s only 4 in the afternoon but I feel like it’s bed time. Could that feeling have anything to do with last night? The Mo Ibrahim Foundation sponsored a concert by Angelique Kidjo (Benin) and Youssou N’dour as part of a special forum on climate change, agriculture and food security. I am not sure what the music and the forum had to do with one another but it was very nice to be on the Karimjee Halls’ grounds last night and listen and dance to the music. On the way to the concert Jackie told an amusing story about another artist, Michael Jackson who visited Dar in 1998 but left early because there was no nice hotel to be found. The concert was very nice with good music outside, windy, big gardens and a good bar.

Sunday 15th of November (hb)
Finally after living here for more than two years went diving. Together with Harry, we went to Sea Breeze divers at Whitesands. The divemaster was a little upset when she heard I was in theory an advanced open water diver but had not practiced for some 10 years. But fortunately ‘hamna shida’. We only did two shallow dives on flat area, at average 14m. The first dive at lobster reef and the second one at Cowrie reef. Surprisingly alive and nice coral. No big fish but plenty of small ones, one lobster and a puffer fish.

Saturday 14 November (jmc)
The Minister of Tourism of Zimbabwe on the reasons why tourists that go to Ghana don’t also go to Zimbabwe:
“Africa used to be a unity, Africa used to present itself as one entity. But then the scramble for Africa (jmc: between 1880 and 1910 Africa was divided by the powers from Europe) partitioned us both culturally and linguistically. We now have to start presenting ourselves as one again.”
If I heard him correctly he said that tourists used to visit the whole of this vast continent, before 1880 (pretty much the peak of mass tourism wasn’t it?). All Africans shared the same culture and the same language. But when the Europeans colonized Africa they divided up the people. Now they all speak different languages, it’s the story of Babel revisited. Colonization caused even more problems than I was aware of. Next time when someone tells me that ‘we Africans do this or that in such and such a way’ or that ‘Africans are really bad at so and so’ I’ll try not to get irritated and will not mention the fact that there are probably many differences between Algerians and Zimbabweans. I now realise that people that say such things are all part of the movement Pan-African movement – all rallying behind Mr Muammar al-Gaddafi.

Thursday 12th of November 2009 (hb)
Tarek can open the screen door between living room and kitchen. The kitchen used to be a safe haven that was spared from his vengeance. Not any more! This weekend need to install things so he does not kill himself.

Wednesday 11th (hb)
Temperature is really going up these days with an average 32 degrees in the afternoon. It rained heavily once about two weeks ago, when my parents were here. Since only twice a little drop. The plants seem to be under the impression spring has begun. Since then the grass-surface increased by at least a 1000%. Nearly all shrubs have begun to sprout and there are a lot of flowers everywhere. The Flamboyant already has some flowers so it is likely we are going to have an orange Christmas.
Tarek is physically making great progress. Since a week or so he can walk behind Mayas old push-car. It is a mighty sight and he likes it too. In the weekend tried too make movies with my camera. Must find a way of putting them on the net. Overall he smiles quite a lot now. Some time ago there were some critics saying he always looked so serious on the pictures. He still does but it is not difficult to make him smile.

Monday, Nov 9 2009 (hb)
Went with Tarek him to the clinic where he got his 3rd Hepatitis and 4th DKTP injections. I could not resist buying him vitamin D which theoretically he does not need because of the intense sun in these regions.
It happened again. I stepped in monkey-shit and was briefly reminded of the good old Netherlands. Stepped on the poo looks and smells similar. It appears to be more revolting but this is probably caused by the fact it does not happen often.

Oct 30, jmc
It’s been 35 years since the Rumble in the Jungle.

Teaching in Tanzania
Just when discussing the differences in population growth between rich and poor nations something drops loudly on the sheet metal roof of the classroom. I figured out recently that they’re ripe mangoes falling from the beautiful tree beside my classroom. So I tell the students. And, I add, I know I won’t be eating any of them because look, over there: a member of the support staff just ran down to fetch it. But Mrs., a student asks, shouldn’t you be getting some of those mangoes? Well, I answer, I think my salary is higher than the support staffs’. I can just go to the shop and buy mangoes; they probably can’t do that as easily. We’re rich people in a ELDC – Economically Less Developed Country. O yeah, the students nod. Class continues.

Tuesday 27 October 2009 (jmc)
It’s working! It’s been a year since we had the crow trap built but finally we managed to set it up. Last night, Andrew ‘the bird man of Dar’ Majembe killed about 18 of the birds. We hoped that with financing this trap we could get rid of at least a large chunk of the big crow population in our area. To get rid of the crow population of Dar there is a project starting up that aims to put up a 1000 traps. If that gets going our trap would be just a small drop in a crow killer ocean. We’re losing even that small drop though. Our neighbors are not happy with the trap and it looks like we have to remove it from the compound.

Saturday 10 Oct (jmc)
O. Has it really been 10 days since I wrote? Doesn’t seem that long. That’s a good sign, time flies by.
My job is no longer just tiring. It’s becoming rewarding. My grade 9 students were great recently. They reflected on their first ever debate. They managed to look objectively at themselves as a class and give each other compliments regardless of friendships. And you should have seen them during the debate. Some of them, without believing it themselves, managed to persuade their classmates that spanking is a good way to teach kids how to behave. Amazing, as only two classes before the debate they believed it impossible to defend something that you’re against.
Having a job really makes it a lot easier to deal with Hein being gone. I’m either working or with Tarek. Or am I? In the past two weeks I’ve also visited friends for brunch. Hosted a brunch. Had some girlfriends over for an evening of girly chatting. Eaten in the (not so) new (anymore) Ethiopian restaurant. Been to Visa 2 dance, the contemporary dance festival. To the school gym four times and quite a few laps in the pool on 3 occasions. Taken Tarek top the clinic to be weighed and measured and even updated the measurements on the website. All in all it’s a wonder that I managed to watch quite a few episodes of West Wing as well. The only thing I haven’t found the time for is making photographs and uploading images to the websites. And now is not the moment, Tarek has just woken up. Let me quickly save and upload.

Wednesday 30 Sep 2009 (jmc)
Hein is gone. He’s spending 3 weeks working in Wageningen. Seems as if ever since I’ve started work I’ve single mummed approximately 50% of the time. In any case, so much that I feel I’m becoming quite an expert. Or does the expertise stem from the fact that we now have 2 ladies working here? I’m almost ashamed to admit it so I’ll note down a few excuses:
My schedule changes every day, some days start at 7:15, others not until 12:30.
Working part time as a teacher is, as many teachers know, fiction. Especially if you’re expected to be in the school every day.
I want to try to do the job well.
I want Tarek to be cared for.
I like the house to be clean when I get home.
I hate rushing. Considering the traffic in this city rushing home is also fiction.

Maybe the above will help me convince myself of the fact that it’s ok to have both Cecilia and Leonarda working here every day.
There has been no rain recently. The house is dusty and the garden looks like a desert. Even the palm trees are in trouble, they are so dry it just takes a nasty crow to break their leaves. And boy do the crows like to break palm leaves. Many parts in East Africa, including Tanzania, are suffering from a bad drought. But as this year is an El Nino year, there may be flooding ahead. Everyone is bracing themselves. My neighbor told me her family in Nairobi is already stocking up on rain gear, remembering that during previous El Nino year it rained and rained and rained for days on end. Rainy season quadrupled. If that happens in Dar making it to work on time might become a challenge. But that being the biggest of my worries I know I’m lucky. Oxfam has just requested for $15 million for food aid in East Africa.

Both Cecilia and Leonarda have gone home. It’s time I focus my attention on Tarek. Soon it’ll be his dinner and bath time. He normally goes to sleep around 18:30 and sleeps until 6 in the morning, so the evenings are easy. I prepare work and watch an episode of … Ooo. He just managed to topple the fire extinguisher. Phew. It didn’t fall on top of him. It’s obviously baby tending time.

Tuesday 22 September (hb)
Just returned from a long weekend at pangani, about 6 hours drive north of Dar. Just another very nice piece of coastal line of East Africa. Dont have a lot of time to write, put some photos online.

Thursday 17 September (hb)
Clouds occasionaly form but unfortunatly no drops reach the ground. The plants suffer from the extensive drought, especially the grass and other fast growing plants. But even the normally so strong palms and the bamboo look very sad. I do not remember it to be so dry last year. Probably global warming event, or el nino or something similar.

The left picture is taken today in the dry season, the right picture in the middle of the small rainy season in december 2007, when we just arrived here.

Tuesday 15 September 2009 (hb)
It has been quiet lately on our logbook. But this does not mean nothing noteworthy has happened. Actually quite a lot has happened but we’ve been busy with kid and Maya is going to work now.

First the kid of course. Tarek is developing rapidly. He crawls like mad and pulls himself up whenever possible. Yesterday he moved standing from one chair to another chair. Got complaints that he always looks so serious on the photos. He is quite serious though and only sometimes laughs, mostly when tickled. He wakes on average at 6:15 and goes to sleep at 18:45. During the day he sleeps an hour in the morning and an hour in the afternoon. His main food is still breast milk although he gets a considerable amount of formula-milk and solid food. Yogurt, bread, pasta, cheese, vegetables and fruit. He plays daily with neighbor Trudy.

This weekend was Mayas birthday. I gave her a cutting board, not much but beautiful as such. My colleague had brought her a 300gr Lindt dark chocolate bar. In the mail there was a card from Mayas father and from my parents, as well as a nice fat envelope with newspaper clippings. The additional calls, facebook and hyves messages and sms-ses did the trick. We celebrated at Dar Alive with some friends. More presents, books and massages. In evening we had some pizza and watched ‘On the Waterfront’. I fell asleep but awoke again to see the crucial part when Marlon Brando is cool.


Mayas birthday at Dar Alive

On the religious front there have been very positive developments indeed. For quite some time now it is Ramadan. This directly influences us as there are at least two mosques within hearing distance. I am not sure why, but muslims are told to pray at hours where other people sleep. The priests prefer to tell their followers through 500 Watt sound-systems that are strategically placed as to reach as many sleeping people as possible. The good thing is that it is almost Eid el Fitr which means that the volume will significantly decrease soon. At the time of the strictly non-alcoholic jubilations we will be far away at some resort, hopefully void of amplifiers and religious freaks. The other positive development is that my dear colleague is moving. He is a very nice man so that is not the good news. But he lives across the road from us and rents his top floor out to Pentecostals. These people also like to amplify quite strongly whatever they say or shout. The Pentecostals disturb our peace for prolonged periods at least 4 times a week. But the landlord has canceled the rent because he wants to build something commercial.

Our neighborhood, Mikocheni A, is booming the last few years. More and more tarmac roads are appearing everywhere around us. It is hard to say but I think our street has three times as much traffic, as before we moved in. Luckily the huge shopping mall in our street (Dar Village) that was supposed to open this May has been considerably delayed. Across the street the bar Fiesta has turned into a restaurant where all Premier League Games of the bg 4 (or 5) are shown on a big screen. We always hear when a team has scored.

Today there was a ‘Groene Amsterdammer’ in the mail. This was a surprise as neither of us subscribed to it. Geert Wilders prominent on the front page. Was he not on the front page when we left two years ago>

Tuesday 01 September (hb)
Disappointing month considering the hits on our website in August. Conspicuous is the fact about 56 percent came from the Netherlands with Canada and Belgium at second place with 4. It appears that after a long journey of decline we are once again becoming more popular in our home country. Oh boy..

Thursday 27 August (jmc)
Just heard a BBC item on the Banana conference in Arusha that Hein attended this week. The conference still goes on for a day; Hein’s on his way home though. I managed much better than last time when he was gone. Tarek not needing to go on antibiotics and work being less new probably had a lot to do with that. That, and the fact that the freezer was full of microwavable dishes. No matter how well it went, I’m happy Hein’s on his way back – it’s just much more fun. Before Heins’ plane lands though, I should get my food out of the microwave and enjoy an episode of a TV show Hein doesn’t particularly like

Sunday the 23th already! (jmc)
Tarek has not yet given up his vocal protests against my idea that now is a good moment for him to nap. He should be tired. He spent some time waiting by the side of the road for our rescuing angel with a wheel spanner so his father could change the tire. Then Tarek got to wear his brand new bathing suit in the pool at his mummy’s work, his first time in a swimming pool. At first he was a bit bewildered but after his father showed him how you can make funny sounds in the water he thoroughly enjoyed it. After a late lunch of pumpkin and potato porridge and some of his tailor made milk an afternoon nap should be just the thing. Both his parents would love a nap. But that probably has more to do with a late dinner in a Japanese restaurant with some lovely people. Talk was about Pipi Longstocking, breastfeeding (too many mothers in the company) and the question if male circumcision is a form of mutilation or not.
As an experiment Hein and I did not give Tarek a late night feeding yesterday. One of us had to get up very early this morning. Hein of course. I have no mercy now that he’s packing once again. He’s off to Arusha until Thursday. Maybe I should take Tarek out of bed now. He probably feels more like practicing pulling up to standing than lying down in bed.


Saturday afternoon (jmc)


Lunch with Jonne, Hawa and Tareks’ new friend Kees on the beach at Dar Alive, formerly known as Malaika.

Saturday 15 August (hb)
Once a year some members of the English community in Dar es Salaam organize goat races. It is a substitute for the horse races, I guess, and is really a gathering of muzungos. It was quite amusing although I lost all my bets. Several times we were reminded of Maya’s new job by greeting colleagues and students. Later we learnt that Tanzanian caterers are carefully excluded from vending.

Wanted to go to the hairdresser almost three months ago. At that time it took little effort to convince me it was not necessary. As hair grows and as the surrounding temperature increases, it tends to become itchy. So I went to the hairdresser and quickly found out differential cutting was not the hairdressers’ specialty. Fortunatly, Tarek still recognized me.

Hein before and after the hairdresser

Friday 14 August (jmc)
The first week of teaching is behind me, haven’t managed to update the blog at all. Some random thoughts on the past week:
I’d forgotten how much I can enjoy teaching. I love seeing students make an effort, see how they want to learn. And to the occasional cynic reading this: most students are actually eager to learn new things.
I’d forgotten how tiring teaching can be. Having worked in business for a few years, then enjoying some time off and then starting life as a mom I am now convinced that teaching –combined with raising a breastfed baby- is probably the most tiring job I’ve had.
And in a funny way, teaching is energising too. Just to see the light in a student’s eyes when it dawns and they understand how we’ve divided up the earth into different time zones. So there, teaching can be a very rewarding job and I had not forgotten that.
Let’s see how I feel by the time the school year really gets going; when I have to combine grading tests of one group with writing reports for another, and Tarek decides the moment his father has gone on a trip is a good time to get sick. For now though: TGIF, I’m going to put my feet up and have a little snack. Hein brought some very nice chocolate from Uganda and Tarek had just fallen asleep.

Sunday afternoon (Hein’s about to take off from Entebbe!)
I resolve to:
*update this story more regularly. Yesterday while milking (really, using a breast pump makes me feel like a two legged cow) I read some of the old entries to this story and I realised something. Even if no one else ever reads this story of our life in Dar, it has already become a great scrapbook of sorts for us. I’ll try to upload more photos too.

*not to write about the car as much as before. Our car is in many ways my lifeline so naturally its well or rather not so well being is of great concern to me. But I’m sick and tired of entering all those complaints. People may even start thinking I’m chronically depressed thanks to our car. And you know what: our car isn’t worse than others here. Of course there are many better cars around but there are many worse ones too. A lot of people we know have been going through the same sort of issues as we have. It’s the combination of rough roads, a lot of dust and a hot and humid climate.

*enter the recipe for flap jacks soon. Analysing how many people visit our website and how they get there Hein figured out that people searching for a recipe for flap jacks ended up on our page. I’m sorry of I’ve disappointed you! You know what, might as well do it now while Tarek is still asleep.
I slightly adapted this recipe from Sarah Browns’ vegetarian cook book. To make the flap jacks vegan, simply stick to golden syrup (I think that tastes better anyway) and use margarine.
1) Slowly melt 250 g butter with 50 g brown sugar and 125 g honey or golden syrup in a saucepan.
2) Mix 250 g oats with 250 g wholegrain flour and 50 g chopped almonds in a big bowl.
3) As soon as the butter and sugar mixture boils pour it over the dry ingredients and mix everything well. Now pour (well, scoop really) the mixture into an oven dish of app. 18x28 cm and put it in a 180 degrees C preheated oven for 20-25 minutes.
4) Pre cut into 12/16 pieces while still warm. Let cool in dish before really cutting it.

*to now get to work! Tomorrow I teach my first class and I feel much unprepared, like most teachers at the beginning of a new school year. With Tarek as a great excuse, so far I’ve only managed to sort all the stuff I have into different stacks. But sitting here writing an entry is only putting off what has to be done. Especially since I’ve spend the rest of this weekend sitting at beach clubs and terraces with friends.

Friday 7 August (only 2 more Heinless nights to go!)
First of all: Tarek is much better! And yesterday I found him chewing the foot of lamp when he was supposed to be playing on his mattress. He started crawling! Maybe his technique of making himself small and then lurching forward doesn't count as crawling but the fact of the matter is he did a full round around the table. Wow!
Now to bussiness: I know my living conditions are extremely good in comparison to the average Tanzanians’. What I didn’t yet know is that Mikocheni, where we live, is actually a posh area. Living in a posh area is obviously no running power guarantee. Save breast milk stock up on diesel!
I must admit that reading the article carefully, my neighbourhood isn’t actually mentioned specifically but as it says Mikocheni in the start of the article, I better check our diesel supplies anyway. Knowing ones diesel stocks in general is a good thing. Like knowing the amount of fuel, oil, cooler liquid and power steering oil in the car.

Wednesday August 5th (jmc)
Poor Cecilia. She’s had to deal with my extremely bad mood today. Thank goodness I had the sense to tell her that I’m generally quite happy with her work. Thank goodness she is warm hearted enough to just move on and tell me to have some tea.
Poor Tarek. It might be a new tooth, it might be some bug, it might be the season. In any case the nappy rash that started last week returned with a vengeance yesterday after it seemed almost gone on Monday. This time it’s accompanied by a real watery form of diarrhoea. The rash/diarrhoea combination meant I had to change Tarek 3 times during the night, while he threw a tantrum out of pain. He banged his head on the changing station more than once. Went to the doctor again, she decided he needed antibiotics. Am not too worried anymore, unlike last night when things were at what I hope was the lowest point. He’s now playing on the mattress in the living room and judging from the sounds uttering his mouth he’s enjoying himself. O wait. He’s just decided that the floor is the place to be. The sound of his little plastic watering can on the stone floor is thoroughly fascinating him.
Poor me. This happens when I’m trying to get into a new job and my lovely team mate is away. Thinking back, last night may well have been one of the worst nights of my life. Mind you, the combination with 3 flat tyres in 24 hours, 2 fundi’s not showing up and the bath still (about 3 weeks now) not draining properly, is not making me much happier. Thank goodness there are friends like Christel and Kristian that made me a lovely meal on the braai. Or Natalie who immediately offered to come keep me company.
Poor Hein. He’s far away in Uganda and cannot really help. He’s doing what he can by listening to my nagging about life, the universe and everything. And believe me, listening to me in a bad state is not easy.
But hey, the antibiotics and a lot of love should sort Tarek out. The school feels like a great place to work and Hein will be back on Sunday, we’re halfway there. We’re on our way up!

Monday 27 July (jmc)
Today is the last day of my jobless existence. Tomorrow morning at 8 I’m expected at the secondary school campus. As the three days are introduction for new students and the week following that are in-service days where teachers work when the students aren’t in the school my first day of actual teaching will not be until the 10th of August. I am getting a little nervous. The main worry: Will there be a working car here tomorrow morning?

PS: Two of the 3 tomatoes have been eaten by a monkey. It didn’t care that it wasn’t even remotely red yet. Hopefully we’ll have more tomatoes than the monkeys can manage but I doubt it.

Thursday 23 July (hb)
No longer is my joke valid: the Tongo Islands have faster internet than East Africa. Today East Africa is connected to the global fibre-optic network. The Seacom cable comes from India and is the first of a total of three, which will be realized in the near future. Now all internet traffic north of South Africa is via satellite, at huge costs and at sad speeds. I do not think this means that we will have fast internet soon, but it is a start. Sure hope they realize that the cable from sea has to be connected to the mainland.

source: bbc website

Thursday 23 July (jmc)
Oops. I'm not staying on top of things here. Every morning Tarek has a long nap. It gives me time to do things like fix some of his food for the day. Spend some time e-mailing. Theoretically it also gives me time to work on the website. But that's theory. And I've not even started the new job yet. That's another thing on the to do list for the day: figure out when I'm supposed to start. The other things on the list? Buy lunch food (quickly, so Cecilia can start cooking), make flap jacks, do some paper work. Will I get it done? No way. Every evening I'm exhausted but looking back at the day I wonder what I actually did. Good thing there are (facebook) friends to remind me that's how many a mom feels. PS: the first 3 tomatoes are swelling. Not sure what's up with the pumpkins though, lots of flowers but no fruit.

Thursday 16 July (jmc)
In the entry below did you by any chance notice that I mentioned the car being in the garage? It feels like the Harry Potter books or a thriller movie sequel: Toyota Prado in car killers’ conditions. There is always a little difference with the previous episode. This time it started off with something old reappearing. The brake light stayed on after the engine was turned off. And if you don’t notice that soon enough, the next time you try to start the car, the battery could be empty. Which it was last Friday. Not so empty that 2 guys and me pushing it a little couldn’t do the job. I drove and drove, to Masaki and then to Mwenge. By the time I got back, the driver of Heins’ office that helped start the car had convinced Hein that we needed to see a fundi. Despite me telling all involved it could wait as it was not the alternator –whatever that may be- but the fairly new battery (no need for a new battery thank you very much) that needed charging because of the stupid brake light that yes, we need to get fixed, but no thank you, not by some fundi I don’t know. I had to admit though, that there were more than a few things that needed looking at. That’s how the car ended up in Joe’s Garage last week. Actually in Josephs’ garage but I couldn’t resist a little Zappaesque joke there.

The car park has been car free for app a week now. Gives a good view of the pumpkin, bananas and tomatoes.

Josephs’ garage is located smack in the middle of dirt road Magomeni. I’ve been there 3 times now and still I don’t think I could find it. The garage does well, it shows. I saw at least 3 diplomatic license plates as I walked in. This means that embassy people (read: people who can afford to care more about a job well done than about the cost of it) take their car to Joseph.
Joseph is a man who has done well for himself – it shows. In subtle ways, a small gold chain, a crisp ironed quality shirt. He’s not at all like some Tanzanians that made it big and feel the need to show it through a heavy load of golden jewellery and huge flat screen television in their office with gold coloured edges to the table. Hmm. I have to admit to not having seen Josephs’ office. All in all, I liked him. Until he phoned me to tell me that he needed to get a spare part that would cost $400,-. Not for the battery, the alternator or the brake light. This is for the steering. He seemed honest when he said it was a decent deal. He seemed to like my silly Swahili. He went to great lengths to answer my questions on how it all worked, what needed replacement and why. So I still kind of liked him. That is, until Hein went to collect the car yesterday, a day later than agreed, and found the car bado tayari (not yet ready). Labda baadaye (maybe later). But when I phoned around 5 Joseph told me the car was ready but the garage closed. At 5 in the afternoon? What kind of Tanzanian garage closes at 5?!
This morning I phoned bwana Joseph, to ask if the gari was tayari. Kusubiri kidogo (wait a little) I will phone you in half an hour. Now I’ve been waiting for a call from Joseph for 2 hours. I really want to collect the car before Cecilia finishes work. It would mean she can be with Tarek while I do some shopping. The endless waiting for the car means we ran out of essentials such as drinking water, rice and washing powder. All things that I can buy around the corner but prefer to buy in bulk. Especially the washing powder. Tareks’ poo still has not returned to a non spilling consistency, but that’s probably a detail you didn’t care to know about.

Wednesday the 15th (jmc)
Sunday night at Dolar and Marjans’ place an unusual thing happened. Tarek refused to go to sleep and cried until his throat was soar. On Monday he didn’t eat very enthusiastically and rather than once a day he soiled his nappy every hour and a half – the stuff in his nappy becoming runnier every time. In the evening he refused food but drank a lot from one breast. While getting ready for the second breast his mouth fell open and there were the kind of convulsions that that often precede vomiting. And there it was! He forcefully spat out more than 100 ml of milk. I managed to catch most between my cupped hand and my hip, that’s how I know how much it was. We took Tareks’ temperature; it was just below 39 degrees. Three hours later it was 39.6. Such temperatures, our literature tells us, are a reason to call the doctor. Especially combined with diarrhoea and another of the violent vomiting events. I think he needs a shot, the doctor said. Go to the clinic, I’ll instruct the nurse on duty to administer it. While putting our clothes back on, trying to comfort a very sad and exhausted Tarek and ensuring we brought enough clothes and cloth to withstand some more bouts of diarrhoea and vomit Hein realised that we had no car. Our car was in the garage and the key to the company car was with a driver from work. We decided to resort to the Dutch technique of pappen and nathouden. If it got worrisome, we could call for a cab. Until then we’d ensure Tarek would take in some liquid and we’d give him some more paracetamol. Some of us even managed to get some sleep that night albeit restless.
The next day at the doctors’ it was concluded that he probably had a virus. Rather than put him on antibiotics, we’d continue with the same technique. Milk started to stay in though. No more vomiting. And the diarrhoea became less frequent, his temperature went down a little more and the little man managed a little smile occasionally. I took an afternoon nap and we all went to bed early that evening. This morning the fever was all but gone. Tarek was still a bit fussy during feeding though. And then we saw it: two little teeth had appeared. No longer is he Toothless Tarek. There goes my song: ’daar is Tarek met de tandenloze lach’. As long as the lach (smile) is back, I don’t mind having to give up a song.

Monday 13th of July (hb)
A Dutch investor complained to the Dutch Minister of development cooperation B. Koenders that he was mistreated by the Tanzanian government. The alleged mistreatment forced the minister to write an official letter of warning to the Tanzanian government warning that he was considering freezing the 30 million euro’s annual direct budget support. Fortunately the Dutch government cares for the poor investors in the world.

Thursday 9 july (jmc)
Obviously getting back into the habit of regularly sharing my eventful life online takes more discipline than I have. Trying to feed Tarek other things than breast milk; deciding on whether or not to switch over to formula once I start work; encouraging Tarek to crawl and sit up through meeting other babies; frequenting the beaches (I told you my life is eventful), there is not that much time to do anything else.
Climbed a ladder to look over the wall last night, asking the neighbours in my broken Swahili to please not burn all their takataka (garbage) so close to where our mtoto mdogo (little child) is sleeping.
Just now Cecilia came back in. She’s bought the ndizi (banana) that will be our lunch stew together with viazi (potatoes) and the niama (meat) I bought yesterday at the Farm House butcher that just opened around the corner. Please note that this new butcher is a BIG event, saves me having to drive to the peninsula in order to buy meat that I dare eat – am still a bit of a vegetarian when it concerns the look and feel of the meat I eat. With Cecilia back and Tarek still taking a long morning nap, it’s time for me to hop in the car and drive to Mlimani, the only place I know around here where you can buy the huge bags of nappies. Still too expensive but a little more affordable than what is sold closer to home.

Monday 29 June 2009 (jmc)
Home. The house was very dark when we arrived. The electricity credits had been finished since the previous day. I fed and changed Tarek by candle light while Hein drove through the area trying to find a working ATM or a place to change dollars to shillings and then to buy luku. We were both happily surprised with the car starting immediately.
Home. Does Tarek recognise it? The rooms and toys are met with a smile. He practically roared out with loving laughter upon seeing Cecilia. Even Nico, whom he did not see quite as often, was allowed to hold him even though he’d just woken up and is normally cranky when hungry as he was. Yesterday at what used to be crying hour, Alfons came by to greet and hold Tarek and was met with a vocal expression of joy. Just now, Tarek finished his jar of pumpkin and cauliflower enthusiastically after which he only drank a wee bit of milk. A great opportunity to express the left over milk for evening porridge. Except, there is no power.
Home. Trying to do the laundry, write an e-mail to the National Institute of Public Health and the Environment (“this little boy did get his jabs, read my blog and don’t send me reminders please”) and entertain Tarek all at the same time I hear a loud crash. Very loud. Like all the people working on the compound (there’s an average of 6 during any given day) I run to the source of the sound. The light at our neighbour Olafs’ parking lot has changed dramatically. An old cashew tree split in two and one half fell down, draping itself around and, lucky for him, not on top of Olafs’ car. Did we mention that until the sixties of last century the compound used to be a cashew farm? There are many beautiful old trees that don’t bear too much fruit anymore but do give the compound a park like atmosphere. Most of the cashew trees are found in our garden, approximately 7 of them.

tree around car

We have to teach Tarek to be alone with Cecilia, in a months’ time I start working in the mornings. Teach Tarek? He doesn’t seem to mind at all. She puts him in his bouncy chair and he stares at her when she makes up the bed. He gets a bit cranky and she takes him on his back. He looks around him with bewildered eyes for a few minutes and then zonks out.

cecilia multitasks

The electricity comes back, I express some milk and turn on the computer. I know we have a website to tend to. This is a start no? We spent all day yesterday unpacking, clearing up and organising. In the evening we started work on the photographs. Even after deleting the ones that are not good, not sharp, et cetera we have over 400 photographs. We’ll get back to it tonight. Now there are no more beautifully light summer evenings to go for walks with Tarek in the stroller, or grandmothers to visit, or friends that cycle past our house to pay a quick visit that quickly turns into pizza on the little piazza. Such excuses are gone. We’re home. Or are we? Cecilia, seeing how happy Tarek is, claims he belongs in Tanzania. About Hein and me she wasn’t so sure.

Sunday, May 31st (jmc)
Where am I? I'm more than a little confused. Yesterday we had a nice sunny braai. Now, after a big breakfast with (hey, it's sunday) eggs and lots of fruit (passion of course) I'm now sitting on a veranda overlooking a beautiful garden while Hein is mowing the lawn. There are lots of birds to be heard. Tarek hardly needs to wear a thing and we put a fair amount of sunscreen lotion on him. Feels just like home. And it is, in a way. It's the home of Wil and Fred. The braai yesterday was in Wekerom, in the garden of Heins' cousin Jeroen. Now we are in Paterswolde and the weather is great. We've only been inside to sleep really. Getting here was quite a journey but Tarek hardly noticed the first 8000 km. He probably slept better than anyone else in the plane, having a proper bed. All the new impressions yesterday may have gotten to him though. In the car from Wekerom to Paterswolde he cried from Deventer to Ommen and slept like a log after we arrived here. I just hope he'll adjust to Dutch time though. This morning he woke up at the not too unusual hour of 6:15 in the morning, except in this country that means 5:15.

Wednesday – 2,5 more days of Dar (jmc)
Sorting out the clothes to take for Tarek so we don’t carry stuff he’ll grow out off before the end of June. Check.
Teaching Tarek to fall asleep by himself. Check.
Txt-ing Dani to ask if we should bring her hard disk.
Showing Cecilia how the washing machine works so she doesn’t have to wash the curtains by hand when she returns from Arusha.Check.
Emptying the fridge and freezer. Check (where it concerns yummy things like chocolate).
Getting a new set of glasses. Check.
Have them readjust the glasses as they hurt my ears kidogo (a little).
Arranging meetings with girlfriends, cousins, parents and parents of friends. Check.
Letting people know we’re coming. Check.
Ask Erik to clean the high windows on the day we return.
Walking through the garden with Alfonsi so he knows what he can do while we’re gone. Check.
Send happy birthday txt messages to Nelly and Mari. Check.
Trying to fit cot and big bag into suitcase.
Buying some presents. Check. (It’s a shame that there wasn’t an arts and craft market like last year right before we left.)
Making some back ups of files on computer. Check.
Sorting out forms and contract for work permit. Check.
See if they put my bio up on the schools’ website. Double check.
Stop freezing breast milk as we’ll have to throw most of the expressed milk away anyway. Check.
Making sure I go the gym at least one time this week. Check.
Indulging myself in the affordable treats Dar has to offer, massage, beauty salon, hair dresser. Getting there. Only massage and haircut left. It’s a tough life but I might manage to do it all before we go.

Sunday 22nd (hb)
In the afternoon we threw a small party in honour of Mayas new job and our anticipated home leave to the good old Netherlands coming Friday. Return to the world of order and predictability, back to civilization. It turned out we have many friends with kids, at prime time there must have been 9 of them. I knew already that I was about to enter this condition but only realized it fully this afternoon. We had enough toys, a lovely garden and plastic swimming pool which was kindly given to us by our neighbour Olaf, a big children fanatic. After a lot of coffee, sandwiches, humus, juice and croissants we ended up with chilled white whine, which according to Marjan is a good thing to drink in the afternoon. Naturally, I agree. At 16:00 everybody had gone home leaving a bit of manageable chaos. Take away pizza at Saverio’s.

celebration

Tuesday the 19th (jmc)
Finally, for the first time since Tarek was born we’ve good reasons to update the news page – hip hip Hurray!
The weekend was great, as lazy as we hoped. I’d love to write a little more about it, and I probably will, but not now. The umeme just died and rather than typing like a maniac hoping to beat the back up battery, I will look through the various forms I have to fill in. If you’d read the news page you’d probably understand what paper work I mean.

Saturday morning
Reunited and it feels so good! So good that were going to celebrate in style: we're off to the Lazy Lagoon. A resort on a private island off the coast by Bagamoyo. Light to heavy showers in Amsterdam the BBC tells me. We mustn't forget sunscreen lotion.

A typical Tuesday morning (May 12, jmc)
Monday was my first morning alone with Tarek. No reason to change a winning routine. As soon as Cecilia had arrived and Tarek was (semi) asleep I jumped in the car with my gym clothes on. Only to jump out before I could make it to the end of the street though: flat tire. Labda kesho (maybe tomorrow) I thought and didn’t worry. I asked the fundi to change and fix the tire and look at the brakes while he was at it, the car was picked up not even an hour after I phoned and replaced by a Toyota corolla.
Tuesday morning I made it to the gym. It was a bit haraka haraka (hasty hasty) but I worked out nonetheless. After having my shower, feeding Tarek, playing a little and then helping him to sleep I hurried to the corolla with the baby car seat. As we leave it in our car permanently I have no idea how to fix it into a car. And knowing the state of most Tanzanian cars I realised that fixing the seat may be impossible. I’d rather find out sooner than later that I had to cancel lunch with Marjan. With the baby phone on the dashboard and in the burning sun, referring to the manual more than once and with a lot of pushing and wiggling I managed to get the car seat installed. The next project was putting Tareks’ stroller in the car. In our prado it’s a matter of lifting the whole thing into the back. With this car it took dismantling and folding. Not too bad, and the whole thing actually fitted in the boot. Fairly impressed with both Tarek (asleep until now) and my own accomplishment, I went inside to feed Tarek just before it was time to go. I heard the metal clinging sound that the gate makes when opened and then a very noisy car. Our car. All fixed up and ready to go. Can I please have the keys to the corolla now asked the fundi.

Sunday the 10th (jmc)
As you may have gathered from the irregular updates, power has been a bit shaky again. The irregular updates are more due to being busy living though. Job interviews, Tarek to doctor (thank goodness he did not have malaria and he’s absolutely thriving again) and an increasingly busy social life have kept us busy the past week. In the past 9 days we lazed for hours at the terrace of the Lebanese restaurant, attended two braais, went to a play, had dinner with the neighbors and were host to Annemieke, Sebastiaan and Lidia. Lidia was supposed to be born approximately on the same day as Tarek was due but waited a little longer (rather than two weeks early she decided to come about 10 days later). Looking at them together they really don’t seem to differ in age at all. This was the first time they paid any attention to each other.


baby interaction

A few days ago I received a text message from Gisela, the same woman who introduced me to the right person at the school - mentioned at the end of April. Update on that will follow, believe me. The text message said: there is room for one night at the Tower House in South Beach. No kids. (Gisela had a son and a daughter.) When is the right time to spend a first night away from your baby? Cecilia obviously thought now was not the right time just yet. But Tanzanians do not believe men have any skills whatsoever in taking care of children. As Hein is spending next week in Uganda and I fully trust his fathering skills, I thought it might actually be nice for him to spend and intense 24 hours with his son. I packed the breast pump and headed south.
First stop was at the fish market for some superfresh squid. Then there was a bumpy ride, lengthened by insufficient direction reading skills (and I was one of 2 geographers in the car, this is a very painful admission) and the lack of signs in Tanzania. We made it to the tower house just before sunset though. Enjoying a glass of white wine we laid in the infinite pool overlooking the ocean from a cliff and seeing the full moon come up on the other side. Life’s not so bad. After sleeping soundly for 8 hours, another swim in the pool, a nice walk on the beach and a lot of lovely food, I headed home with Natalie, the other geographer, and a liter of mothers’ milk in the cooler bag. And what was it like, that first night without Tarek? Well, I have to admit that it was lovely. Maybe because I knew it was only 24 hours and that getting back was easy, I did not miss my two lovely lads. I miss one of my lovely lads now though … Hein just left by taxi, he’ll be back from Uganda Friday evening.

Saturday the 9th of May (hb)
For 24 hours I was father and mother while Maya was at a house at the Southern beach, with two friends and an infinite pool. Naturally I was a little nervous because I have no breasts that are always a solution to Tareks misery. But I was left with a fair amount of frozen milk, surely enough. Tarek was behaving, he did not let me work a lot, but I saw no reasons for violence. In the evening I could even watch two very movies, bloody ones but this was unrelated.

5 May 2009 (jmc)
Very often I wish I carried a recorder of sorts to say the lines that might later, once settled in the computer corner, turn into an entry of this log. When I sit feeding Tarek and listen to the sound of the bamboo in the back and see the teenage monkeys play catch I resolve it should be written down. Talking with Hein about sampling lay out – I sometimes function as colleague replacement – we hear trees swaying and branches breaking. It’s a monkey morning. Later, as we go out for lunch we try to clear up the branches that the monkeys broke whilst getting from A to B. One of the branches is still half dangling in the tree and I cannot shake it loose for the passion fruit plant wound itself around it tightly. And then I see it, very green still –which is probably the reason the monkeys haven’t taken it yet- our first home grown passion fruit.

Saturday May 2nd 2009 (hb)
Finally have recuperated from a severe hangover in honor of our beloved queen her birthday. At the embassy 1 minute of silence was dedicated to the tragic accidents in Netherlands and Tanzania. There were plenty of bitter balls, herring, eel, rookworst and people. Unfortunately Maya had to stay at home because we did not want to expose the babysitter to Tareks’ ne situation (see below). Afterwards there was a party on the Slipway terrace.There were many more paople I knew than expected, which was sort of comforing

Maya is away to some massage saloon. Not that I am incapable of massage, which I am, but the Thai are simply better. She is also doing some shopping for the braai we are having tonight at neighbor Olaf. Am kind of curious to my response to alcohol. Tarek just allowed me to plant rocket salad in our new edible garden. We build it last week and already the pumpkins and tomatoes have sprouted. There is quite a bit of room left however besides the chinese spinach, eggplant and watermelon.

May 1st (jmc)
What happened to my lovely dovely sleeping baby? Tarek wanted to be fed 4 times last night. Hein went to the queensday party and is sleeping off his hangover. Tarek just fell asleep too. What can I do but crash on the couch?

10 minutes after publishing below:
Just heard about explosion in Dar es Salaam. Think it probably was further out of town, on New Bagamoyo road. Was thinking of going to Mlimani mall but will not if explosion took place where I think it did, as there will be even huger traffic jams. I can witness that the blast was not felt by me, had to hear it from a studio in London.
O wait... it was to the south. Between Airport and Kilwa road, very far from where we live and not even close to Mlimani.

Wednesday 29 April (jmc)
Sometimes … No, allow me to rephrase. Often I complain about things going slowly here. Seems that days can go by waiting for a fundi that never shows up. When yr favourite brand of canned tomatoes is sold out in the supermarket, prepare to start liking a different brand for a few months.
On the other hand, things can go superfast too. Last week I met a Dutch woman who knew some people at the secondary school and told me to drop off my cv there, which I did on Monday morning. Today I had a proper job interview! We’ll see where it leads. I’m not looking for a full time permanent position as a teacher, and the school does not have that on offer. Who knows what'll happen by the time the next schoolyear starts …..
When I told the doctor a few weeks ago that sometimes I felt a bit isolated being hom with Tarek all the time, she gave me the phone number of Carolien, whose youngest daughter is two weeks younger than Tarek. A few days later I was introduced to a new phenomenon: the babygroup. Very funny to see Tarek interact with other babies. Uuuh well, maybe I should say potentially interact, he’s not too interested in other babies just yet.


Italian Vanessa and almost 3 months old Matteo, Portugese Anna with toddler Emma, Dutch Nienke sitting and Dutch Tarek lying down and wobbling.

Sunday (jmc)
Still raining. Amazingly enough, there have been no power cuts or other shida kwa umeme (problem with the power). And the sink drains and there is no leakage. I’ll not bother to tell you about the car. So far even those problems appear to be minor and screwdrivers are a girls’ best friend.
But yes, rain. Not heavily but steadily. Not really appealing to go to Malaika, beach clubs are for brighter days. So what else can one do on a rainy Sunday?


You could play with Trudpert while his parents attend mass. Or, like Tarek, you could play in the baby gym.


Another option would be to work in the garden, replanting bananas for example.


Maya prefers taking photographs of wildlife on the compound. A cordon blue in a cashew tree and a snake Hein rescued from Tanzania's snake killers mentality.

Other than that, not much going on. Made a big pot of pumpkin soup yesterday, refilling the freezer. We had some of it for lunch with German bread. Temperature went down enough to turn off the fan. Feels like Dutch autumn. Bring me tea and cookies!

Saturday 25 April (hb)
It is quite clear now, theoratically no absolute majority. Bring them machine guns!


South African elections 2009 (25/04/2009 BBC 15:45 GMT)

A little later than below (jmc)
Did they or did they not win a 2/3 majority? All week the news has been dominated by the South African elections. The question right now is 2/3 of seats for ANC or no.
The NRC thinks yes they did. The BBC disagrees.

Saturday 25 April (hb)
Last night it started raining and it still does. Not too hard, but steady just like rain in the Netherlands (where it rains on average 800mm a year, about two hours a day or 8% of total time). Tanzania has about the same annual rainfall except that it falls in one long and one short rainy season. Power is still there, quite remarkable. Maya is making coffee and flap-jacks, my favorites! The little one is sort of asleep although I hear him moaning now and then. Our favorite program, Charlie Gillet’s weekly view on a world of music, is on the BBC now. A whole weekend is about to come. No plans so probably some website updating, shopping and gardening.

Tuesday 21 April 2009
-Habari za hapa?
-How it is here? Well, waiting for the fundi once more.
-What fundi?
-The one who came yesterday because our kitchen sink stopped draining. He decided he knew what the problem was without looking at it, set some people to work with a chisel and then left. Now we have a hole in the wall from which the kitchen sink seems to drain, much faster than before I must admit. But we also still have a bucket under the sink and a very dirty leaky pipe down there. So that’s one reason I’m waiting for the fundi.
-At least the power is working.
-Uhh. Well.
-What?
-We had power for 36 hours from Sunday, only disrupted by two minor explosions somewhere close to Heins’ office yesterday afternoon. Yesterday evening I wanted to check the timer that should turn on our outside lights but didn’t and as I took it out the house went dark. The other houses still had their lights on. Hein decided to turn on the generator. Nice test as that had just been fixed after breaking down last week.
-The generator broke down?
-Yep, after 63 running hours since last year, 10 of those hours were last week when there was no power most of the time, the generator seemingly had another one of those battery problems, like when we first got it. Saturday morning we threw away three or four meals for Tarek, milk I had expressed and frozen. But the fundi from Heins’ work seems to be very reliable and fast working.
-So the generator worked last night?
-O yeah it worked. But we still did not have any power in the house. After some fiddling with the switchboard we now have power in half the house. The fridge is working, thank goodness as I’ve started freezing more milk. But the water pumps are not working, nor are any of the lights in the bedrooms and bathrooms. I’m hoping that if and when the fundi comes he’ll also look into the power problem.
-Pole sana.
-Asante.

16 April 2009 (jmc)
Vroommm. That’s the sound of 3 generators humming in unison. Philip Glass may like it. Particularly with the ticking of the dryer in the background for a little variation. Tanesco, the electricity people, came by today to fix something on the roof. This, naturally, does not in any way imply that the electricity works now. Since Sunday we’ve not had a full day of working umeme. It seems there are/were 3 problems. One concerned the whole neighourhood but as we came back from dinner out (didn't want to cook with candlelight again) we noticed the lights are on almost everywhere. Problem one solved. The second problem was at our house, which is hopefully fixed now. We may even have gone back to a three phase system (see a whole lot of entries around the same time last year). We’ll only know once the last problem is solved. This concerns the electricity pole outside our compound. Yesterday our neighbour Olaf and I walked to the mast and noticed that big sparks come off when the wind blows in such a way that a particularly big tree, standing on a neighbouring compound, sways right into the wires. Today Nico, the main askari, managed to convince the Tanesco people to come have a look with him. They were finally convinced that the combination tree, pole and wind is problematic. The solution seemed very simple, convince the owners of the tree to do something about the branches that grow into the wiring. As the people there haven’t had electricity for days it did not take much to convince them. Within half an hour three men started hacking away with machetes. It took them hours but they did it: the whole tree is gone. Naturally, this does not in any way imply that we have umeme now. Vroommm.

Tuesday the 14th of April 2009 (jmc)
Today is Heins’ birthday. This morning I phoned my mother and the first thing she did was congratulate Hein. Easy for her to remember, her brother is exactly 25 years older than Hein. Around our lunchtime Rodrigo called to wish Hein a good birthday. Also easy for him to remember: it’s his birthday too. Hip hip Hurray for Rodrigo, Emiel and Hein! Altogether they are a 127 years old today.
Here we go again. The intentions are there, it’s the circumstances that do me in every time. I’d have told you about the lovely weekend we had in the much coller city of Morogoro with our friends Christian and Christel and their adventurous 1,5 year old daughter Hannah. I was also going to tell you about the work we did in the garden yesterday with Alfons who insisted on working on this public holiday. And I may have rescued a mother and baby bat today in between the running around with extension cords back and forth to the generator and the power meter. For a few days we’ve had some trouble with the umeme (by now you should know that means power), only having about a quarter of our sockets working. All that and more was to come, but alas, it wasn’t meant to be. The power just went and truly died. And after spending hours in the generator hum I think now I’ll just accept my fate and go shopping. Preferably somewhere with working air conditioners.

8 April 2009 (jmc)
The following story has been adapted to the wish of the author to keep this publication fairly free of swearing words.
Last night Willempje took the plane back to Amsterdam. This morning Marjan and Dolar were due to leave for a holiday in South Africa. A get together was in order. Yesterday late afternoon we picked up Marjan, who had worked on the national holiday to commemorate Mr Karume, the first president of Zanzibar, at her office on the Peninsula. Dolar and Marjan have registrered to become members of the yacht club, we decided to have sundowners at the terrace there. We’d just settled down in comfy chairs and prams when, while at the bar ordering drinks, a man drinking there pointed out to Hein that there were no children allowed on this terrace. Rather than pointing out that it’s highly unlikely that Tarek tries to sneakily get a sip of white wine Hein answered that he would politely ignore the remark, got the drinks and came back to our table. While chatting with us and drinking his white wine Hein noticed the gentleman talking to one of the waiters and pointing to our table. The waiter shrugged in answer, apparently caring as little as we did about this specific rule in this specific case of a four month old baby confined to a pram. The gentleman was very persistant though, leaving the waiter no choice but to tell us to get off the terrace and have our drinks on another one, more hidden and with much less of a view. It took Dolar a while to find us, hidden behind potted plants. After having finished our drinks we decided to go to the fairly new Italian restaurant to have dinner. Using the bump free route I pushed the pram to the car when a woman pulled my arm. Pointing in the direction I had just come from she told me children were not allowed on the terrace. I shook my arm loose. She obviously meant for me to turn back to where I started from, behind the potted plants on the viewless terrace, and take the legally allowed route around the child (but at that very moment not baby-)free terrace. Somehow the thought of walking back 20 meters in order to go down some steps with the pram, walk 25 meters, then go up some steps with the pram and end up where I was did not appeal to me. I told her I’d do it next time – which will probably be around the time Easter and Pentacost are celebrated on the very same day. It’s only that he did not want to ruin Dolar and Marjans’ membership of the club prematurely that Hein managed to stave off a serious fight with the lady who aggressively tried to teach him some of her manners. Willempje attempted to ease the tension by jokingly asking was the lady worried Tarek would order a beer? Rather than ease the tension this was like fuel to the fire. The only sensible thing left to do seemed to be to go. Which we did.
Hein had discussed with Marjan the possibility of going diving through the yacht club but something tells me he’s not too enthousiastic about doing that anymore.

Tuesday April 7th 2009 (jmc)
Our house is a very very very fine house with no bats in the yard (well .... bats there may be but not the suicidal types that dangle dead from the electricity lines). I happily sing this to myself while on the radio another song is played. Never never again, genocide. It’s 15 years since the start of the Rwandan genocide.

Friday 3 April 2009 (jmc)
A week has gone since I last wrote. And I was trying to be so good about updating the blog. Two visitors come and all good intentions stay just that: intentions.
Before I write about what we’ve been up to I want to bore you with baking a little more: the passion and lemon cheesecake turned out great. Most importantly, it did not collapse upon cutting. Now I’ve moved on to bananacake as a no-banana-goes-straight-to-the-compost-heap measure. It’s a shame for Hein, not finding a cake he actually likes when he returns from Nairobi later tonight.
What did we show Janneke on her visit to Dar? On Sunday we did the tourist rounds: to the Slipway and the Tinga Tinga market. We went into town on Monday to the Kariakoo market. Tuesday we spent on the beach at Kipepeo (see also the entry of June 29 last year). On our way back home from Kipepeo the line for the ferry moved extremely slow, if at all. It got so bad I fed Tarek sitting behind the wheel. Janneke and Willempje went to check it out and found that a huge container ship had gotten stranded in the harbour, right where the ferry needs to go. By the time we made it to the other side, rush hour had started. On Ocean Road we watched the sun set and big bats chased the crows away while we bought cold drinks and fruit from vendors who smartly ride their cargo bikes alongside traffic jams. All this while Tarek was screaming his lungs out; he decided the hot car and the late hour were just too much after a whole day of hammock and ocean excitement.
Wednesday Hein had to go back to work and Willempje, Janneke, Tarek and I went to the Japanese restaurant Osaka for lunch. While the three ladies enjoyed a huge selection of sushi and sashimi the waiters entertained Tarek by taking turns riding his stroller through the restaurant. I found it fairly embarrassing but both Tarek and the waiters seemed rather content with the situation.

The waiter and Tarek strolled around the restaurant while the ladies lunched.

Friday 27 March (jmc again)
Those who are on facebook may have noticed how pleased I am with myself for having managed to bake a cheesecake this morning. Tarek slept until I had finished washing the dishes and made myself a cup of coffee. Good boy. Baking the cake was the last thing I wanted to get done before our guests arrive tomorrow night. The beds have been made, windows washed (by Cecilia, not me). Heins’ sister Janneke and his mother are coming over. It’s the 3th time Willempje comes to visit!
On a completely unrelated sidenote: if yr into music from the DRC do check out Staf Banda Bilili if I remembered the name correctly. Their album Tres Tres Fort is about to come out and the exerpts I’ve heard were great. Some of the instruments they’ve made themselves. The band’s touring Europe this July and after hearing the band members’ stories I think they deserve a wide audience in order to build homes in Kinshasa for their children to live in. I’d paste a link here (to the MySpace page for example) but it seems our internet connection had passed away. That was a while ago – the power gone, yes daily. But after the fixing of the line I’ve started taking connectivity for granted. How am I to post this piece now?

Wednesday the 25th of March 2009 (jmc)
Last Wednesday was immunisation day for Tarek. Only one injection was planned but after he was diagnosed with an ear infection, probably because of the cold he got in Zanzibar, the doctor also gave him another. Seems like everytime Tarek gets a jab he cries shorter so all in all it wasn’t too bad. The waiting makes it a very long adventure though. By the time we were done I did not want to expose Tarek to more impressions and drove straight home, forgetting that I still need to copy the key to the new lock we’ve had installed after losing my purse. I’ve also not yet figured out how to get a new (Dutch) license. There are some specific forms for Dutch people that do not live in the Netherlands but I also read somewhere that one has to be registered in the country in order to get a license.

rest after two injections

Monday 23 March 2009 (jmc)
This entry was to be photograph only. Just to show how the decaying of the bats is going. But photographing what I thought would be the remains of 3 bats I saw 4 of them, a new one has joined the three that were left after one had fallen and been disposed off by an askari. Last week the power went off every morning around 5:30 and came back before 8. This, with my limited knowledge of batlife, is probable the hour these nocturnal animals decide to hang themselves somewhere for a good days’ sleep. And the electricity wires, as you can see from the photographs, are very close together. As soon as the power comes back it shortcircuits right through the bats – as you may be able to tell from the previous lines, my knowledge of electricity is limited too. And I like bats. I think they may eat mosquitos. If you had seen my legs recently you’d also wish there were a lot of mozzy eating animals around me – except if you either dislike me or are a little sadistic. I should think of a bat chasing scarecrow to hang in the electricity wires to prevent the compound from becoming a bat termination camp. Suggestions welcome.

bats in various stages of decay, the one on the right is the latest addition

March 20 (jmc)
Back to the police station to pick up the official written account of what happened yesterday. Of course it wasn’t ready and Mr Rwaivyango wasn’t there. Who was i to give my 3.000 (for lack of 5) shilling to then? Mr Ally sat down and wrote the report. Amazingly enough without giving my pitiful bribe to anyone I still managed to leave the house at 3 in the afternoon and be back in time for the farewell party of Heins’ boss that started at 4. And this without my pathetic attempt at bribing.

traditional Tanzanian-German dance in the IITA yard

19 March 2009 (jmc)
Finally I get to write about something other than power cuts (only one today) and running on treadmills (none of that today). It’s a shame that it’s the kind of story that I should have prevented from having to tell. Yesterday I got most things of the to do list done. By the time I could have gone for internet credits though, Tarek was fed up and expressed his feelings loudly. So this afternoon I decided to unite the useful with the nice (het nuttige en het aangename verenigen): buy internet credits, stop Tareks fussing and go for a walk. On a sidenote: going for a walk is actually not that nice around 2 in the afternoon, too hot.
I walked to the TTCL office with Tarek sleeping like a baby (uuh?) in the wagon. On the way back I paid a visit to Christel and her daughter Hannah who live on Elephant (Ndovu) Road. Walking home, just before I got to our street, I realised my purse wasn’t where it normally is, under my right arm. Thinking I shouldn’t immediately suspect the worst I walked back to Christel and Hannah, hoping I’d forgot it there. Nope. We tried to phone me in order to locate the bag: phone disconnected. Seems like in the few minutes I was trying to ensure Tarek was not too exposed to the afternoon sun, someone on the very quiet elephant road managed to steal my purse. As I always suspect something like that might happen, there wasn’t much in the purse. But what was there I’m already missing: my phone, my lovely wallet (containing Tz and Nl driving licenses, the internet credits, some cash and pictures of Hein, Tarek and nephew Khalid) and my keys. And on the phone some text messages with directions to our house. Great. Lets have the locks changed yet again.
Tadi, one of the drivers of Heins’ office drove me to the police station in Kijitonyama. Take a right after Zimbabwe St, into South Africa Rd. Go past Sahara st. and the police station is on your left. Mr Rwaivyango, the officer, was very friendly and things went much quicker than I expected them to go. Tarek did not get too grumpy either. First the Mr Rwaivyango sent Tadi across the road in order to buy some sheets of paper. On those he jotted down the account of what happened while behind us, two young men were putting their shoes and belts back on and leaving the premises. Then a group of around 10 men were herded into the building. Immediately the air became stuffy. A group of flies followed the men. They were told to sit down, some of them couldn’t do much else, they looked too weak and sickly. From the shape of their faces i could tell they were from the Horn of Africa. After all their names had been called they went into a door in the side of the building. Tadi told me they were people from Somalia and Ethiopya that had come to Tanzania illegally and would be sent back to their home countries. Some or all of them had been stuck in a basement somewhere for quite some time.
On the way back I asked Tadi what a member of the police force makes. Very little was the answer. SO they get there money elsewhere? Yes, said Tadi, maybe to speed up the process you bring a little money tomorrow. Not too much, 5.000 shilling or so.

Wednesday morning, March 18 (jmc)
Quick, quick, quick. Even before I could start using the computer the back up battery started beeping. That’s the 4th power cut since 6 this morning. And the rainy season still hasn’t really started. Two days ago we had power in the morning, but not enough to run the washing machine or turn on the computer. Now I wanted to upload the photos of our trip to Zanzibar to the website but it’s a race against the clock. And there was a nice e-mail from Marije so I’d like to respond to that. What I’ll probably end up doing is sit on the couch trying not to move as the ventilator isn’t working. Monday two envelopes full of Dutch newspaper clippings arrived from Paterswolde and Tess and Bouk were kind enough to leave me a booklet with sudokos. Perfect sitting-still-trying-in-vain-not-to-sweat material. As I’ll be taking Tarek on a shopping spree this afternoon (groceries, meat, books, gas, internet credits, water, all to be bought in different places) it’s probably not a bad idea to take Tareks example and rest. After running 2.5 km and rowing 4 km, don’t you think I deserve it (pats herself on the shoulder)?

Tuesday March 17 2009 (jmc)
Every day I remind myself I have been blessed with the loveliest and most cooperative baby and husband in the world. Some fathers think it’s normal they don’t ever bathe their child, or put it to bed. Their kind seems to have become an endangered species but occasionally you come across one here, especially since it is more common to find families with a father that goes to the office and a mother that stays at home. Even though we are such a family Hein is not one of those soon to be extinct fathers. Three times a week I get up at a quarter to six in the morning; express a few hundred ml of milk which I freeze and drive to the gym. I run on the treadmill, row a few km, do some sit ups and am home before 8. Hein has by then fed, bathed and dressed Tarek. If I am lucky Tarek will be asleep giving me some time to have a shower. If I am really lucky, Tarek will sleep most of the morning, asking for milk every 3 – 4 hours. The afternoons are normally a bit harder with Tarek wanting attention continuously. Come sunset he’s fed up with everything and has his daily crying session – welcome home daddy. The routine seemed to be: he cries, I feed him, Hein bathes him we put him in bed and hope for the best. Normally it takes some rocking (the bed) and cuddling (the baby) and some more feeding to calm him but then he Sleeps with a capital S. We wake him to feed him before we go to bed and then Tarek Sleeps more. The next feed will be 5:30 or even later! For the non parents among you: we’re extremely lucky to get that many hours of sleep at night. Naturally this does not mean we ever feel rested but hey, can’t have it all.
Last night Tarek hardly cried and was wide awake when we put him in bed. All he did was murmle a bit for a while and then he went to sleep. This morning for the first time he wore the bright red suit that Daan gave him. We had the sleeves shortened and were super happy he finally fit in it as it is a gorgeous suit. I’d love to post a picture below but it wasn’t to be. After an hour of wearing it Tarek had gone through 2 nappies and I had to not only change Tarek twice but clean the whole baby changing cupboard and put the suit and all other material that was close to Tarek’s bottom in the washing machine. Tarek is not having a particularly happy morning. The day after I decide it’s time to kick the habit of sucking on a pacifier, he needs it more than ever. It’s just too hot to keep walking around with him on my chest singing ‘ik ben met mijn catootje naar de botermarkt geweest’. Besides, I needed to check the lyrics on the web because what was it that Catootje made on the butter market?

March 11th (jmc)
Last Saturday, having a braai and playing a boardgame with 5 guests the phone rang: Heins’ brother Bouk from Malawi. Together with his girlfriend Tess he would arrive the next evening. There was some frantic texting going on on Sunday in order to be able to pick them up at the right place. And then they were here! After travelling a few thousand kilometres making their way overland from Capetown to Dar in one month, they don’t feel the urge to go exploring Tanzania too much. Rather, they said, they would like to spend some time at the beach. Hein took two days off from work and tomorrow we’re taking Tarek on his first mini holiday, we’re off to Zanzibar for three days.

Sat the 7th of March 2009 (jmc)
Yesterday when Hein walked to work he figured out how the bat lying on the path had died. It had been electrocuted. The three bats on the photo below suffered the same fate. The photo must have been taken about an hour and a half after they died, when the power came back after 28 hours. The bats don’t look as clean now, with their heads full of flies. Today we noticed a fourth bat had joined the three on the line. It coincides with another evening of failing power. Seems like the failing electricity is not only a problem for our stored breastmilk. The bats decide to sleep dangling from the line and then the power comes back and they get fried. Strange fruit hanging from the electricity lines.

Both Hein and I received text messages today that for the coming weeks the luku credits which you use to top up the power will not be on sale for the coming two weeks, due to political problems. With the power being the way it was these past days, we don’t need extra luku credits, we need extra diesel for the generator.

Thursday 5 March (jmc)
What do you do when you almost wake up but want to keep sleeping? I tend to just lie and hope for the best, it usually works. Some people have other techniques. Counting sheep for example. Sucking your thumb might work for some. How to find your thumb though, when you’re half asleep? I know someone who sticks his legs straight up in the air and lifts his pelvis off the mattress. He then throws his arms towards his head, hitting his forehead and the side of his head. He probably hopes to end up with his thumb in his mouth. And actually, he occasionally does.
The wildlife reserve that is our compound has been colonised by bats. One was dead on the ground, two were in a tree and three (or more? have a look at the photo) were dangling from an electricity wire.


Monday morning, 2 March (jmc)
Sade sings, Cecilia irons, Tarek tries to ignore the heat but is obviously having trouble sleeping through it. And I, what do I do? Besides the regular morning tasks of laundry and baby plastic sterilising I’m in my favourite corner of the living room: the computer corner. I waste some time looking at my favourite news sites. Quite a bit of time actually, as the amount of favourite websites is expanding. There are the ones popular since a long time – Dutch NRC: Ahold has higher profits than expected; and the BBC – Congo rebels retake positions. Besides that, recently I’ve started looking at the guardian news page – finding it not so easy to navigate but very good in background, the Newyorker for the sloooow reading and Al Jazeera English website for the non western perspective. Thank goodness the internet connection is crap today; otherwise I could easily spend hours on facebook and reading the news. The word ‘hours’ can be taken with a half a kilogram of salt. Tarek never lets me spend hours on anything during the day except on him. In the morning he only takes short naps and he does not yet manage to entertain himself for very long. In the afternoon he often does not sleep at all. Moving objects are starting to bore him quickly. Something that normally is a sure way of getting him to sleep when he’s tired: putting him in the carrier and walking through the garden, this morning only resulted in both of us being extremely hot and sleepy but not asleep. The result of this is that normally, by the time Hein comes home from work, I’m exhausted from trying to combine baby entertaining with household tasks. Last week when I complained about being tired and Hein jokingly asked ‘of what?’ I felt as if we were characters in a baby handbook. All the books mention that the parent that goes to work can be envious of the parent that gets to stay at home with the baby, whilst the parent that stays at home will sometimes wish for a day at the office. How true. And how silly it feels to respond to being newborn parents in exactly the way the bookwriting experts predict.

Wednesday 25 feb 09 (jmc)
Plane crash at Schiphol airport. I see it posted on the NRC webpage and check the BBC site to see if the news has travelled beyond the Dutch borders. It has, it’s the top story on the main page. I click, am obviously very interested in news that happens in my (former) home town, and can’t help but notice a difference in news coverage. Where the NRC mentions in bold letters that the airline is known for its bad safety record, the BBC mentions in a separate text block other accidents that occurred at Schiphol:
SCHIPHOL ACCIDENTS
27 October 2005: A fire at the airport's detention centre killed 11 people and injured 15
4 April 1994: Three people were killed and 13 seriously injured when a KLM flight carrying 24 people crashed on landing
4 October 1992: An El Al Boeing 747 cargo plane crashed into an apartment block after takeoff, killing 47 people

Sunday 21 February 2009 (hb)
We finally bought something for all the cash people gave us for our wedding. It is a wooden statue of a fisherman. I want to call him Alfons like our gardner because the statue resembles him. Same artist who made the diver that is now hanging over my parents’ swimming pool. We met the artist at the gallery, he said it was a good deal, what a salesman. Altogether we have collected quite some objects now. I wonder if it will fit it into a small Dutch apartment. If ever going back to the Netherlands we are probably forced to live in the rural parts. Not only because we have stuff but also we acquired a liking for space.

arty objects, alfons on the right

At the moment there are 52 flowers in various ‘queen of the night’ plants. The problem is that they only flower at night, but luckily Tarek wakes us quite often. Maya decided to make some photos at 3 in the morning. They are very big almost obscene flowers, smelling very strong.

queen of the night at 3 a.m.

Maya just made flap jacks! Real tasty things. She is quite ambitiously also making rendang and pumpkin soup. In an hour we will be picked up to look at a boat we might buy and Tarek still needs feeding. Boy boy hectic times.

18 February 2009 (jmc)
Did I ever mention how happy all three of us are that Heins’ office is now next door? As you can see in the photograph, both Hein and Tarek are especially enthousiastic when there is bottle feeding involved.

hot and bored

Tuesday 17 feb (jmc)
Time for a real good nights’ sleep I decided over the weekend. On Saturday night I fed Tarek, put him to bed, kissed Hein goodnight and went into the spare room. Closed the door and turned on the air conditioner. Worked like a charm. For the first time in months I slept for 8 consecutive hours. What luxury. Except, in the morning I woke up with a sore throat from the AC. Yesterday I spend horizontal. At one point in the day I felt too sick to feed Tarek myself. I used the pump to fill a bottle and then Hein fed him. Am feeling well enough to leave the house now, except that now there is so much rain and thunder that staying at home drinking throat comfort tea and finishing my second novel since December 6th seems like the best idea. That is, if Tarek decides to keep himself occupied with slowly spinning around his axis.

he started off with his head pointing towards the cudley dog,
he turned until his head got stuck against the bed

PS: The first novel was Jonathan Coe’s House of Sleep, now I’ve almost finished Wonder Boys by Michael Chabbon.

Wednesday 11 feb (jmc)
Wow. Internet works. As it was fixed by a fundi this morning there is a chance that it will continue to work! Now I can post Mondays’ piece and read the e-mails about nieces (Kaithlyn Lenora and VerlaNorah Olwen Caitlyn) and friends’ ice skating adventures.
And here comes Hein with a package from the Netherlands. Feels like Christmas!

Monday 9 February (jmc)
Oops, it seems like people really worry when I write that the sun doesn’t always shine here. I got lots of lovely e-mails these past days. Maybe I should complain more often, just for the attention? Please know that most of the time everything is just fine and we do manage to do other things than just work and care for Tarek. Banging my head against the wall can be taken with a grain of blogging salt!
What do we do? The past weekend we hosted a movie night, watching the Swedish film tillsamans with 4 Danes, after an Indonesian dinner with lots of fruit and ice cream for dessert. The next day we had lunch at a Japanese place on the peninsula, where we met two out of four of the previous nights’ Danish friends. The sushi and sashimi were so good that we dicided the restaurant is a good place to take Janneke to when she visitis us next month. The air conditioned inside may be more relaxing than the fly infested but otherwise lovely terrace. In the evening Hein and I finally started on a project that was in the back of our minds for a while: watch the Lord of the Rings trilogy again. We wanted to see the extended version. The first movie, the Fellowship of the Ring was 3 hours and 19 minutes. Tarek slept right through it, and beyond (think Toy Story’s Buzz Lightyear here!). He set a sleep record of 7.5 hours!
On Sunday, after Hein did some cutting of grass and bamboo, we had lunch with Marjan at the beach in a club formerly known as Malaika. When we went to this place 3 weeks ago one of the masaai guards insisted on taking a good look at Tarek. He then went on to explain to his colleagues that Hein was in the club when he heard about Tareks’ birth and then bumped his car into another one. I always thought that the Masaai don’t really take notice of the people whose cars they’re guarding, but I was proved wrong. Not every mzungu looks like the next. Sunday night we watched The Two Towers, this one being even longer than the first one. Wouldn’t surprise me if The Return of the King takes 4 evenings this week to fully watch.

Thursday 5 February 2009 (jmc)
Now I really know that people read this! Yesterday we published the previous 2 entries + the January 30th one and today I have two e-mails to cheer me up (I managed to connect to the internet through my mobile phone; of course our internet connection is still screwed!). Thank you Willempje & Nanja! Thanks to our horrible internet connection we end up publishing a bunch of entries in one go, that’s how you could have missed one Willempje!
Just to answer some questions: yes I do manage to take Tarek out to places. Yesterday we went to Mlimani city, until Dar Village in our street opens in May the largest shopping center in Dar. (This is the largest? Dani asked when I showed her around, eyes wide in disbelieve … yes shopping is a very different experience here, soon I will start exploring local markets to find some decent second hand clothes because the stuff they sell in the mall is just expensive rubbish).
How do Tarek and I manage to get away? After a feed and a nappy change I run to the car that has the baby car seat (maxi cosi) permanently installed, sit Tarek down and throw the wagon that Tarek was given by his grandparents in Groningen in the back (and feel really cool and strong for managing). Large as the wagon is, it doesn’t need folding, the car is sooo big! At the shopping center I put Tarek in his wagon, normally having to wake my poor baby after he fell asleep in the maxi cosi. Inside I always forget to put some extra clothes on him so after half an hour he starts crying from being cold. I think, as he hasn’t learned to speak (He still cannot speak?! Maybe he isn’t a genius after all?), I mostly have to guess that is what’s bugging him. He especially hates the bookshop at Shoppers Plaza, and it is true that there it really freezes. Still it’s a shame; A Novel Idea is my favourite shop. On the way back Tarek normally falls asleep again, so when I make a stop at the fruit and vegetable market, I carry him in the maxi cosi. As soon as we get home and I have to take him out of the maxi cosi again he normally starts crying. I stuff the things that need to keep cool in the fridge and sit down, sweating like mad and offer him my milk – that always works in shutting him up. It’s not so easy to scream with a nipple in your mouth.

mama don't tease me, just feed me

Wednesday 4 February 2009 (jmc)
Tarek is still so small that I don’t have to watch him all the time, he cannot go anywhere. But this little kiddie of ours, even though he’s not yet smiling spontaneously or in response to us, following moving objects with his eyes, can push himself up 90 degrees when he’s on his tummy! One day I found him at the other side of his bed than where I’d put him down, he pushed himself cm by cm until he’d done about 40 of them. Soon he’ll be all over the place and I’ll need eyes in my back. Thank goodness that our new help arrived today. It’s a shame that mama Eliza could not combine working for the landlord and us. Mama Cecilia was with us in October and November and she’s great as well. Who knows, maybe I can go back to yoga classes soon!

Tuesday 3 February 2009 (jmc)
Lots of things are large in this country, our car being a good example. In the Netherlands I never felt the need to drive a tank. Looking at some of the crazy moves people make here while driving; our Prado (which for the first time since its large safari in July 2008 is looking and sounding good!) is the minimum size a car should have.
Another thing that became huge rather fast is the sprout of the flame tree that Hein and I planted behind the house almost a year ago. It was 7 cm when we planted it and has now become a 3 m high tree. I’ll not go into detail regarding the cockroaches we used to see (where have they gone?) but will let your imagination do its job. Last night we had a visitor in the laundry room, of the rodent type. In Amsterdam we’d sometimes have a mouse in the house. It’d be tiny but large enough to have me jump. The rodent in the laundry room was a bit larger than that. It was a bit more rat sized, shaped and coloured. Now my larger than life imagination pictures rats nibbling on Tareks’ perfect little fingers.

Friday 30 January 2009 (jmc)
It’s been 15 months that we’ve been publishing our adventures in Tanzania on the web. I still have not completely gotten used to it. The web is a public medium and our stories are somewhat private. I see them as a way for our loved ones to know what we’re up to; despite the fact that there literally are large bodies of water, mountains and deserts between us. Since we still have not managed to turn this long story into a true blog that people can easily respond to, I normally do not have a clue of who reads this. The proof we get of people reading this is when, for example, Sandra writes an e-mail in which she mentions that she is happy to have read that I managed join Tarek and Hein on the flight to Dar.
All of the above bla I write with one question in mind: how personal can I make this without the creepy feeling that the whole world knows that I’m not always keeping to the sunny side of life?
Leaving Dar in November was hard. I knew I’d miss our new friends, our house and garden and the weather that allows you to just walk outside without having to take 5 minutes to wrap yourself up in all sorts of garments. Coming back to Dar I miss my family and old friends, the city where –after the 5 minutes of self wrapping - you can walk around wherever you like. I’m not yet used to the fact that now, more than when Hein and I were always sharing the Tarek load, my time is dictated by Tareks needs. And when he sleeps, which he does a lot of some days and none at all on others I don’t know what to do. Normally there is no time to do anything substantial. If there is power (unlike last night when it died in the middle of the movie ‘thank you for smoking’) I try to check my mail. But our internet connection is completely screwed up! More than anything that frustrates the living daylight out of me – internet has become my window to the world outside my own private universe. Other than the people working on the compound –who’s language I do not speak- and Hein over lunch Tarek is pretty much the only person I communicate with all day –and that really seems to be going one way mostly. What keeps me going is knowing that the first baby year is difficult for everyone. And that Nanja in Amsterdam wrote me about similar frustrations after Fenna’s papa had gone back to work. Or I think of auntie Hanneke who lived in a remote town in Namibia with her baby and the only thing to distract her was the library that as luck would have it, had a huge English collection. And the occasional time I think I might bang my head against the wall, there will be something nice to cheer me up. Maria, neighbour and mother who obviously knows what it’s like being a stay at home mum, brings me a cup of soup. Hein carries home an envelope full of newspaper clippings that Willempje send or my sister sends me a text message. And if I get the chance to check my mail there is almost always something sweet in my inbox. Just to make a long story even longer: your attention is very much appreciated! A smothering thanks!

Wednesday 28 January 2009 (jmc)
Tarek sleeps, we have no internet, it rains outside and we have power. Amazing that the combination of rain and power is possible.
Four days since Saturday and we’ve managed to run the dryer once. Afterwards I looked at the power supply and found both the plug and the surge protector melted. The surge protector – if the dryer is still working – seems to have done its job: the power has been unstable enough to make me feel our living room has turned into a disco with blinking lights and the dryer obviously felt the same. Yesterday Mr Didas said he would come ‘tomorrow’ to put a 15 rather than 13 amp plug and change the socket. I’ve been back in Dar long enough to know this means anytime after today. Who knows, we may be able to use the dryer some time in February.
Last night we went out for a pizza. Saverio’s from around the corner has moved. Now you take a left rather than turn right from our street. That’s the only thing that has changed; you still eat your pizza from a wood fired oven alongside one of the busiest roads in the neighbourhood. Calzone with smog …yummy.
It’s time to save and quit writing. My breasts are telling me Tarek should be hungry. Back to our feeding chair it is. I’ve never been more grateful for Heins’ office sloppiness. Last week Hein came home with three or four envelopes that his mother sent in October and November, well before Hein went to the Netherlands. (The person in charge of ensuring the mail gets to the right people was on leave and naturally everyone was convinced that her leave meant there would be no mail in the PO Box.) The envelopes are full of Dutch newspaper clippings. Nothing like old news when breastfeeding.
One hour later: Mr Didas is here, the rain stopped and the power is gone.

Monday 26 January 2009
Last night it started raining and now some 16 hours later it is still raining, with occasional dry periods.The remarkable thing is that there has been no powercut, yet.
The car is becoming a pest. At the garage again.

Sunday 25 January 2009
Today babyshow. We thought of it before but only started inviting people yesterday. Still quite some people could come and it was very nice, although we finished one bottle of Cava only. It is good to be back. To continue the Dutch tradition we served Beschuit met muisjes.



Saturday 24 January 2009
Mr. Didas came in the morning to ijnstall the drying machine, which is especially usefull with a baby and with greater humidity.

Wednesday 21 January 2009 (jmc)
This is it. My new life as a full time mother and housewive. Even though I’ve been doing the last part for a year now it is still the scariest word. Tarek and I are working hard to get some sort of a routine. Well, I don’t know if Tarek is working on that, he seems to be the kind of baby that just goes with the flow as long as we feed and change him regularly. Basically I work on building a routine whilst Tarek eats, soils his nappies and grows like crazy. I have to restrain myself from getting a pair of nail clippers out to cut the mullet (in Dutch: matje) that the curls in his neck are turning into. No matter how hard hip teens in Amsterdam try to prove me wrong: these aren’t the eighties and neither are we in Spain. A mullet, no way.
Back to the routine-in-the-making. At some horrendous hour in the morning I am woken by either a hungry Tarek or an irritating alarm. It doesn’t particularly matter at what hour this occurs, according to my sleep deprived brain it is always the middle of the night. I get up; feed Tarek looking out at the flame trees -which strangely enough are still not in bloom- and a monkey or two. Hein brings me some toast and some homemade passion-mango-orange juice. Part of our new routine is that Tarek naps a little while I have a shower and get dressed. Allright, I’ll be honest, it’s my routine, Tarek hasn’t really caught on yet. This is where my creative improve mode kicks in. I found out that the mobile music toy that we got from Sil and Robin’s Kasper keeps Tarek occupied while it sings the dwarf song from Snowwhite. It’s just a shame that the zipa-dy-do-a doesn’t last as long as my shower ritual. Dripping and with a towel wrapped around me I wind the toy once more. This gives me a chance to dry myself off and get my first garments on. Less wet, tryin got put on a bra with both feet stuck in one leg of my trousers I skip back to the living room, wind the toy once more, now slightly nervous that soon Tarek will be sick of the stupid dwarf song and scream his lungs out. This happens just as I put on the last bits of clothing and put my hair up. Luckily I have just turned on the computer and I have the brilliant idea to turn on Pergolesis’ Stabat Mater. Incredible. It keeps Tarek quiet for at least 3 arias! Almost enough time to fill his bath. By the time he’s fed up I’ve filled the bath and manage to make him a very happy and relaxed baby. After bath time and Pergolesi I try some Schubert songs, they bore him. Bach’s cello concerto’s put him to sleep, but that probably has more to do with the amount of time spend awake and the complete exhaustion of being bathed, massaged and drewled over by mama.

Tuesday 20 january 2009 (hb)
The alarm went of at 7. Tarek noticed and did not like it. I was a little late at the office, determined to get a desk. At noon I went with William into town to buy a desk. Low traffic. We grabbed fried bananas with pieces of meat and chili for lunch. At an Indian furniture shop we bought an ugly but practical desk, imported from Malaysia. A guy from the shop came with it to install it. At a robot we bought apricots. William stopped at the head post office because he had to mail a few letters. He returned unsuccessfully due to a powercut which inhibited receipt printing. Gerard (IT) helped me to arrange the office. At 16:00 I was very happy with the result.
We were invited to eat dinner and watch the inauguration of Obama at Dolar and Marjan. There were other people and little children. At 22:15 we were home again. Of course Tarek was hungry again.

Monday 19 January 2009 (hb)
First day at the new office, next door. Awoke at seven, a little bit unusual, baby and Maya. I totally forgot to eat passion fruit but was in the office at 8:00. It is rectangular shaped, greenish walls and actually has two windows. The airconditioning works and there is a network hooked on to the internet.Most of the day was spend on administrative things. I tried to get a desk, which had not been ordered in my absence becase I needed to approve first (??). Never had to buy a desk to do work at before. I sat like Budah on the floor behind my laptop. Went home early because I was developing minor RSI due to the angle my wrist had to make holding the mouse on the floor. Caroline came with me to say hello to Maya and greet little Tarek. We had a soda and se told some funny stories about the planning procedures involved with the moving of our office.
At six the power went off. We cooked food by candlelight. Nice pasta with lots of veggies. Now May is drying the cutlery. Tarek is making peculiar sounds on my lap. Looked through the data collected during our stay in the Netherlands. Quite an impressve collection of audio and video.

Saturday 17 January 2009 (hb)
After a nice and long sleep, only interrupted by Tareks hunger, I drive to Shoppers to get fresh bread and croissants. After a very necessay breakfast most of the day is spend unpacking the 125 kilos of luggage and cleaning the house. We eat out, Chinese with Tarek, besides us.

Friday 16 January (hb)
Today we are flying home. Maya has been over 8 weeks in Amsterdam and myself 6 weeks. It has been a busy time where a childbirth and a homeleave were combined. These were followed by baby-maintanence and making tea for friends and family.
Today we are flying home. At least we hope so because despite the fact we have called KLM many times the past three weeks, it proves impoissible to get any confirmation about Maya her flight. We have to wait for this confirmation per email until the day after our flight. Probably because the French have taken over. This is by far the earliest wake up during the past six weeks. Maya leaves with Tarek per bus at 6:20 from Marnix busstation. I get picked up by Bouk at 6:45. It takes careful packing to get our 5 bags of 23 kg (4/5 babystuff) and 3 pieces of handluggage into the Twingo, but with a big box on my lap, we drive to Schiphol. Despite the traffic we arrive at our destination quickly, where we meet Maya at the sealing department. Maya actually physically received her ticket at the ticket office and we proceed to the check-in. Duriing automatic check-in the machine tells us are sitting 34 rows apart, despite the woman at the ticket office assuring Maya that we would sit next to eachother. The service desk may provide relief but they, unfortunately, can only send a request to the gate. In the meanwhile Bouk is guarding our luggage and Tarek. We check-in and all our luggage gets accepted. We drink a last coffee with Bouk and proceed to the wonderfull shopping fascilities at our national airport. Despite the offer we only buy some stroopwafels as presents. Remarkebly, at the gate, everything seemed to be in order.

Thursday 25 December 2008 (jmc)
Hein prunes the rose bush, Maya makes apple crumble and Tarek sleeps. Red tulips bloom and a choir sings Handels’ Messiah. It is an ordinary first day of Christmas, not as white as last years’ when we were at White Sands Hotel enjoying a cocktail on the beach. On the second day of Christmas we’ll be singing Christmas Carols in the Bijlmer, this evening we’ll have dinner in the Baarsjes.

Saturday 6 December 2008 (hb)
Tarek is born at 15:26 (CET). Delivery goes remarkably well and both mother and son remain in very good condition.

Monday 1 December 2008 (hb)
It is possible to travel to and from and have a meeting in traffic struck Nairobi within one day. A long day but it is possible.

Monday 1 December 2008 (jmc)
An Ikea bed has been bought (by me) and built (where would i be without friends?). There are approximately 7 packages of new born nappies in the cupboard, Fenna Rosa (see news page) was so big and grew so fast that she did not get a chance to use them, which gives baby Joseph a chance to soil them. There is a small suitcase packed in case of emergency evacuation to the nearby hospital. Now i wait. I wait for Hein to arrive from Dar es Salaam and for baby Joseph to arrive from my belly. Preferably in that order. I have bought everything that, according to the Dutch laws of baby delivering, is needed for a home birth. Well, i still have to go out and buy 96 beers in crates in order to bring the bed up to the right height - and if all goes according to plan to celebrate the arrival of baby J.
Yesterday I went on the ultimate baby gear shopping spree. I had to phone my sister from the HEMA to ask her to help me carry all the junk to the the orange practical and stylish city car that i had rented after i found out that the Dutch railway system between Amsterdam and Utrecht had fallen victim to a week of delay disease. I'm just too pregnant to take 5 different forms of public transportation in order to visit my family in the beautiful town of Maarssen. With the car available for the whole weekend i decided to fill it up with things that baby J and I apparently will need while he is being born and soon after. A bath, a changing pillow with cases, cotton nappies, an anti slip mat for in the shower, the list goes on and on. When my sister and I arrived at the car we saw a representative of the law enforcement just walk away from it. This is how i found out that the parking lot at my sister is no longer free to use as long as one likes. Landed my first fine. Combined with the time i've had my license this means less then 10 euro's a year my sister said to cheer me up. That was an expensive shopping spree. I'm happy that i settled or the cheapest baby bath.

Sunday 16 November 2008 (jmc)
My eyes are burning from lack of sleep. For the 4th time since we moved here Hein had to leave the house at 3:30 in the morning in order to catch what I call ‘the flight from hell’, the early flight to Nairobi from where a plane will take him to Lagos, Nigeria. Then he takes a bus to the IITA campus in Ibadan. It is time for his second Strategic Planning Week since he started working for IITA (see also the entries of 17 and 17-24 November 2007). After the taxi picked Hein up, baby Joseph kept me awake so I finished the book I bought Saturday morning, The Remains Of The Day, during the remains of the night. In a way it’s good to be tired. Tonight my plane leaves for Amsterdam a little before midnight and if I’m as tired as I am now I just might sleep right through the flight. That is, if they let me on. I checked and double checked, I’m still in the safe zone for flying KLM (weeks of pregnancy), I’ve got two letters from the doctor’s saying everything is fine and I’ve got my whole medical file. KLM has been very strict recently in not letting pregnant women on planes so regardless of all the precautions I still am a bit nervous.
Today is a day of finishing up things, nothing to do but wait for the hours to pass, really. Doing laundry, emptying the fridge, packing the last bits and pieces. Some more walks through the garden. Alfons and I found a whole bunch of watermelon sprouts on the compost, he’ll plant them in the new forest. In the bit of forest we already have we found a nice looking vine with beautiful flowers. It appears to like shadow so Alfons will plant some of it along the wall that we see from our living room. Three of our queen of the night plants are getting ready to bloom, maybe tomorrow night. To remind me that I’m not living in paradise the power just died and without the ventilator I cannot bear to behind the computer really. I think it’s time to crank up the generator before the back up battery dies.

Saturday 15 November 2008 (jmc)
The past week has, for me, has been one of sorting out and finishing tasks. I’ve ordered curtains for baby Josephs’ room at the Mabinti Center. Here, girls and young women that have either lost their parents to HIV/Aids or have suffered from fistula get a chance to learn skills that will help them start up their own business. Today Hein and I made a down payment for a cupboard that will double as a baby changing station. This we did at the Don Bosco vocational training center, a place where we’ve had rather a lot of furniture made already (see for example 2 September 2008). Hein and I also went to the Diplomatic Spouses Bazaar at the IST. We tried the Chinese tofu soup, Hein had a piece of German cheesecake, I had a piece of German apple cake and resisted the urge to buy a liter of Canadian maple syrup – it’ll just stand in the fridge for months and go past it’s due date before we can finish it. We also went to an exhibition of furniture made out of old dhows where I resisted the urge to buy a tea box that weighs at least 2 kg. I want to be able to lift the tea box without fear of injury. After all that we had to go home, Hein needed to catch up on some sleep. Last night we hosted a movie night, watching O Brother, Where Art Thou with 6 guests, and Hein had managed to drink quite a bit. In the evening, after a nice meal of leftovers we sat on the couch and stared at each other. Things had been packed, neighbors had been said bye bye to. At nine o clock we went to bed. Only to get up again after 2 minutes as I had not spoken to my uncle yet, who was celebrating his 60th birthday.

Sunday 9 November 2008 (jmc)
Sunday, gardening day. Alfons has implemented some anti erosion measures by adding soil to the root displaying rockery. Hein is enjoying pruning again. A while ago they both worked on grass transplantation hoping that when the rains really hit the transplanted bits will grow to fill the empty parts of the lawn. Meanwhile my help in the garden consist of looking, pointing and giving advice. I mostly roll through the garden from bit of shadow to bit of shadow. Wondering how it happened that in one spot a specific plant seems to be rejuvenating like crazy some stuff drops on my head. It’s the remnants of the fruit that a monkey in the tree above me is enjoying, explaining the amount of baby plants. As I notice that some bleeding hearts are about to start blooming again I almost become melancholic. What am I going to miss out on by spending two months in Amsterdam (heavy showers and a maximum of 11 degrees today)? Apparently the reward, in the form of baby Joseph, will be worth not seeing the passion plants bloom for the first time.
It’s almost time to check out friend fridge again. It must have been at least 3 hours since I last ate something. I remember we have some Chinese tofu in a doggy bag we brought from a Chinese restaurant 2 days ago –tofu is not to be found anywhere but in Chinese restaurants, never thought I’d miss it so much. Thanks to a bunch of Chinese restaurants, a Chinese massage club (?), some signs on the road being only in Chinese and the big garage on the corner being a huge Chinese operation I started referring to our part of town as China town. This may change in the near future, as property might become a nice investment in this area. Just down the road where we live, between club Rose Garden and the TTCL/Zain (formerly known as Celtel) office, they’re building what will become ‘the largest shopping center in East Africa’. To be finished in May 2009. Great, traffic is already getting very nasty during weekdays rush hour, now we’ll have weekend traffic jams too. We thought we lived outside the city center but it seems the city center is creeping up on us. Who knows, imagine if there’ll be a cinema too – it would mean a cinema at walking distance and that would be very nice! Now it is really saa kwa chakula (= time for food).

grass transplantation

Thursday 6 November 2008 (jmc)
Quicky, just to let you know that our postal address has changed. The PO Box nr is now 34441, check the contact page. I also want to suggest you have a look at the 'gastcolumn' page - Willempje has written a very nice story for those who read Dutch.
Other than that there is not much to write. I’m supposed to be working on a scientific paper on Cosmopolites sordidus (Germar) and the effect it has on the harvest of bananas in the East African highlands. The reading is going fine if a bit slow. I have to watch out not to have the mouse wonder across the screen to chat with friends or read up on Mr Obama. We missed out on an Obama party last night that was to take place in the Cine Club. It rained. Both Hein and I had taken the road towards the Cine Club during the day and water was gushing from one side of the road to the other, impossible to see the road surface. Yesterday morning a dirt road was fine going up, going down an hour later, water washed down by the cubic meter. The source seemed to be one compound, must be devastating if you live there, except if your house is build a bit higher than the garden and roads surrounding it. Our temporary maid Cecilia did not make it to work yesterday; the water had washed right through her house.

Wednesday 5th of November
It seems certain: my office is moving next door to our house. The contract has been signed. This saves me two hours of driving per day and has many other advantages. The office itself is quite nice and it actually has windows. I can only think of one disadvantage: I’ll no longer listen to the BBC worldservice for two hours per day. Bye bye Komla Dumor of Network Africa. If everything goes according to plan we will move in there this January. It is very big and has the capacity to house the expanding IITA East African hub in the next two years. The fact that those horrible driving days are over is what makes Maya happiest. I’m looking forward to spying on her and baby Joseph with the telescope I plan to buy and install in my new office.

Monday 3rd of November 2008 (hb)
On my way to Kibaha, just passed Ubungo crossing, there is a crossover. Three people think of crossing and I break quite strongly too avoid flesh damage. The car behind me can not decelerate fast enough. The back of my pick-up is elevated and his nose slides under my car. The impact is not severe. Fortunatly no one is hurt, my car has US$ 100 damage but his engine is severly hurt. One could call it a total loss but then again the mechanics in Dar are very capable indeed. It is a busy street and the police is quickly at the site and concludes that the whole thing was not my fault. Luckily my boss Victor drives by and gives me a lift to Kibaha. My car is still OK but I am a little bit shaky. Driver Tadi takes my car to the garage.

Sunday 2nd of November 2008 (hb)
Today was a serious gardening day. I finally got the feel of pruning. And so I did. Together with Alfons I removed serious chunks of Hibiscus and Euphorbia and hope I did not do too mu ch damage. Yesterday we had bought some more plants and actually the whole garden is starting to become quite nice. Even the Cassava which seemed rather dead is sprouting again. It is worth noting that springtime has come and the plants sense it. I sense it too, by the way, hot and humid, not very nice. The 9 degrees drizzle in the Netherlands does not seem very tempting either.

Saturday 1 November 2008 (jmc)
Last night was the biweekly DSM film club where a bunch of people get together to eat and watch a movie. As these events are always a potluck Hein had suggested on e-mail that we may bring something sweet. With my quick reading and melted brain I had interpreted that as ‘Maya will bake something’. Looking around at what we had in the kitchen and reminding myself that the doctor had told me to watch out with sugar, I settled for an experiment with pumpkin – pumpkin dough with egg and spices and a crumbly crust made mostly of my favourite grain: oats. Right when I was in the midst of making it – running late as we were expected to be at our Danish hosts in half an hour - Hein brought home 3 colleagues for a drink. Normally not much socialising with colleagues goes on at Heins’ work so even though it was short it was very nice. I have to admit I stayed in the kitchen while they drank beers and soda and talked about what’s the top story in the news now – even beating the US elections: the situation in the eastern part of the Democratic Republic of the Congo. Just the subject for the small talk that goes on over drinks when the weekend starts.
After the colleagues had left and I finished the preparations we rushed off to the house of Christel, Kristian and their toddler Hannah, only to find ourselves waiting for an hour and a half before Dolar and Marjan made it through the horrendous ‘it’s Friday night let’s all get out of Dar’ traffic. After we ate chilli con carne we watched No country for old men. I think Javier Bardem made a very convincing bad guy. More so than Heath Ledger as the joker, the much discussed bad guy who supposedly should win an Oscar posthumously for his performance in The dark knight. Finding out that most of our movie friends had not yet seen another Coen brothers’ production: O brother where art thou, we resolved to host the next movie night and show that. I just now realised that will be the last DSM movie night I will be participating in for a while.
Yesterday was the last day mama Eliza worked here before her holiday started. When she gets back, I’ll already be in Amsterdam. Time is moving too fast for my jellyfish brain to keep up. I cannot get my head around the fact that in 3 months Joseph will hopefully have joined Hein and me to form a family of three. Before we reach that point though, some things still have to be arranged – little Joseph’s room is not completely ready, we still need a cupboard that can double as a baby changing station, things like that. Saturday morning seems like the perfect time to work on our ‘to do before Joseph arrives’ list – meaning it’s time to be off.

the mural is great but little Joseph will probably not need two beds ->out with the big one
(baby bed thanks to 5 month old Trudpert who was recently given a zanzibar bed by his grandmother)

October 30th (jmc)
I believe the rain Monday was an anomaly. It’s as hot -28 degrees in the bedroom after we just got up today- as it was before. It seems that I am less capable of dealing with it then I was a year ago, with less weight to carry in the front. It’s hard being in a room without a ventilator. I’ve been plotting to install some in the bathrooms even though I hardly ever spend more than 10 consecutive minutes there. Rather than a heater for hot water like the neighbour has just had installed, I wouldn’t mind a cooler to cool down the water in the shower a bit.

Monday 27th (hb)
At 5:00 it starts raining. It continues most of the day. This is the beginning of the short rains. Traffic clogs instantly as streets turn into ponds. Here and there I see a car in the ditch. Already minor potholes are starting to appear. I do not dare to go to Kibaha and work at home. Oddly enough the electricity works all day long. The infiltration capacity of the sandy soil on the compound is not enough. Toads are jumping happily about.


Sunday, October 26th (hb)
This morning I wake up late. The priest is already barking his prayers through the microphone and I hear Maya in the shower. The mirror reveals my serious pouches under the eyes. Perhaps the tropics make you age much faster. To make up for the delayed start, I do my best to prepare myself and the breakfast quickly. Today we go to the beach. During coffee we decide to go for the south beach, which is further to reach but more reliable and perhaps cheaper.
At 11:20 we drive to the ferry that would take us across the harbour. Unfortunatly there is a big que so we decide to drive all the way around, as we had done in the beginning of our stay. Southern Dar es Salaam is bigger than you initially think, not surprising when realized Dar has nearly 4 million inhabitants. Although the department of road works is doing its best, Kilwa road was far from finished. Pieces of tarmac road are followed by dirt road and the inevitable traffic-jams. Nevertheless, within an hour we reach the rural areas, empty streets, bicycles full of charcoal and palm trees. At luch time we reach Kasa Beach Hide away, a bit hippy like but a very nice place indeed. Unfortunatly we only have time for a nice lunch and a quick swim. The beach is very nice. We decide to come back for another weekend. On the way back we took the ferry which was a lot shorter but not faster. Unfortunatly we are late for our dinner date at our Danish friends.

Friday 24 October 2008 (jmc)
Sometimes I miss the cultural events that you almost seem to accidentally stumble upon in a western city. These past few weeks have been a treat though. Besides the film festival (entry 21 October 2008) an international dance festival took place. And international it was. We only went tonight, the last of the 3 evenings of performances and these are the names of the groups/performers and the country they reside in that we saw: MIONZI Dance theatre (Tanzania), Reggie Wilson/Fist & Heel performance group (United States), M & L Steppers (Nigeria), Ahlberg & Berg (Sweden), JOKAJOK DANCE! (Kenya), Lumumba Dance Theater (Tanzania), FLUSSO dance project (Italy).
Ecclectic indeed. Some performances seemed to show a fairly straightforward story. What was the Lumumba dance theatre finding in that pot though? Why was it so important to have the pot? Some performances were so abstract that reading about it afterwards did not make it any clearer to me. Built around the thought of the body as carrier of memories of individual/collective experiences? Excuse me? The guys from Nigeria owed a lot to Michael Jackson so I was happy they mixed Beat It through their customised hip-hop instrumental. The most impressive performances to me were the Italian FLUSSO and the Tanzanian MIONZI Dance Theater. The latter had an intriguing tent structure in which one dancer (Aloyce Makonde, the Artistic Director and founder of the festival I just read) was capured fo ten minutes. I interpreted the performance along the lines of Africans living inside and outside cages – who knows where. Reading about it I found I completely misinterpreted the tent as a very unsafe place when it was meant to be a protective egg shell. It’s very nice though, that a performance allows your mind to wander in such ways. The Italian performance also left a lot of room for interpretation. What was the function of the bow? And was it really the fact that the male dancer only wore uinderpants that prompted the two women behind us to leave soon after the performance started?

Tuesday 21 October 2008 (jmc)
Last year we’d just arrived here when we saw that van Warmerdams’ Ober was to be shown. It gave us the idea that it was fairly easy to see a wide range of films here in Dar. Not so. There are two cinemas in this city: one is strictly Bollywood, the other Hollywood only. The past few weeks the Bollywood cinema has been devoted to the European Film Festival again. Last night we managed to see our first movie so far: Brick Lane. It seemed different from what I remember of the book by Monica Ali but I have to admit I don’t remember that much of the book. Maybe I’ll make it to the Dutch documentary about contemporary architecture in Tanzania next week. I think I’ll skip Kees de Jongen though. The Russian films are all about war –what does that signify, if anything. The Danish movies don’t seem to have too much to do with Denmark so my Danish sources tell me. The festival is free, before the movie strats you get treated to some advertisements by the sponsors. Apparently there was almost a stampede on the national holiday as it was full of students that wanted to see a film.

20 October 2008 (jmc)
How hot can it get? At night the temperature doesn’t get below 27 degrees Centigrade anymore. Was it only a month ago that we needed a sheet when it cooled down to a lovely 24 degrees?
How round can I get? My belly is now so big that people jump up from their chairs when they see me. In Mombasa people looking at my stomach were shocked to hear that little (?) Joseph is not supposed to appear until Christmas. Our friend Mr Mgoba, who doubles as a garage and travel agent parked a Toyota corolla in front of our door. He thinks it is now unsafe for me to drive my lovely little Landcruiser. I have to admit that only very few of my old clothes fit me now, when it was still fine less than a month ago. Fortunately I am so lucky as to have preceding pregnant friends and a mother in law who loves to give presents. When Willempje and Fred arrived in Dar a week and a half ago it was with at least 10 kg worth of presents, most of which had something to do with being pregnant. It was lovely to finally have a choice of clothes again. I got all excited when I put on pants and a t-shirt! The things you miss without realising….wearing t-shirts.
You’d think that having unloaded 10 kg here, Fred and Wil could travel light going home – they left late last night. No no no. The people at the airport made them repack because one of the suitcases was too heavy. They did have one suitcase packed into another so the repacking was done in less than 5 minutes. In the past week I took Wil and Fred to the tinga tinga (paintings) market and the Mwenge handicraft market, wandered with them along the Mnazi mmoja, where all the wholesalers of kitenge, batik and kanga fabric reside, took them to the souvenir market at the Slipway and to different art galleries. Enough opportunities to shop for souvenirs and art, obviously. I wonder where in their beautiful home in Paterwolde I will see their new paintings when I visit there next month. Only a month and I’ll be complaining about cold rather than heat again. Just read on the BBC page that the maximum temperature is 13 degrees today in Amsterdam. I think I prefer the 27 degrees at night.

4 - 10 October 2008 (jmc)
Absolutely no time to write. Too busy lazing in and around one of the 7 swimming pools, digesting the enourmous amounts of food I’m consuming and resting after all the hard labour. Amazing really, how one can sleep so much after doing so little. Did go to Heins’ talk on Tuesday and I can assure you he did well. His slides, with all the colourful maps of the Great Lakes region made his presentation very nice to look at.



Friday 3 October 2008 (hb)
Everything is packed for our little excursion to the banana conference in Mombassa. We are going a little early to relax a little. It will be the first time I present something for 150 people so I am quite nervous. Nevertheless the atmosphere is supposed to be quite comfortable comfortable .

Tuesday 30 September 2008 (jmc)
Yesterday, while Hein tried his best not to faint in the antenatal class after having seen some of the instruments that help too slow or too big–headed babies to be born, his parents landed in Arusha. They will be spending the coming 10 days seeing some of the most beautiful places in the country. The kind of places that Hein and I also hope to visit one day: Lake Natron, Ngorongoro crater, the Serengeti. While Wil and Fred are staring at lions, wildebeest, rhino and the like, Hein will be preparing his talk next week in Mombassa. Yesterday at five he heard that he has a try out for colleagues this morning. After the antenatal class he spent some more hours putting it together. I tried my best to be his enthousiastic coach but after 23:00 at night I miraculously turned into the evil schoolteacher that finds fault all too easily and forgets that praise is often a more stimulating teaching tool.
Much too early for me the alarm went off this morning. Hein had no choice but to get up as his taxi was arriving. Somehow we misplaced his keys last weekend, including the one for his car. As Heins’ office seems to have misplaced the spare keys, the car is now just taking up space in the driveway, prompting mama Eliza to ask me if Hein was possibly still in bed, normally when she arrives, both Hein and his car are already gone.
Despite the protest of my eyelids I had to get up. A fundi was supposed to be coming for Heins’ car and another fundi to do some more work inside the house. We have managed to get two bedrooms painted, get the hardly ever used air conditioners completely checked and cleaned, every time I do the dishes I am happy with the kitchen cabinets and the generator has worked for over a week now. Progress! I hope our new fundi, a very kind and friendly Mr Didas, manages to keep his word like he has so far. This morning he arrived at 9:30, only half an hour later than agreed, which is a great score in this deck of the woods… the days I have spend at home idly waiting for a never showing fundi. The car fundi that’s also supposed to drop by today is as of yet two hours late, but who knows, he might still show up.
Mr Didas’ promise to buy the material and do the work this week is not made easy by Eid. Anyday now it will be the end of Ramadan, but no one really knows when it will be. It was likely to be Tuesday and Wednesday but Ramadan started a day later as there were some problems with spotting the moon. Then rumour had it that it would be Thursday and Friday, turning next weekend into a long holiday. In the beauty salon, where it was very busy as all the women want to look their best for Eid, the story went that Eid will be tomorrow and the day after. The late notice of holidays –bank holidays and Muslim holy days- in this country has led Hein to wonder out loud how this country can ever build a serious economy. Did you know there are 17 national holidays in a year here? That’s excluding the occasional bank holiday that gets announced half a day in advance. These bank holidays make it impossible for salaries to be transferred and people to collect them. You might be able to imagine the effect in a cash economy where the people lucky enough to have jobs often don’t make it to the next payday.

Sunday 28 September 2008 (jmc)
At six in the morning Hein asks me if it isn’t time to get up. Oops, I did not set the alarm right. Within 25 minutes we manage to shower, get dressed and have some breakfast. We pick up Andrew, the birdman of Dar, at the millennium towers and drive on to the house of Dolar and Marjan. Despite our getting up at the crazy hour that we did, it is already rather warm as we commence with our walk in the woods around Pugu (see also the entry of 12 January). Nothing quite as difficult as spotting birds in a forest. We hear a lot of birds but see mostly common bulbuls. Yes, common they are out here. We do get to see a trumpet hornbill. Hearing it is alienating. It sounds like a crying baby. Normally the sound of crying babies doesn’t come from the top of the trees though.
After the walk we drank tea and had a chat with the English mzee (way to refer to old person) who owns the land. He wouldn’t mind letting nature take its course but he has to do some farming -25 cows- as that is what the land is designated for. His bit of land is one of the few that isn’t touched by the devastating effects of charcoaling and cassava farming. People need to eat and in order to cook they need fuel. It is just a shame that forests are sacrificed for this purpose. Around Pugu the effect is extra devastating as it is so close to Dar es Salaam where a bag of charcoal renders a lot more money than in places where people can fetch their own fuel. We literary saw tens of bicycles that were loaded up with at least 50 kg of charcoal. And the area is not called Pugu hills for nothing, hilly it is. I think that they harvest the charcoal by cutting a tree to pieces, putting it in a dense pile and, after setting fire to it, covering it with soil in order to burn the wood slowly, over a week.
The first detailed account I read on the devastating effects of charcoaling was the ’fuelling change’ blog of Wildlife Direct. In Virunga National Park in the Eastern Democratic Republic of Congo, one way the rangers try to protect the (ecosystem of) mountain gorillas, is by charcoal patrolling; sadly, this is often a lethal job. The rangers often find themselves caught between militia and army and the work is not made easier by the displaced people that stay in the area (and need to cook) as a result of the decades of fighting in the area. Recently the rangers and volunteers of Virunga NP started exploring biomass briquettes as an alternative source of energy.
Back to our Sunday morning. A few days earlier I had phoned to a restaurant listed in our guidebook, booking for lunch. Just like back in January, finding the place was a great challenge. Not exactly thanks to me, we did find it in the end. In order to get through the gate we had to phone the owner who then send an askari down. We stared at each other in bewilderment: why would the owner of a commercial enterprise make it so difficult to get there? Do the owners want business at all? We were told we were lucky to escape the lion and cubs that were roaming the area after the lioness had been shot the day before. The biggest animal we had seen tracks of was a bush pig and the English mzee had not mentioned problems with lions at all. The owners of the restaurant were surprised we had not read about it in the paper. The main thing I recently read in the paper concerned power rationing, as some of Tanescos generators gave up. I am happy our own generator seems to finally be working. Birds, babies, lions, cubs and a restaurant refusing to be found, it was a nice Sunday. On the way back we almost got in a fight as Hein took a photograph of some charcoal bicycles without permission of the owners.

Illegal photographing of the former Pugu Hill forest

Dinsdag 23 september (jmc)
Tegen de wijzers van de klok schrijvend want de stroom is weer eens uitgevallen dus ik gebruik de stroom van de back up batterij die maximaal nog 10 minuten stroom geeft. Wil toch opschrijven dat het er na minimaal 5 bezoekjes van evenzovele fundi’s op lijkt dat de generator het echt doet! Dat betekent dus ook dat ik niet echt tegen de wijzers van de klok inschrijf maar ik heb geen zin om alleen voor de computer dat bakbeest aan te zetten. Ik heb genoeg andere dingen te doen dan in het logboek schrijven...stilte is goed nieuws lieve bezorgde mensen.
Vanavond naar yoga, nog iemand bellen om de vergadering over MVC’s (most vulnerable children) waar ik donderdag uit naam van Malaika-kids international heenga voor te bereiden. Morgen naar de zwangerschapsles en overmorgen zwangerschapsyoga. Volgende week nog een dokterscheck voordat ik met Hein naar de bananenconferentie op een luxe resort in Mombassa vertrek. Hopelijk kukt het voor die tijd ook om de baby- en de gastenkamer geschilderd te krijgen, de kortssluiting in de babykamer te verhelpen en wie weet zelfs iets aan de lekkende dakvoegen gedaan te krijgen. Nu eerst:boodschappen, de verf kopen bijvoorbeeld.

Zondag 21 september (hb)
Het begint weer warm te worden. Nu ja, het was al warm maar tegelijk zeer behagelijk. Net goed en ‘s nachts zelfs een beetje fris. Maar de winter is voorbij. Vandaag voor het eerst sinds lang de ventilatoren in de nok van het huis aangehad en weer eens drie keer gedouched.

Maandag 15 september 2008 (jmc)
Ik heb wel vier dagen mijn verjaardag gevierd. Het begon vrijdagochtend met het totaal onverwachte kado van Hein. Hij had sinds hij terug kwam uit Uganda veel gewerkt en, zo had ik begrepen, geen kans gezien een kadootje te scoren. Kreeg ik voordat hij ‘s ochtends naar kibaha vertrok toch een grote envelop met daarin een botanisch waterverfschilderij van het Afrikaanse viooltje. Ik ben er superblij mee, weet al waar het komt te hangen als ik het eind volgende week bij de inlijsterij heb opgehaald.
Met Claudia in ons favoriete lunchcafe afgesproken. Daar een broodje en een lekker stuk taart gegeten en mezelf getrakteerd op een boek over tropische planten –cafe grenst aan boekwinkel en aan macwinkel. Terwijl we zaten te smikkelen belde mijn moeder op. ’s Avonds met Hein in restaurant Mediterraneo gegeten. Erg mooie locatie en vooral mijn voorgerecht, aubergine, tomaat en parmezaanse kaas, was heerlijk. Vlak voor de vis, die ook lekker maar minder bijzonder was, belde mijn zusje op om me te feliciteren. ‘Later ging nog een paar keer de telefoon maar er was niets te horen aan de andere kant van de lijn. De volgende dag bleek dat het mijn tante, nicht en neefje geweeest waren die probeerden te bellen, die hebben me dus uiteindleijk zaterdag gefeliciteerd.
Zondagavond hadden we Oostenrijkse Harry en Claudia en Duitse buurman Olaf uitgenodigd voor een braai. Kreeg van H & C als verjaarskado boekenbonnen. Heerlijk gegeten en gekletst. Vanochtend, vierde verjaardagsdag, in de auto naar de stad want ik had vrijdag bericht gekregen dat er een pakketje op het postkantoor lag. Bleek een kadootje van Marije en Sisi! Ik kon me niet beheersen en heb in het postkantoor de envelop opengescheurd en de kaartjes gelezen. Terug bij de auto besloot ik dat ik teveel honger had en heb in het Movenpick, waar de auto geparkeerd stond, gelunched, onderwijl genietend van mijn nieuwe boek, The Jiddish Policemens Union. Erg fijn boekje tot nu toe.


Woensdag 10 september (hb)
Eindelijk een beetje voorderingen gemaakt voor de presentatie over gebruik van GIS in monitoren van ziekten en ongedierte in gewassen, met name bananen. Begin oktober is de bananenconferentie in Mombassa waar ik mij voor het eerst voor groot publiek mag presenteren.

Maandag 8 september (hb)
Deze week geen tijd om te schrijven. Vorige week was ik in Uganda waardoor ik vandaag de verzamelde post van vorige week kreeg. Drie vette enveloppen met krantenknipsels van mijn moeder. Wetenschapsbijlagen, boekenbijlagen, sachaakstukjes en gewoon interessante stukjes. Dat wordt nachtwerk.

Enveloppen krantenknipsels

Vrijdag 5 september 2008 (jmc)
Ik begreep van mijn moeder dat in Nederland op 1 september de herfst is uitgebroken. Sinds dinsdag heeft het hier ook drie dagen geregend, vandaag regent het niet, vandaag waait het. Perfect weer om de was buiten te drogen, alleen is er niets te wassen. En warm....warm! Heb binnen niet veel meer aan dan een jurkje maar zelfs dat was eigenlijk te veel om drie stopcontacten in de nieuwe keukenkastjes te plaatsen. Tijdens het schroeven dacht ik aan R & A, mijn twee Oranjewoudkamergenoten. Ze zouden heel wat commentaar gehad hebben als ze zagen hoe ik, gelegen op het aanrecht, mijn best deed om niet te letten op het feit dat dat mini-jurkje wel heel slecht op zijn plek bleef terwijl ik met schroevendraaiers in de weer was.
Het is dus gelukt. De kastjes zijn geplaatst. Voor een ieder die niet doorheeft dat dat nodig is: nu is het moment om te juichen. Het proces dat ik afgelopen dinsdag beschreef speelde over zo’n 2,5 maanden, dus dat ze er nu werkelijk hangen is een applausje waard. Vooral als je bedenkt dat ruim drie maanden na plaatsing, de generator nog steeds niet werkt. Toen we in juni terug kwamen uit Nederland wilden we ‘m aanzetten: accu leeg, geen startvermogen. Fundi laten komen, die heeft accu laten opladen. Volgende keer dat we de generator wilden aanzetten: accu leeg, geen startvermogen. Doorgegeven dat we volgens mij te maken hebben met een bad battery. Kwam een fundi, accu opgeladen, twee of drie dagen later: accu leeg, geen startvermogen. Duurde ruim een week voordat de fundi kwam en wat zei hij: je moet de generator elke drie dagen even aanzetten, anders loopt de accu leeg. Geweldig idee, maar dan moet ‘ie het wel doen. En denk je niet dat het handig is om dat te vertellen als je een generator plaatst? Accu opgeladen. Fundi voerde een meting uit om te kijken of er iets mis was met de accu. Wat zegt de meter? Bad battery. Hate to say I told you so. Nu gaan ze bekijken of we nog in de garantieperiode zitten, zo niet dan moeten wij een nieuwe kopen. Dacht het niet.
Bovenstaande kan je het idee geven dat ik me enigzins heb misdragen tegenover de fundi maar dat valt mee. Het was een reuze aardige man die zich wel 5 keer excuseerde voor het feit dat ik deze hele week thuis moest blijven omdat de fundi zogenaamd zou komen. En ik was allang blij dat hij er was en heb hem dat in mijn charmante gebroken Swahili duidelijk gemaakt.
Nu is het tijd voor een middagslaapje, vanavond ergens eten met Caroline en dan ontmoeten we Claudia en Harry en gaan naar het theater waar ook het enerverende Koninginnedagfeest plaatsvond. Midzomernachtsdroom, ja ja, Shakespeare in Dar. En waarschijnlijk ben ik in diepe slaap als mijn eigen midzomernachtsdroom uitkomt: Hein komt thuis!

Dinsdag 2 september 2008 (jmc)
Hein left yesterday early morning for Kampala. He’ll be away the whole week. Last night he phoned and told me the trip had already proved to be rather productive so that's good. I promised him to work on the blog so that he knows what Joseph and I are up to. If the detail below is too much…pole sana. I was inspired.
Our kitchen cabinets are nearly done and they look fab! As I got fed up with walking the 8 metres between the kitchen to the cupboard with the plates and glasses we asked our landlord if it was okay to put up some cupboards. The landlord agreed to pay for half. We made a design and went to the Don Bosco Vocational Training Centre where economically challenged youth can learn the kind of skills that will hopefully land them a job some day. Besides praticalities and supporting a nice project there is another plus of putting plates and such in the kitchen. We can then get rid of that huge, not so nice looking cabinet in the living room. Not everything about the new cabinets is perfect. At Don Bosco they forgot they were to make the shelves with adjustable height. Now all inhabitants of the house after we are gone are stuck with my weird design. In order to be able to actually reach the shelves I designed the shelves in such a way the room between each shelf is larger as you go higher up. The exact opposite of old Amsterdam houses where windows get smaller going up in order to make buildings look taller. While cooking I cleared up the kitchen. Tomorrow morning a fundi will come to take down the wooden panels and shelf and then repaint the walls.
Did not feel much like cooking this evening. I’m sure this had nothing to do with the handful of crisps I ate around 6 while checking my e-mail. As I now have more than just my own health to consider I did finally drag myself to the kitchen. Tried to keep it simple, quick and healthy. Just fried an onion, some garlic, added red lentils and then a tin of my favourite brand here: All Gold. And it sure is! In Amsterdam we could sometimes get their tomato ketchup, here in the South African supermarket (Shoprite) there is a wide range of canned tomato products available, and boy you never new canned tomatoes could taste that good! A little balsamic vinegar and sambal brandal did the rest. Poured it over my pasta, sprinkled it with fresh parsley. No salt, my auntie will be glad to read, I sprinkled it with home made gomassio: toasted and ground sesame seeds. Obviously I was rather pleased with the result, why else would I be raving on about it? Accompanied with my daily cranberry pill and the lassi I made yeaterday –actually, I found the exact same recipe but then it was Turkish rather than Indian and called ayran- it made such a nice dinner for one (plus one) I had to take a photograph. Making photographs of food is my latest craze, inspired by mevrouw cupcake of course.


Dinner for Joseph and Maya

Zaterdag 30 augustus 2008 (jmc)
Op deze onwaarschijnlijk hete dag wordt ons buurjongetje van 3 maanden, Trudpert, gedoopt. Na nog een keer douchen grijp ik mijn camera en stap in de auto (sinds een paar dagen weer onze eigen Prado, heb sinds onze trip naar Ruaha vanwege de reparaties een paar weken in een nog grotere landcruiser gereden). De kerk is in Sinza. Door het zaterdagmiddagverkeer begeven we ons in colonne van drie landcruisers over Sheikilango road, klein stukje Morogoro road, linksaf een onverharde weg op, rechts en dan weer links. De huizen worden steeds kleiner maar de kerk trekt zich niets van zijn omgeving aan.


Katholieke kerk in Sinza

We moeten even wachten, het koor is nog niet klaar. De Quebeqoise priester stelt zich voor, neemt nogmaals de procedure door met de ouders en de peetouders. Ik klik er vrolijk op los. Als er gezang uit de kerk klinkt gaat de priester kijken en ja, we mogen naar binnen. In onze processie van ongeveer 15 mensen lopen we de enorme ruimte in. Eerst maken de priester, de ouders en de peetouders allemaal het kruisteken op het voorhoofd van Trudpert, die daar niet echt behoefte aan heeft. Als ik iets meer wist van de ceremonieen van de katholieke kerk dan wist ik vast hoe de twee jongetjes worden genoemd die ons voorgaan naar de kerkbanken. Het koor neemt drie banken in beslag, wij ook drie. In de kerk staan ongeveer 300 banken. Het maakt niet uit want het gezang vult de hele ruimte.
De verdere ceremonie volg ik vooral door de cameralens. Trudpert vindt het gedoe maar matig, hoewel hij zich tijdens het eigenlijke dopen tamelijk rustig houdt. Wellicht is hij blij met het verkoelende water op zijn hoofd. Twee uur na vertrek zijn we weer op de compound. We kunnen dankzij de arbeid van de hulp van Roland en Maria meteen aan de dunch zoals Roland het noemde. Vroeg diner/late lunch. Hein doet zijn Namibische schort om en steekt de braai aan. Het feest kan beginnen.

Donderdag 28 augustus 2008 (jmc)
In een poging gebruik te maken van de energie die ik, in tegenstelling tot ’s middags en ’s avonds, in de ochtend heb probeer ik deze week steeds iets vroeger op te staan. Gisteren was een absolute topdag. Na wat huishoudelijke klusjes als was draaien en sap maken ben ik naar de sportschool gegaan waar ik een half uur op een loopband heb doorgebracht. Toen ik de instructeur vertelde dat ik dacht dat 5 (ik dacht km/u) wel een geschikte snelheid was schudde hij zijn hoofd en zette het apparaat op stand 3. Geeft me wel vertrouwen dat je zelfs in zo’n, voor Dar es Salaamse begrippen, goedkope sportschool nog een instructeur tegenkomt die je grenzen bewaakt en die applaudiseert als je na een half uur stevig stappen van de band afkomt. In vergelijking met de sportschool bij het Amstelstation in Amsterdam en de sportschool op de peninsula die poogt een Grieks theater na te bootsen was dit een klein bedompt hok. Een lange wand met spiegels waarvoor de apparaten zijn opgesteld zodat ik goed uitzicht had op mijn linea nigra. Ondanks het feit dat ik me heb voorgenomen tijdens de zwangerschap niet met ontblote buik te lopen -behalve op het strand of bij het zwembad- gebeurt het toch nog wel eens dat mijn buik groter en het t-shirt kleiner zijn dan ik van tevoren denk. Gelukkig bood de spiegel ook uitzicht op de achter me gelegen New Bagamoyo road waardoor ik me kon laten afleiden door de file, de vrachtwagens volgeladen met manden, kippen, vuilnis en/of mensen, de vele mensen met aangeboden koopwaar op hun hoofd en de dala dala’s die zich overal tussendoor wurmen.
Na het lopen dacht ik terug wat er in alle zwangerschapslectuur staat: Ga sporten maar bouw het rustig op. Een uurtje nadat ik richting sportschool vertrok stond ik thuis onder de douche af te koelen. Nog een uurtje later zat ik in het cafe van de boekwinkel met Oostenrijkse Claudia als een ware ‘diplomatic spouse’ in de koffieshop bij de boekhandel in een luie stoel chique te lunchen. Het leven van een niet werkende zwangere vrouw in een tropische stad gaat me bij vlagen heel goed af. Moet toegeven dat het opstaan me vanochtend beduidend moeilijker af ging. Spierpijn.

Zondag 24 augustus 2008 (jmc)
Rustige dag. Hein wilde lezen voor zijn werk en ik wilde eigenlijk helemaal niets. Zelfs als ik, zoals afgelopen nacht, best goed geslapen heb, kan ik ’s ochtends het gevoel hebben dat ik 3 nachten niet geslapen heb. En dankzij de voorraad Nederlandse krantenartikelen die Willempje regelmatig stuurt is het helemaal niet moeilijk om rustig te zitten en een beetje te lezen. Het lijkt de Luthulistraat wel, met de boekenbijlage van de NRC zondagochtend ontbijten. Maar wat in de Luthulistraat niet kon doe ik hier wel: door de tuin dwalen. Ik vlecht de bougainville in de hoop dat de witte meer richting de altijd bloeiende roze groeit en er wellicht door geinspireerd raakt door ook te gaan bloeien. Op de peninsula hebben we vorige week een roosmarijnplantje gekocht. Veel te duur, in vergelijking met wat je hier in de buurt voor planten betaalt bedoel ik. Maar ja, op de peninsula hebben ze roosmarijn, hier niet.
Vroeg in de middag belt Janneke, haar verjaardagskado is aangekomen en viel in de smaak. Hoe kan het ook anders, er zat champagne in, da’s volgens mij Janneke d’r lievelingsdrankje. Erg fijn dat er internet is om kadootjes vooor (schoon)zusjes uit te zoeken. Dankzij internet en vele sms-jes en telefooontjes voel ik me meestal niet eens zo ver van vrienden en familie vandaan. Echter, vandaag is de expected due date van het kindje van N en S. Opeens woon ik wel heel ver bij ze vandaan. Als ik er sip van wordt bedenk ik me dat ik vanaf eind november bij ze in de straat woon! En het geeft me ’s nachts iets te doen, ik droom sinds een paar weken regelmatig over de geboorte van het kindje van N en S.

Vrijdag 22 augustus 2008 (jmc)
Op Hein’s werk is besloten dat er meer werk gemaakt moet worden van de beveiliging van de medewerkers. Vorige week zijn er verspreid door het huis 3 zogenaamde panic buttons geinstalleerd. Dat wil zeggen dat als er midden in de nacht vreemde mensen met foute bedoelingen in huis staan we onze arm maar hoeven uit te strekken en binnen een paar minuten staan er 4 mannen van Ultimate Security voor de deur (ofwel in de slaapkamer). Ik snap nu hoe het kan dat 22 mei (zie aldaar) zo snel mannen van het beveiligingsbedrijf ter plaatse waren, ook bij de ingang van de compound bevindt zich een dergelijke knop. Ik begrijp nu ook wat de truck met Ultimate Security mannetjes altijd doet op het terrein van winkelcentrum Shoppers Plaza, zij staan ‘on call’, als wij drukken komen zij in actie.
Vandaag komen er twee fundi’s (technicians) van Ultimate Security langs voor het plaatsen van de wireless buttons. Die kunnen we eventueel om onze hals dragen, zoals de dame die in de pokerbar werkte in de matige film die we gisteren zagen: rounders. Als we ’s avonds film kijken dan laat Jozef (de werktitel voor de kleine in mijn buik die volgens de dokter flink groeit) van zich horen. Als ik het spannend vindt – en dat is dankzij mijn overdreven inlevingsvermogen best vaak – krijg ik stevige schoppen. Erg grappig dat terwijl ik dit schrijf Jozef weer flink schopt. Misschien wil hij niet in de weblog?
’s Avonds hebben we voor de tweede keer een filmavond. Dolar en Marjan, van de birdwalk op 29 juni, kwamen met het idee om met een groep mensen eens in de twee weken bij elkaar te komen om te eten en een film te kijken. De eerste keer, twee weken geleden, was bij ons thuis. Toen keken we met zijn viertjes adaptation. De volgende dag heeft Hein gelijk een spreadsheet gemaakt om bij de houden welke film we keken en wat we er van vonden. Vandaag is de opkomst hoger, naast Dolar, haar bezoekende nichtje en Marjan zijn ook drie Denen die net in Dar zijn aangekomen, Kristian, Christel en Hannah (11 maanden) naar het huis van Deense Pernille gekomen. Het Deense gezin woonde tot anderhalve maand geleden nog in Zimbabwe, maar in het half jaar dat ze daar voor de Deense ontwikkelingsorganisatie zaten is het niet gelukt om een werkvergunning te verkrijgen.
Na een heerlijke en eclectische maaltijd (Indiase aubergine, thaise groene curry, pastasalade, komkommer-ananassalade en pitabroodjes) verkassen we naar wat Pernille met een glimlach de gastenvleugel noemt. Pernille woont alleen in een huis dat op zijn minst even groot is als het onze. Onder het genot van brownies (mijn vierde poging in Dar, ze worden steeds lekkerder) en ijs vleien we ons op bedden en matrassen en kijken ‘dark horse’, een Deense film van een IJslandse regisseur. Een trage doch zeer vermakelijke film. Terwijl ik nooit langer dan anderhalve dag achter elkaar in Denemarken ben geweest en ik het land dus niet ken, deed de film me heel Deens aan. Hoewel mijn oogleden me zeggen dat het midden in de nacht is zijn we rond elf uur ’s avonds thuis. Over twee weken film kijken bij Marjan en Dolar, eigen bordjes en bestek meenemen want hun spullen zijn inmiddels wel vanuit Zuid Afika in de haven van Dar aangekomen maar het is nog niet gelukt om ze door de douane te krijgen. Klinkt bekend.

Donderdag 21 augustus (hb)
De afwezigheid van mijn direkte baas heb ik benut door wat vaker thuis te werken. Heb bij aanvang van mijn werk hier het thuiswerken al aangekaart maar dit bleek toch minder bespreekbaar. Ik ga er maar vanuit dat het alleen niet formeel vastgelegd mag worden en dat het oogluikend wel wordt toegestaan. Het is toch een uur heen en een uur terug rijden naar Kibaha, door een verkeerssituatie die als ongewenst zou worden betiteld door Veilig Verkeer Nederland. Daarbij wordt je van mijn kantoor niet bepaald vrolijk en is er daarnaast meestal sprake van een gebrek aan sociale omgang met collega’s. Vrijdagmiddagborrels kun je hier wel op je buik schrijven. Allemaal wetenschappers die in hun kamertje driftig hun email aan het beantwoorden zijn. Ook in verband met de komst van onze Jozef zou het gewenst zijn als ik in ieder geval 1 keer per week thuis zou werken. We hebben vage plannen om van het huisje achterin de tuin een kantoor te maken.
Het werk is nu druk. Ik heb momenteel drie grotere projecten lopen. Het eerste is het rapport onder de werktitel ‘Bananas in Space’. Hiervoor ben ik eind mei naar Centraal Afrika gegaan om te kijken naar het CIALCA projekt. Er is daar onnoemelijk veel ongeordende data verzameld die ik nu probeer in een rapport met veel kaarten samen te vatten. Hiermee ben ik volgens planning in december klaar. Het tweede is een paper en een presentatie voorbereiden over de bananenziekte BXW in Centraal Afrika. De presentatie is begin oktober in Mombassa en doordat het een en ander niet geheel volgens de normale procedures is verlopen, is het flink aanpoten. Het derde, wat overal doorheen loopt, is mijn proefschrift en het daarbij behorende onderzoeksvoorstel. Ik heb mijzelf een deadline gesteld door mijn begeleider in Wageningen te mailen dat ik eind oktober met een onderzoeksvoorstel kom en een kladversie van mijn eerste artikel. Dit eerste artikel zal gebaseerd zijn op de presentatie in Mombassa. Vorige week, onder toezicht van Maya, een planning voor het resterende jaar samengesteld waarin de bovengenoemde projecten de meeste tijd toebedeeld krijgen. Ik heb er zin in.

Zondag 17 augustus (hb)
Gisteravond met de buren afgesproken op dagexcursie naar het 60 km noordelijk gelegen Bagamoyo te gaan. Oude slavenhandelspost en exhoofdstad van Duits Oost-Afrika. Ik was er al geweest samen met Frank in januari. Maar er is genoeg te zien zoals de overblijfselen een van de oudste moskeeen van Oost Afrika (14e eeuw), een krokodillen farm en allerlei vervallen gebouwen die de duitsers 100 jaar geleden hebben neergezet. Eind 19e eeuw heeft de katholieke kerk alhier heel veel slaven bevrijd die geheel vrijwillig als dank een kerk, woningen en een plantage hebben gebouwd. Het wordt nog steeds gebruikt en doet vriendelijk aan in de schaduw van de mangobomen.
Om 18:20 weer thuis. Het eten prepareren wordt vergemakkelijkt door de overblijfselen van gisteravond. Maya helpt mij om een soort werkplan voor de rest van het jaar op te stellen. P&M Bouwmeester komen hier eind oktober en wij proberen een soort reisschema op te stellen. Ik kijk op internet naar de voorderingen van het Nederlandse team op de olympische spelen.

Zaterdag 16 augustus (hb)
Vandaag hebben we een stuk nieuwe tuin aangelegd, of meer gepland omdat tuinman Alfons het meeste van het werk doet. Vorige week is een boom verwijderd, die half dood was, en die Marije al lang wilde weghebben. Hierdoor is veel nieuw licht en ruimte ontstaan. Van de gelgenheid gebruik gemaakt om het bestaande minibos van de buurmanuit te breiden. Mango, banaan, avocado en een aantal niet eetbare vruchten producerende struiken aangeplant. Afgescheiden van het carpark door een houtwal. Wordt best mooi allemaal.
We kopen hangmat ophangmateriaal om eindelijk serieus siesta te kunnen houden. Geinspireerd door de arbeid vanochtend koipen we nog wat planten.
Om 6 uur braaien met de nieuwe buren Olaf en Anke. Erg geschikte lui. We eten lomito en lam aangevuld met 3 smakelijke saldes. De zuid afrikaanse tijdelijke buren zijn te moe waardoor we veel te veel eten hebben.

Donderdag 14 augustus 2008 (hb)
Formeel wordt mijn contract verlengd tot 7 november 2010! Waarschijnlijk ga ik op het aanbod in.

Maandag 11 augustus 2008 (jmc)
De cd ‘hot buttered soul’ van Isaac Hayes staat hard aan. Buiten waait de wind zo hard dat het een muzikale omlijsting vormt. Dit alles ter meerdere eer en glorie van Mr Hayes, die gisteren op 65 jarige leeftijd overleed. Om in de categorie ‘nieuws’ te blijven: In Peking heeft Zimbabwe het eerste succes geboekt. Kirsty Coventry zwom 100 m. crawlend op haar rug een wereldrecord terwijl meneer Mugabe net vol vertrouwen beweerde dat hij en meneer Tsvangirai er onder leiding van Thabo Mbeki vast wel uit zouden komen. Iemand stuurde een sms naar de BBC waarin hij zei dat het mode begint te worden: machtsdeling tussen verschillende politieke leiders die beiden beweren de verkiezingen te hebben gewonnen. Laten we dit alsjeblieft niet met democratie verwarren, las de presentator van BBC’s network Africa verder voor.
Het is maandagochtend, ik heb nog geen auto gezien van de huiseigenaar die de, nu we al maanden onze eigen spullen hebben, enigzins in de weg staande koelkast en gasfornuis komt halen. Eigenlijk zou de auto afgelopen donderdag al komen. Toen dat niet lukte was vrijdag ook geen optie want dat was één van de vele nationale feestdagen die Tanzania rijk is. Nu is het dus half tien en hebben we nog steeds twee koelkasten en twee gasfornuizen, terwijl de auto hier voor half negen zou zijn. Onze huiseigenaar is een Duits ingenieursbureau maar het lijkt erop dat ze na 30 jaar Tanzania niet meer de behoefte hebben mijn vooroordeel over Duitse puntelijkheid te bevestigen.
Natuurlijk verscheen de auto onmiddelijk nadat ik bovenstaande alinea schreef, er was geen plaats voor de koelkast maar het gasfornuis is weg. Had ik niet al zelf bedacht dat het maandagmorgenverkeer in Dar vele plannen in de war gooit? Niet alleen op maandagmorgen trouwens, je kan hier elk moment van de dag in de file terecht komen. Hoewel, gistermiddag viel het mee, we reden naar de Peninsula op zoek naar kado’s voor onze geliefde zusjes die in hetzelfde jaar een paar dagen na elkaar geboren zijn. Geen geschikte kado’s gevonden. Wel citroenijs. Nadat we thuiskwamen van deze excursie ben ik meteen de kast ingedoken om de buikband die Josien me heeft geleend tevoorschijn te halen. Mijn baarmoeder en ik willen geen schuddende autoritjes meer. Internet biedt uitkomst bij gebrek aan gebuiksaanwijzing. Na een kleine braai, worstjes, aardappelen en courgette, doen we een eerste poging bao te spelen. Eerst nemen we de 10 pagina’s met spelregels door maar als we dat hebben gedaan en alles klaar is om te beginnen val ik in slaap. We spreken af maandagavond nog een poging te wagen en liggen half elf in bed.

Maandag 04 augustus (hb)
Vanochtend melden wij ons om negen uur bij de Premier Care Clinic voor de Ultrasound. In de wachtkamer liggen heel veel versies van het deense dagblad Femine, tot 2001 terug. Uit de Sports Illustrated maak ik op dat top-golfers in 2004 gemiddeld 27 waren. Een aardige gynacoloog smeert geleidingspasta op Maya’s buik om vervolgens het meetinstrument te plaatsen. Op de monitor wordt meteen een baby duidelijk met ruggengraat, voeten, handen, hart en zelfs nieren. Ik vind het een mooi beeld en voel mij bijna een trotse vader. Erg leuk om te horen zijn het snel kloppende hart van de foetus en het bloed van Maya dat naar de placenta word gepompt. Halverwege de sessie valt de stroom uit en moeten alle apparaten worden uitgeschakeld in afwachting van het verlossende geronk van de generator.
Het is te laat om naar Kibaha te rijden dus ik besluit om in Mikocheni te werken. De hele dag bezig met administratieve bezigheden. Krijg op mijn verzoek van een collega een rondleiding door het lab (eindelijk). Koop nog vijf bananen (plantain) en drie ananasplanten, allemaal via tissue-culture gekweekt, gegarandeerd virus-vrij. Op de compound aangekomen met de hoofd askari Nico rondgelopen om een goede plek te vinden voor een bananen plantage. Even later komt Maya thuis met kwark als nieuwe aanwinst. Na een lekkere soep die niet naar pompoen smaakt hebben we een rustige avond thuis.

Zondag 03 augustus (hb)
Heerlijk wakker geworden. De kraaien zijn weg evenals de dominee. Ik pers tien sinassappelen uit, pel twee mangos, voeg acht passievruchten toe en gooi het geheel in de blender. Bij tekort aan brood met nutella bak ik drie bananen en kook de twee resterende eieren. Om 10:30 ontbijten we. Tijdens en na het ontbijt bekijken we de vogels in de tuin. Het zijn er veel vandaag waaronder Mousebirds, Weaverbirds, Mussen en Cordon Blues. Ook de Mongoest laat zich even zien. Tijdens de koffie lees ik ‘Tortillas voor de Daltons’.
Op de laatste middag wil Danielle schoenen kopen en een paar cadeautjes. We gaan naar een paar winkels maar het is zondag en buurman Olaf zegt dat de beste schoenen in Dar uit Italie komen. Maar Danielle is Olaf niet en vind ook geen schoenen. Daarna gaan we naar Mwenge handicrafts market om nog wat houten souvenirs te kopen. Danielle koopt twee Bao spellen en een hippo. We eten nog pizza in Saverio. Geen tijd meer voor rummicup, helaas.
Om 19:00 rijden we naar het vliegveld om Danielle weg te brengen. Voor het eerst rijden we fout, maar een klein beetje maar. We wuiven Danielle relatief lang uit. Nu zijn we weer alleen voor een behoorlijke tijd. We stellen de thuisbioscoop op en bekijken onze nieuwe aanwinst: Indiana Jones and the Crystal Skul. Bij de trouwscene valt de stroom uit. Bij kaarslicht poetsen we onze tanden.

Donderdag 17 juli 2008 (jmc)
Otto en Merlijne begeven zich op dit moment richting de Kilimajaro. Gelukkig heeft Merlijne geen last meer van de restjes Zanzibari zeeegel in haar voet, niets staat ze in de weg om over een dag of 5 op de top van de Kili te staan. Ik hoop dat ze tijdens deze drukke vakantie nog tijd vinden om een gastcolumn over hun avonturen voor op de website te schrijven. Ze zijn een paar dagen geleden met ons autootje (tongue in cheeck) vertrokken. Nu gebruik ik een gehuurde Toyota Corolla, ik heb niet eerder zo dichtbij de straat gezeten, uitstappen is best pittig. Gelukkig is Old Bagamoyo Road flink opgeknapt sinds het einde van de regentijd en hoef ik niet meer extreem op te passen voor gaten in de weg. Einde van de regentijd? Vanochtend wakker geregend, heel vreemd. Wel goed voor het gras en het verfrissen van de stoffige lucht.
Gisteren vroeg in de avond een telefoontje van een collega van Hein. Of we langskwamen in Rose Garden, de club verderop in de straat. Daar heengewandeld, het getoeter van de aangeboden taxi’s negerend. Wat gedronken met een Engelse, een Congolese, een Ghanese en (zowaar) een Tanzaniaanse collega van Hein. Toen de Congolees het gepraat over werk zat was suggereerde hij ‘current African issues’ als gespreksonderwerp. Zo ging het gesprek van de 90e verjaardag van Nelson Mandela naar de herverkiezing van Mugabe. Bij Mugabe kan je even blijven hangen, dat biedt voldoende stof. Is Mugabe inmiddels zelf ook een marionet van krachten binnen zijn partij? Mogen andere Afrikaanse machthebbers hem iets verwijten, zoals Mugabe zelf zegt: wie wijst er met een schone vinger naar mij? Omdat de Afrikaanse leiders vorige week samen kwamen in Sharm el Sheik leek Egypte een goed voorbeeld. Hoe vaak is Mubarak al met 99% van de stemmen herkozen? Zimbabwe bleef een inconclusive subject. Waar iedereen het over eens was is het feit dat de SADC totaal niet slagvaardig opereert en dat een oplossing waarschijnlijk niet van de organisatie van Zuidelijke Afrikaanse landen zal komen. Na Zimbabwe kwamen ook nog Rwanda, Sudan en Srebrenica aan bod. Kortom, een gezellig avondje keuvelen.
Het eten was heerlijk. Natuurlijk duurde het drie kwartier voordat het werd geserveerd, terwijl we juist gebakken in plaats van gegrilde vis hadden besteld omdat grillen 40 minuten zou duren en bakken maar 10. De eerste keer dat Hein en ik in Rose Garden aten was het eten zo vies dat we nooit meer terug zijn gegaan. Deze maaltijd, in mijn geval samaki na chipsi: fish and chips, heeft mijn mening 180 graden gedraaid. En omdat Rose Garden ergens tussen chique (lees voor blanken) en lokaal (alleen voor Afrikanen) inzit heeft het een beetje het uiterlijk van een club op de peninsula maar de charme van een lokaal etablissement. Dat wil zeggen dat er iemand langskomt met een kan water en zeep om je handen te wassen voor en na het eten en dat mensen er illegale dvd’s proberen te slijten. Gisteravond was ook een primeur: het was de eerste keer dat iemand naar onze tafel kwam om te proberen boeken aan ons te verkopen. Geen pocketboekjes van Agatha Christie, nee dikke gebonden studieboeken. Hij had er ongeveer 15 in zijn armen.


Zaterdag 12 juli 2008 (jmc)
Cursus Swahili afgelopen en ik ben aan het einde van mijn Latijn. Een weekje op safari zit er niet in, mijn bekken en onderrug beletten het. Gelukkig wist de arts nog een goede yogadocent, zodra die terug is in Dar ga ik op les.
Woensdagochtend zijn Merlijne en Otto naar Zanzibar vertrokken. Op dit moment zijn ze onderweg van de boot naar hier. Wie weet zien ze nog een fanfarewagen. Op zaterdag wordt er altijd druk getrouwd en sommige huwelijken worden begeleid door trompetgeschal vanaf een laadbak. Ik heb er tot nu toe twee voorbij horen komen. Een andere vaste geluidsomlijsting op de zaterdag is de buurpriester. We hebben een nieuwe Duitse (natuurlijk) buurman die er erg slecht tegen kan dat zijn hele weekend wordt begeleid door gepreek. Hij wist me om twaalf uur vanmiddag te vertellen dat de buurpriester waarschijnlijk nog 2,5 a 3 uur door zou gaan maar dat het stemgeluid inmiddels wel een hoogtepunt bereikt had. Op Hein’s suggestie van sabotageacties ging de buurman niet in, zo murw is hij kennelijk nog niet. De zaterdagavondbegeleiding van live muziek is nog niet begonnen. Waarschijnlijk zijn ze nog bezig om de minimaal 12 speakers van bijna een kuub elk op te stellen. En als je tot een uur of vier ’s nachts doorspeelt dan begin je natuurlijk niet al om zeven uur ’s avonds met inspelen. Dat museum bevindt zich overigens op zo’n drie kilometer van ons huis. Toch fijn dat het om het museum gelegen terrein voornamlijk in beslag wordt genomen door begraafplaatsen, daar zullen weinig klachten van geluidsoverlast vandaan komen.
Hein bereid de braai voor. Jammer is dat onze favoriete slager gesloten is. In eerste instantie wegens verbouwing maar inmiddels is de opleverdatum al bijna twee weken gepasseerd en hangt aan het hek nog steeds het bordje ‘closed’. Ik weet niet waar Hein het vlees nu gekocht heeft. De suggestie om het bij een lokale slager te halen leek mij niet zo’n goede. Ik heb iets tegen karkassen die voor een open raam hangen.
Daar zijn de buurman, met een sixpack Heinekenbier en de taxi levert ook net Merlijne en Otto af. Hoogste tijd om me met een glaasje sap bij het gezelschap te voegen.


Woensdag 3 juli 2008 (jmc, oa)
Sinds vorige week volgen we een Swahili cursus. Elke ochtend vanaf 9 to 12:30. Het heeft niet veel zin om daarna nog naar Kibaha te rijden dus werkt Hein voornamelijk thuis. Gevolg is dat ik weinig computertijd heb en dus niet veel tijd in het logboek steek. De vraag is of ik er meer tijd in zou steken als ik wel tijd had, vaak ben ik na de les zo uitgevloerd dat ik na de lunch een paar uur ga liggen – heb bewondering voor de vrouwen die tijdens hun zwangerschap gewoon doorwerken. Voordat ik er erg in heb sta ik dan, zoals een goede huisvrouw betaamt, te koken. ’s Avonds maak ik braaf huiswerk. De eerste cursusweek had ik het idee dat er niets bleef hangen maar ergens in de loop van deze week klikte er iets en nu merk ik eindelijk dat ik vooruit ga. Werkwoorden blijven een zwak punt. Het is best lastig om in het Swahili te converseren als je steeds vergeet wat jua, sema en enda betekenen.
We volgen de cursus met drie Amerikanen die na de cursus alledrie voor een paar maanden naar het platteland gaan. Daar gaat mijn plan om door de cursus nieuwe vrienden in Dar op te doen. Hoewel, in de gevorderdengroep zit D. Drie weken geleden is D met M vanuit Zuid Afrika naar Dar verhuisd. M is een Nederlandse die voor Hivos werkt en D heeft het voor elkaar gekregen om binnen drie weken al werk te vinden bij een organisatie die nog een werkvergunning ‘over’ had en op zoek was naar een expat. Dat hebben we allemaal afgelopen zondag gehoord toen we met D en M de vogelwandeling deden en in de Kipepeo strandclub zaten. Morgenavond gaan we met ze naar de badmintonclub, een door Indiers gerunde lokaliteit waar ze volgens D proper Indian food serveren, like my mother would cook it. En hoewel ik tot nu toe het meest onder de indruk ben van de Retreat, een zuid Indiaas restaurant in de stad, snap ik dat het voor anderen bij vlagen best fijn kan zijn als er ergens alcoholische dranken en vlees geserveerd worden.
Met onze Amerikaanse medecursisten hebben we vandaag gelunched in het dorpsmuseum. Dit openluchtmuseum met hutten van vele verschillende stammen van Tanzania heeft ’s middags een buffet met typisch Tanzaniaanse gerechten. Sinds ik er met Marije en Willempje was is de prijs natuurlijk omhoog gegaan en hebben ze het bord met de officiele prijzen weggehaald maar verder blijft het een leuke plek. We aten rijst, ugali, runderstoofvlees, kip in saus en heel veel soorten groenten, waaronder een lekker bitter prutje van cassaveblad. Op de Amerikanen, alledrie net in Dar aangekomen, komen wij wellicht over als ware Dar die hards. Erg grappig omdat ik me hier inmiddels wel thuis voel maar ook nog zoveel dingen niet gedaan heb. Bijna zoals ik in Amsterdam nooit naar het Anne Frankhuis ging, morgen is het er ook nog dus waarom zou je nu naar de Kariakoo markt gaan? Wellicht dat ik vanaf volgende week weer wat meer onderneem, dan komen de volgende gasten: Otto en Merlijne. Als Hein vrij krijgt van zijn werk gaan we een weekje met ze op safari, wellicht met de vogelman van zondag naar Saadani National Park en daarna naar Lushoto, ten westen van Tanga, waar je prachtig schijnt te kunnen wandelen in de Eastern Arc mountains. Tot het zover is moet ik eerst nog even koken, huiswerk maken en woordjes stampen.


Zondag 29 juni 2008 (jmc)
Om kwart voor zes gaat de wekker, het is nog donker, doen we dit echt voor ons plezier? Vinden we vogels zo leuk dat we na een gezellige avond met nieuwe vrienden veel te vroeg opstaan om zo vroeg mogelijk een krakkemikkige veerboot op te rijden vierwiel aandrijving aan want de loopplank is krom? Het antwoord blijkt een volmondig ja. Met Edward, een jongeman (mvulana heb ik vorige week tijdens Swahililes geleerd) die op een afstand van 150 meter in een oogopslag een scarlet chested sunbird van een red fronted tinkerbird kan onderscheiden. Daarnaast weet hij ook nog op overtuigende wijze de geluiden van de vogels na te doen. De roodogige duif (streptopelia semitorquata) wist niet wat hem overkwam, het ene moment zat hij rustig het vet over zijn veren te smeren, het volgende moment hoort hij de roep van een collega, terwijl er behalve 5 mensen op de grond geen boeiend levend wezen in de buurt te zien is.
We parkeren de auto bij het hutje van een kennis van Edward. De oude man wil van Hein weten wat hij voor me heeft betaald. Dat krijg je ervan als je poogt je pasgeleerde Swahili in de praktijk te brengen. Ten zuiden van Dar, door drooggevallen mangroves en verlaten zoutpannen, over velden en door struikgewas wandelen we. Binnen een half uur, het is nog niet eens half negen, is het eigenlijk te warm in de zon. Terwijl de temperatuur de afgelopen weken toch heerlijk gematigd was. Het zal de inspanning van het wandelen in de volle zon zijn. Ik krijg bijna spijt dat ik geen zonnebrandcreme heb opgesmeerd, medewandelaar D. heeft wel gesmeerd en die heeft ongeveer dezelfde huidskleur als ik.
Nadat we hebben gezien hoe eerst een, toen twee en vervolgens een heleboel kraaien (Corvus splendens) proberen een grote yellow billed kite (Milvus parasiticus) van zijn stek te jagen is de ergernis van Edward bijna zichtbaar als hij vertelt wat het effect van de kraaienplaag op de vogelstand van Tanzania is. Dat het geen ‘eigen vogels eerst’ houding is blijkt uit het feit dat hij lyrisch wordt als hij het over de huismus (Passer domesticus) heeft, volgens Birds of Dar es Salaam is ook de huismus een exoot.
Hein laat weten dat hij toch het liefst een arend zou zien, waarop onze vogelman vertelt dat arenden in de omgeving van Dar steeds minder gezien worden. Bij een open veld aangekomen wijst D opgewonden naar de andere kant van de akker, op die paal, zit daar geen arend? Het is een palmnut-vulture (Gypohierax angolensis), een vogel die zo op de visarend lijkt dat hij als bijnaam de vulturine fish eagle heeft. Erg bijzonder voor een gier is dat het een jagende halve vegetarier is, als er niet makkelijk vlees voorhanden is eet hij ook kokosnoten. Aan de andere kant van de weg stoppen we aan de rand van een grasveld, tegenover ons zijn aan de bosrand black-headed weavers (Ploceus cucullatus) druk doende hun ui-vormige hangende nesten te vlechten. Terwijl we zitten vliegt de hamerkop (Scopus umbretta) voorbij die we eerder in een flits zagen. Hamerkop is werkelijk zijn Engelse naam, in Zuid Afrika kreeg de hamerkop zijn naam vanwege de vorm van zijn kop en snavel. Net als we weer verder willen lopen besluiten twee kleine bijen-eters (Merops pusillus) in een boom dat ze voor ons willen poseren. Ik haal mijn camera tevoorschijn en klik er gewillig op los. Als ik klaar ben en me naar de anderen draai zie ik een roofvogel aan komen vliegen. Edward knijpt enthousiast in mijn arm, het is de Afrikaanse visarend (Haliaeetus vocifer). In eerste instantie vliegt hij ons voorbij maar als de arend even later weer voorbijvliegt lukt het Edward om hem terug te roepen. Ik denk niet dat ik kan beschrijven hoe bijzonder het is om zo’n machtig grote vogel zijn vlucht te zien veranderen omdat hij denkt dat een door een menselijke stem voortgebracht geluid de roep van een soortgenoot is. Nu moet ik er direct aan toevoegen dat arenden –en andere roofvogels-, aan hun relatief kleine kop te zien, een vrij lage herseninhoud hebben.
Wat we daarna ook zagen, ware het de veertig of meer open snavelige ooievaars (Anastomus lamelligerus) danwel de gestreepte ijvogels (Halcyon chelicuti), zo opwindend als met de arend werd het niet meer. Langzaamaan zijn we terug naar de auto’s gelopen waarna we, met nog een zwaai naar de oude man, naar de kipepeo (sinds de Swahililes van vandaag weet ik dat kipepeo vlinder betekent) strandclub zijn gereden. Daar hebben we nog een paar uurtjes doorgebracht met zwemmen, eten en drinken. Voor drie uur waren we thuis, nog een voordeel (naast de vogelactiviteit) aan heel vroeg opstaan is dat je nog tijd over hebt. Om een middagdutje te doen bijvoorbeeld.

Zaterdag 28 juni 2008 (hb)
Eerst eens lekker uitgeslapen. We doen sinds afgelopen maandag elke ochtend 3,5 uur swahili cursus en dat voor drie weken. Dit hadden we beter aan het begin van ons verblijf hier kunnen doen, maar ach. Nu zijn er ook veel andere dingen te doen op werkgebied waardoor ik eigenlijk te weinig tijd heb (het Livelihood-projekt afronden, mijn onderzoeksvoorstel uitwerken en een begin maken voor het CIALCA projekt (26 april)). Bovendien komen Otto en Merlijne over een kleine twee weken, met waarschijnlijk een kleine vakantie voor ons tot gevolg.
Vandaag allerlei klusjes in en om het huis gedaan. Allereerst een aantal lampen opgehangen die we van de Amsterdams IKEA hadden meegenomen. Er zijn wel een aantal lampenwinkels in Dar maar het assortiment is bedroevend. Het lijkt alsof de meeste Tanzanianen geen lampen hebben wat ook zo is overigens, want niet meer dan 5% van de bevolking is aangesloten op het lichtnet. Die 5% heeft genoeg aan een paar gloeilampen of een neiging naar kitsch van een hele nare soort. Twee zeer eenvoudige plafond-lampen in de gang opgehangen en een concreet plan gemaakt voor wat te doen in de woonkamer, ter al vervanging van de vier zeer effectieve tl-buizen. We hebben een aantal van de standard papieren bollen meegenomen.
Nog boodschappen gedaan voor de braai van vanavond met de Oostenrijkers Harry en Claudia. Halverwege nog wat witte wijn gedronken met Caroline bij het Slipway, eerst in de zon, later in de schaduw. Ze is voor de verandering zeer kritisch jegens onze werkgever. Het afrekenen verloopt niet helemaal vlekkeloos.
De braai is eenvoudig en goed met boerewors, Tilapia-filets, ijslandse aardappels, guacamole en een bizonder lekkere wortel-yoghurt salade. De Oostenrijkers nemen wijn, worteltaart en Fred mee, een vriend die hen dankzij zijn stewart-ziijn een retourtje Wenen-Dar es Salaam voor 60 euro heeft bezorgd. Het wordt een goede avond en het gesprek wordt bij tijd en wijle zeer cynisch-vermakelijk.

Woendsdag 25 juni 2008(hb)
Alweer ruim een week terug in Dar es Salaam na een kleine drie weken bezoek aan het vaderland (fotorapportage aanwezig). Dit was onze eerste homeleave, bevredigend en druk. We hebben een spreadsheet moeten maken om de diverse koffiepauzes, lunchafspraken en etentjes bij te houden. Er waren kleine en grote feestjes en ook nog een schaar aan familie, voetbal en ikea. Toch fijn dat veel mensen veel voor je over hebben en ook veel willen doen. Ik had gelukkig steeds nieuwtjes, zoals: 1) hartstikke leuk in Tanzania, 2) hein heeft leuk werk maar helaas heeft Maya nog geen baan, 3) baby is op komst. Na de eerste week was ik er ook behoorlijk vaardig in geworden.
Helaas zijn sommige dierbaren niet bezocht Nu ja, wat heet bezocht. Het is meer hallo en tot ziens, je hebt 3 uur. Dat is toch een heel nare gewaarwording gebleken. Eigenlijk is het niet te doen om een dergelijk sociaal netwerk in drie weken per jaar bij te houden. Temeer omdat een groot deel van het netwerk enkel gebaseerd is op verbaal contact. Ben bezig om deze ingewikkelde sociale materie in een formule te vatten. Er moet nog het een en ander aan gebeuren maar de basis is er:

A = b1*V + b2*Q + b3*W + b4*V*Q + b5*V*W + b6*Q*W + b7*V*Q*W + U

A = Noodzaak tot maken afspraak
V = Vriendschapsfactor
Q = Frequentie van afspraken in het verleden
W = Vriendchapsfactor van ander
U=Uitzondering en Toeval

Commentaar is welkom, dit geldt voor het gehele blog. In Nederland bleek dat meer mensen dan gedacht onze verhalen lezen, erg leuk om te horen.

We hebben ook ongeveer 70 kilo aan spullen meegenomen omdat bepaalde dingen in Dar moeilijk te krijgen zijn of een bepaalde culturele waarde hebben. Voorbeelden zijn: kaas, sleutelringen, sambal brandal, matrasovertrekken, kruimeldief, rummicub, lampen en een spade. De meeste attributen hebben inmiddels een plaats gekregen en het huis voelt best fijn, als thuis.
Ik begin even over de tuin omdat ik vaak na het werk een half uur door de tuin loop om de belangrijke plantjes water te geven en om ze te inspecteren. De tuin staat er goed bij alhoewel deze bij zowel Maya als mij een beetje tegenviel. We zijn hier nou eenmaal in de tropen waar alles zo hard groeit. Althans, dat was de verwachting. Blijkbaar was onze afwezigheid te kort en de hoeveelheid neerslag te laag want alleen de net voor vertrek geplante cassave planten zijn aanmerkelijk gegroeid. Ik had er dertig geplant waarvan er 29 zijn uitgekomen (twee moederplanten in 30 sukken gehakt). Het is een ras (Kisimbani) dat door IITA is ontwikkeld en resistent is tegen de twee grote cassavevirussen. De regentijd is afgelopen dit is duidelijk aan het gras te merken. Sommige planten hadden ernstig last van white flies, maar die zijn inmiddels, dankzij gif, overleden. Aangezien ik nu voor een landbouwinstituut werk heb ik bepaalde rechten vergaard. De passievruchten hebben ook veel last gehad van vraat maar gelukkig produceren zij erg veel biomassa dus die komen er wel overheen. De avocado doet het erg goed, evenals de nieuw aangelegde rotstuin.
Stroom is relatief constant, hoewel nog steeds regelmatig uitval plaatsvindt, verder bovengemiddeld. Niet dat het veel uitmaakt omdat de generator nu klaar is en running. Bij de installatie hebben ze wel een waterleiding maar ik geloof niet dat dit direkte gevolgen voor ons heeft. Zoja dan merken we het wel, begin al een beetje aan de Tanzaniaanse mentaliteit te wennen. We hebben redelijk wat in de woonkamer aangepast. Lampen opgehangen en een prikbord. De computer blijft nu definitief in de woonkamer omdat de oude computerkamer nu als toekomstige babykamer is aangewezen. Baby’s hebben zeker de eerste twee jaar geen behoefte aan computers. Bovendien is de woonkamer groot genoeg en is het wel zo gezellig. Mijn leven speelt zich nou eenmaal voor een aanzienlijk deel af rond het beeldscherm.

Het is hier een beetje koud geworden, vooral 's nachts is een laken eigenlijk niet genoeg. Gelukkig is Maya er weer want voor een dekbed is het weer te warm.

Woensdag 28 mei 2008 (jmc)
Gisteren mijn moeder gebeld om af te spreken voor morgenochtend, net mijn zusje gesproken over sleutels, er staan twee koffers in de woonkamer en een derde bevindt zich op wat Hein en ik Marije’s kamer noemen. Vanavond om een uur of elf vertrekken we voor ons eerste offciele homeleave. Vol spanning kijk ik op buienradar.nl, de middagtemperatuur s niet veel lager dan hier maar ik kan me even niet meer indenken wat een van 12 tot 16 graden betekent. Klinkt koud, geen idee of ik een jas moet meenemen. Eerlijk gezegd ook geen idee meer hoe windkracht 4 op de fiets voelt. Ik kijk er naar uit, het blijft toch een beetje tegen mijn principes om zoals hier gebruikelijk, alles met de auto te doen.
Vanochtend nog wat last minute dingetjes geregeld. Al ’t verse eten uit de koelkast aan mama Eliza meegegeven en haar op het hart gedrukt niet door te beulen als we er toch niet zijn. Als ik haar een beetje ken blijft ze ook in onze afwezigheid, de vloeren 3 keer per week dweilen. Verder uit onze massa’s opladers, adapters en snoeren de opladers gezocht die we daadwerkelijk zullen gebruiken in Nederland. Ik vermoed dat ik nu ook de oplader die Willempje kwijt was gevonden heb. Verder nog een rondje door de tuin. Bijna alle ‘cassavestokjes’ die Hein en Alfons hebben geplant komen nu op, de karakteristieke vijfvingerige bladeren zijn al te onderscheiden. Alfons heeft beloofd elke paar dagen water te komen geven. Als we terug zijn zullen het al flinke planten zijn. Ik ben benieuwd hoe het met ons nieuwe cactusrotseiland zal gaan. Het staat net helemaal vol met planten, over drie weken zullen we kunnen zien of ze aanslaan. Als het goed is staat er over drie weken ook een flink hekwerk om de generator. Daarmee wordt hopelijk voorkomen wat een collega van Hein overkwam. Ze was op reis en ondekte bij haar terugkomst dat zowel haar askari als de generator verdwenen waren. Zes mannen krijgen zo’n apparaat nog niet van zijn plek, dat moet echt een heel goed geplande actie van de askari geweest zijn.

Donderdag 22 mei 2008 (jmc)
Plotseling hoor ik geschreeuw terwijl ik in de tuin bezig ben. Volgens mama Eliza roepen de mensen dat er een dief is. Aan de richting van waar het geluid komt te horen bevinden de mensen die wraak willen en wellicht ook de dieven zichaan de andere kant van de muur die onze achtertuin van de rest van de wereld scheidt. Het geschreeuw verplaatst zich naar de asfaltweg, richting het huis van buren H & H, hoewel ik ook bij ons nog veel geroep hoor. Ik heb al eerder gehoord dat Tanzanianen van snelle rechtspraak houden en besef dat de dief die zo te horen nu gepakt is, een paar zeer pijnlijke momenten tegemoet gaat. Dan hoor ik Martha, die aan het werk is in het huis van de andere buren, M & R, om de askaris roepen. Er wordt flink wat heen en weer gelopen over het terrein en er komen zelfs 4 mannen van een privaat beveiligingsbedrijf het terrein op. Onze tuin wordt uitgekamd maar de heren vertrekken onverichterzake weer naar de straat, waar het geschreeuw aanhoudt en ik inmiddels 3 sirenes heb gehoord.
Even later vertelt Nico me wat er aan de hand was. Drie mannen probeerden een auto te stelen. Toen dat niet lukte klommen ze de muur over, onze compound op. Een van de mannen loopt koelbloedig op Nico af om te zeggen dat er twee mannen op het terrein waren en dat het hem niet is gelukt ze te pakken, of Nico even het hek open wil doen en hem het terein aflaten. Buiten wordt de dief snel herkend en ik vermoed dat hij het is die ik tot moes geslagen hoor worden. De andere twee zijn inmiddels door Martha gezien en dat verklaart de zoektocht van de askaris en de beveiligingsmensen. Een van de dieven, zo blijkt later, heeft een pistool bij zich en probeert met behulp daarvan een taxi te kapen. Als dat niet lukt vlucht hij wederom in de richting van onze compound, terwijl hij zijn pistool wegooit. Uiteindelijk worden alledrie de dieven (nu ja, de mannen die een poging tot stelen deden) opgepakt. Minimaal een is zwaar gewond na de rechtspraak en veroordeling – Tz stijl.

Dinsdag 20 (HB)
Het is aftellen geblazen. Over ruim een week alweer naar het heilige Nederland. De eerste homeleave. Vroeg aan Mike wat je eigenlijk doet bij zo een dergelijk bezoek. Lijkt me lastig, alle vrienden aan het werk, je ziet allerlei mensen maar een keer en een beetje wachten is nooit mijn sterkste kant geweest. ‘Word een beetje rondhangen geblazen, lunchafspraken, jointjes roken en veel eten. Heb erg veel zin om mensen weer te zien. Blijkt zeer noodzakelijk want contact over 8000 km is zeer lastig. Verheug mij ook op een goed bordspel want dat is een beetje schaars hier. Je verwacht natuurlijk dat alles zo is als het was. Ben erg benieuwd.

Zaterdag 17 mei 2008 (jmc)
Hein en ik zijn al een week erg blij om weer samen te zijn. Hein worstelt met onderzoeksvragen en ik heb het druk met het jachtige huisvrouwenbestaan. Zwemmen met de buurvrouwen, kunst kopen en, al twee keer, oefenen met het koor. Erg grappig dat het koor een aantal liedje zingt die ik ook in mijn zangles van mevrouw Ada oefende. Moet wel goed opletten omdat ik nu alt zing en dus niet de bekende melodie. De ironie van het feit dat het me zwaar valt om tweede stem te zingen ontgaat me niet. Het koor wordt bevolkt door vele vrouwelijke mzungu’s, een stuk of 6 Tanzaniaanse mannen en staat onder leiding van een Keniaanse vrouw. Jammer genoeg is de eerste uitvoering van het koor als wij net in Nederland zijn, waarna het koor in winterslaap gaat tot eind augustus.
Volgende week ga ik naar talenschool om een instaptoets Swahili te doen. In eerste instantie leek de beginnersgroep me wel geschikt maar een aantal native speakers beweren dat voor iemand die geen cursus heeft gedaan mijn Swahili erg goed is. Meteen nadat ik terug ben uit Nederland begint de cursus, of het nu beginners of medium niveau wordt. Dat betekent 3 weken lang, vijf dagen per week, vier uur per dag les. Ben benieuwd of ik daar nog genoeg zitvlees voor heb.
Had graag willen schrijven dat de stroom een stuk minder vaak uitvalt dan een maand geleden. Dat is ook waar, alleen is de stroom toevallig net uitgevallen en werk ik nu op de back up batterij voor de computer, een ware race tegen de klok. Wel hebben we, vele weken en na de aanvang van het werk en na vele bezoeken van vele fundi’s, sinds gisteren een werkende generator. De oppermonteur beweerde dat het een stille generator was, ik hoop dat ik er niet achter hoef te komen hoeveel lawaai een minder stille generator maakt. Het is een waanzinnig groot bakbeest, vooral als je bedenkt dat we vrijwel nooit gebruik maken van de air conditioning. Maarrrrr, hij staat er, hij doet het. Mocht Tanesco nog een keer besluiten dat ze dat gedoe met 3 volledige fasen helemaal niet nodig vinden op deze compound dan hoeven we alleen maar diesel te kopen bij het tankstation op de hoek om toch werkende apparatuur en licht in huis te hebben.

6 mei 2008 (door HB)
Inmiddels in Bujumbura, Burundi aan geland. Vorige week zijn er nog mortieraanvallen op het oosten van de stad geweest omdat regeringssoldaten de rebellen van het FNL niet de stad binnenlaten. Wij zitten echter in het westen, tegen het Tanganyka meer aan en volgens de Belgische ambassade is er niet veel an de hand. De Noren zijn wel geevacueerd. We kunnen helaas het veld niet bezoeken vanwege veiligheid. Voorlopig nog genoeg te doen. Een plan trekken samen met een collega die hier gestationeerd is. In Bujumbura valt weinig te beleven. Ik geloof dat we na twee dagen de meeste horecagelgenheden al hebben gezien. Volgens vrouw van Belgische ambassade valt hier niets te halen, geen mineralen, geen toerisme en nauwelijks landbouw met een extreem laag opgeleide en zeer zwakke regering. Het doet echter vriendelijk aan, brede straten met redelijk wat asfalt en lage gebouwen.

Eergisteren aangekomen vanuit Bukavu in de Congo waar ik zes dagen ben gebleven. De stad Bukavu ligt zeer fraai aan Lake Kivu op 1500 m, een van de grote meren die samen met Lake Malawi en Lake Tanganyka deel uitmaken van de westelijke tak van de African Rift. De stad heeft weliswaar een half miljoen inwoners maar verder weinig te bieden. Zeer chaotisch, druk en extreem stoffig. Het is duidelijk dat de stad ooit een periode van welvaart heeft gehad want er zijn hier een daar nog totaal verwaarloosde grote gebouwen te zien. We sliepen in een simpel en degelijk katholiek klooster, aan de rand van de stad. Aan het meer in restaurant Orchid, dat zo uit de koloniale tijd lijkt te zijn gerukt, zit de voltallige blanke bevolking in de avond te eten. Grappig om voor het eerst in Afrika echt chic te eten, temidden van totale chaos.

De Kivu schijnt een van de mooiere streken van de Congo te zijn, zeer bergachtig tot 3000 m en veel bomen voor zover niet gekapt. De streek is vruchtbaar, zeer nat en daardoor relatief dicht bevolkt. Ik heb twee trial sites bezocht waar naar de geschiktheid van een groot aantal bananen-soorten wordt gekeken. De bananen die het goed doen worden verspreid door lokale instituten. Voor het projekt zijn een groot aantal boeren geinterviewed waarbij hun coordinaten zijn vastgelegd. Om te verifieren of dit een beetje klopte heb ik 15 van die coordinaten bezocht, cross-country door de bananenbossen met een kolonne kinderen achter je aan. Was lang geleden sinds mijn laatste veldwerk.

Zondag 4 mei 2008
Gisteren een heleboel nieuwe planten gekocht op Old Bagamoyo Road, zodat Alfons aan de slag kan. Zelf ben ik van plan om eindelijk onze prachtige fietsen weer in elkaar te zetten, die zitten nog steeds in de dozen waarmee ze op de boot zijn vervoerd. Net als ik één doos naar buiten heb gesjouwd komen Harry en Claudia aan, twee Oostenrijkers. Ze wonen niet ver van onze compound in een appartement en hebben wel interesse in een huis met een tuin. Ik laat ze één van de twee leegstaande huizen zien en ze zijn meteen enthousiast. Ik hoop van harte dat ze het eens kunnen worden met de huisbaas want het lijken me erg leuke nieuwe buren. Ze nodigen me uit om mee te gaan naar het White Sands Hotel, waar we de middag luierend op het strand doorbrengen. Het tij is ons goed gezind, we kunnen zwemmen en er zijn zelfs best hoge golven. Fietsen kan altijd nog.
Aan het eind van de middag nog even bij Caroline langsgegaan. Caroline is helemaal gegrepen door de ontknoping van de English Premier League dus die hebben we maar niet al te lang gestoord. Nog wel een kraaienval bewonderd. Neil en Liz, twee vogelaars uit Iringa, zijn in Dar voor een kraaienvangproject. Kraaien zijn eind 1800’s vanuit India op Zanzibar terecht gekomen waarna in 1953 de eerste kraai op het vasteland is gesignaleerd. Toen Neil in 1980 in Dar arriveerde waren er nog niet veel kraaien, nu zijn er zoveel dat het een plaag is. Ze eten eieren en jongen van andere vogels en trekken langzaamaan het binnenland in. Met steun van de Nederlandse ambassadeur zetten Liz en Neil en hun medewerkers nu kraaienvallen uit. Sommigen worden geringd om te kijken hoever ze vliegen, anderen worden getest op vogelgriep en ik denk dat er ook wel heel wat worden afgemaakt. In onze tuin houden we het voorlopig maar bij de antikraaienkatapult.

Woensdag 30 april 2008
Koninginnendagreceptie in de tuin van de ambassadeur. Ik moest de auto twee straten verderop parkeren omdat alle plekken dichtbij al waren ingenomen door auto’s met CD nummerplaten. Er was een bajaj (scooter taxi) versierd met oranje ballonnen om me naar het huis van de heer Van Kesteren te brengen, beter dan op hoge hakken over een onverharde weg strompelen. Ja ja, je leest het goed, ook de straat waar de ambassadeur woont is onverhard. Gelukkig was er in de dagen voorafgaand aan de receptie wel gewerkt aan de weg: de grootste gaten waren gevuld met de local specialty: grind met zand. De locatie was versierd met bordkartonnen Hollandsche gevels en grote tulpvormige sculpturen van verlicht ijzer. Obers liepen rond met grote schalen bitterballen, kaasblokjes, rookworst, haring en oliebollen, het heineken bier van de tap vond gretig aftrek. Gezamelijk hebben wij zowel het Tanzaniaanse volslied als 2 coupletten van het Wilhelmus gezongen. Hoewel volsliederen niet mijn ding zijn vond ik het zingen toch het hoogtepunt van de receptie. Ik heb ‘bij het koor gaan’ wat hoger op de prioriteitenlijst gezet.
Na afloop van de receptie feest in het Little Theatre. Door de Nederlandse vereniging in Tanzania, Hier in Dar, georganiseerd. Eerst een optreden van de Holland House Band bestaande uit de hier werkende Nederlandse huisartsen, hun dochter en nog een vijftal bandleden. Na ‘ironic’ en ‘play that funky music white boy’ was het tijd voor de modeshow. Degeen die zich het best volgens het thema ‘Vorstelijk Feestelijk’ had uitgedost won namelijk een KLM business class ticket naar Amsterdam. Gezien het thema was ik enigzins verbaasd dat een in het oranje gestoken toverfee won Ze mocht op de foto met de KLM crew van het vliegtuig dat de volgende dag zou vertrekken. Die stewards, stewardessen en piloten weten wel van feesten. Ze vertelden me dat ze meestal maar een halve dag in Dar hebben, dus die extra dag was net een korte vakantie. Overdag naar Bongoyo eiland en ’s avonds naar de ambassade en het feest.
Na de prijsuitreiking was het tijd voor het hoofdprogramma: de Hermes House Band. Die begonnen heel fijn met lekker dansbare soul. Met de stewardessen staan swingen op ‘proud mary’. Na een paar nummers was het volgens de zanger echter tijd voor Nederlandstalig. Eerst konden ze het niet alleen, van De Dijk. Alas, daar kon ik nog mee leven. Daarna werd echter vrolijk ‘iedereen is van de wereld ingezet’ en zag ik het somber in voor de rest van de avond. Als een ware Assepoester ben ik om vijf voor twaalf weggevlucht. Net op tijd want toen ik wegreed werd net ‘ik leef niet meer voor jou’ van Marco Borsato ingezet. De volgende dag vertelde Caroline, die op het feest terecht kwam toen ik al weg was, dat ze het een ‘very weird’ feest had gevonden. Allemaal raar geklede mensen en alleen maar Nederlandstalige muziek.

Dinsdag 29 april 2008
Vandaag naar Mkuranga gereden, waar de eerste steen voor het Malaika kids dorp werd gelegd door de District Commissioner. Omdat de Malaika Kids heren (Kees, Ton, Ben en Nigel) geen beschikking over een auto hadden bracht ik ze naar Mkuranga, een dorp ten zuidoosten van Dar. Kawawa Road helemaal afgereden, ik had geen idee dat die weg zo ver doorliep naar het zuiden. Daarmee hadden we de ergste files, in de stad, weten te vermijden. Toen moesten we over Kilwa Road. Kilwa Road is de weg waarover we op 11 november 2007 schreven:”Eén weg waar we overheen reden ging duidelijk asfalt komen, misschien maken wij het mee.” Als ik de vorderingen zie het afgelopen half jaar dan betwijfel ik of we de komende 2,5 jaar nog zullen meemaken dat Kilwa Road uit asfalt bestaat in plaats van steen, zand, gaten en modder. De dagen voorafgaand aan de ceremonie had het lekker veel geregend dus op sommige stukken reden we niet harder dan 10 km per uur. Dan is 50 kilometer rijden best ver. Eenmaal in Mkuranga trof ik de de grootste uitdaging: de 500 meter van de hoofdweg naar het kinderdorp. Ik noem het expres geen weg want de aannemer was zo slim gewest om toe te staan dat er klei is opgebracht. Van die superfijne, bruinrode klei, ruim 50 cm dik in combinatie met de regen van de afgelopen dagen, onvoorstelbaar wat een troep. Four wheel drive aangezet en gepoogd op de weg te blijven en dat lukte gelukkig. Het is een wonder dat er maar één auto kwam vast te zitten. Als ik betere b.h.’s heb gekocht ben ik klaar voor een woestijnrally in de prado.
Het was maar goed dat we toch nog redelijk bijtijds arriveerden, want onze komst bleek het startsein voor de voorbereidingen in plaats van het moment dat ze afgerond werden. Natuurlijk kwamen alle hoge gasten te laat en kwam de regen soms met bakken naar beneden. Eveneens natuurlijk was ik slecht voorbereid op het Tanzaniaanse tempo, ik had niets te eten bij me en tegen de tijd dat de speeches begonnen viel ik bijna van de graat. Best moeilijk om je, als je omvalt van de honger, te concentreren op speeches in het Swahili. Gelukkig boden de weeskinderen voldoende afleiding. De meisjes hadden suikerzoete roze jurkjes aan en de jongetjes een knalblauw t-shirt van de internationale school in Den Haag. Er waren liedjes om te oefenen, ballonnen om op te blazen, zandhopen om te bedwingen en een heleboel mzungu’s om indruk op te maken. De kinderen kregen allemaal een een tas met wat te eten en te drinken. Ik vond het redelijk ongepast om bij arme weeskinderen te gaan bedelen om eten, dus dat heb ik maar nagelaten.

Maandag 28 april 2008
Vanochtend kreeg ik een sms van Hein, hij was met collega’s ondeweg naar Butare in de DRC. Sinds vanochtend is de DRC weer in het nieuws omdat een deel van de 17.000 aldaar gestationeerde V.N. troepen volgens de BBC wapens en munitie tegen goud ruilen met de rebellen die ze zouden moeten ontwapenen. Gelukkig ontkennen zowel de V.N. als de betrokken landen (India en Pakistan), ik hoef me dus niet bezorgd te maken over het functioneren van de V.N.
Ik sprak mijn moeder vanochtend, ze mag woensdag eindelijk naar huis! Fijn dat ze het officiele verjaarsfeest van onze koningin thuis mag vieren. Na een telefoontje naar de ambassade en een mailtje van de persoonlijke assistent van de ambassadeur heb ik nu een uitnodiging voor de receptie in het huis van de ambassadeur. De receptie gaat vooraf aan het feest dat de Nederlandse Vereniging in Tanzania organiseert waarvoor, vreemd, wel een uitnodiging werd bezorgd. Een ieder die zich kan herinneren hoe ik me op 17 november voelde kan begrijpen dat ik enigzins ambivalent tegenover zulke activiteiten sta. Maar beggars can’t be chosers. Wie weet wat voor banenkansen zich op de receptie voordoen en de kans op nieuwe vrienden mag ik deze twee Heinloze weken al helemaal niet laten lopen. Wederom in mijn up zal ik mij woensdag naar de Hollandse festiviteiten spoeden.
Afgelopen zaterdag kennis gemaakt met mensen van Malaika Kids. In Nederland was ik er al achter gekomen dat een collega bij mijn voormalige werkgever in het prachtige Almere wat werk had verricht voor een kinderdorp in Dar es Salaam. Deze week zijn de voorzitter en een lid van de stichting, de architect en iemand van Malaika Kids UK in Dar om van alles te regelen en aanwezig te zijn bij het leggen van de eerste steen voor de bouw van het dorp. We hebben de zaterdagochtend brainstormend doorgebracht met iemand die directeur is van een school in de omgeving van Dodoma. Dankzij deze heer begin ik nu eindelijk een beetje te begrijpen wat mensen bedoelen als het hebben over Form 4 en Standard 7. Na een heerlijke lunch bij ‘mama Malaika’, de vrouw die al tientallen jaren thuis weeskinderen opvangt en daarmee de start is van het Malaika Kids project, zijn we naar het huidige weeshuis gereden. De twintig kinderen die op dit moment in het weeshuis verblijven hadden meerdere liedjes voor ons ingestudeerd. We are happy happy that you have come today! Het was heel duidelijk welke kinderen al lang en welke kinderen nog maar net in het weeshuis zaten. De laatsten waren meer teruggetrokken en minder bijdehand in het verkrijgen van de ballonnen, fluitjes en rugtassen die als kado’s waren meegenomen.
Nadat alle kinderen op de foto waren gezet voor de Malaika Kids website ben ik naar huis gereden. Jammer genoeg had het overdag vrij veel geregend. Ik vermoed dat er over twee weken nog weinig over is van Old Bagamoyo Road, een weg die langs het begin van onze straat gaat. Zodra het regent staat er een flinke laag water op en elke keer dat ik erover rijd zijn de oude gaten verder uitgesleten en zijn er nieuwe gaten bijgekomen. Ik heb anderhalf uur gedaan over een stuk dat een paar maanden geleden in 20 minuten kon. Ik geef toe dat ik een korte stop heb gemaakt bij Shoppers Plaza om gloeilampen te kopen. Een buurman raadde ons aan om lampen te laten branden in de kasten, het is momenteel zo vochtig dat de schimmel op onze kleren en tassen staat. Ook de meeste van onze leren schoenen zaten onder de schimmel maar vorige week heb ik een halve ochtend besteed aan schoonmaken, poetsen en invetten. Wie weet blijven ze nu even schimmelvrij.

Zondag 27 april
Het grootste deel van de dag de toerist uitgehangen. Na een goed fruitontbijt naar het nationale genocide monument. Erg impressive. In de regel ben ik vrij droog maar dit was wel hard. Pas toen ik in het deel van het museum kwam waar de andere grote genocides in de wereld werden geillustreerd kwam ik weer een beetje bij, waarschijnlijk omdat ik nu alles weer abstract kon zien, in cijfers. Het enge is dat dat pas 14 jaar geleden in eeen paar weken 1 miljoen mensen om het leven zijn gebracht en dat een zeer groot deel van de bevolking actief heeft deelgenomen. Heel lang in het museum en bij de massagraven rondgehangen.
Een lange GPS wandeling door de stad gemaakt. Gelukkig zijn de meeste mensen hier erg jong want telkens als ik iemand zie denk ik schuldig of onschuldig. Ik zou hier niet graag wonen. Kigali bestaat uit 11 heuvels, allemaal laagbouw en heel schoon. Alleen hele kleine kinderen roepen hier Muzungo. Verder wordt ik nauwelijks gegroet of om geld gevraagd. Ik eet gekookte geit met frietjes in de ‘Executive Car Wash’. In het hotel aangekomen neem ik plaats op het terras met een biertje en schrijf ik dit.

Zaterdag 26 april
Hier ben ik dan op mijn eerste internationale reis voor werk in afrika. Mijn eerste projekt afgerond en dit is het begin van het tweede: Consortium for Improvement of Agricultural Livelihoods in Central Africa, oftewel CIALCA. De eerste fase van drie jaar zal dit jaar afgerond worden en vanaf 2009 volgt naar alle waarschijnlijkheid de tweede drie jarige fase. Het komt erop neer dat rond de grote meren, in de landen Rwanda, Burudi, Congo en Uganda bananen een zeer groot deel van de dagelijkse calorie-inname vertegenwoordigen (in delen van Burundi tot wel 80%). De gekweekte bananen worden echter getijsterd door een bacterie die alle rassen (behalve die om bier te brouwen) aantast, met als gevolg een al jarenlange afname van de oogst. Een aantal organisaties zoals IITA, CIAT en Bioversity proberen dit probleem aan te pakken door bananen te kweken die deze bacterie aankunnen. Dit is echter een vrij ingewikkelde operatie omdat de bacterie lokaal verschilt en omdat het hele proces veel tijd kost.
Ik ben hier om met GIS inzichtelijk te maken wat precies gaande is. Over de vier landen verspreid zijn 2600 boeren uitgebreid geinterviewed waarbij allerlei gegevens zijn verzameld, die door kaartjes prima weergegeven kunnen worden (een spreadsheet van 2600 rijen bij 1700 kolommen leest moeilijk). In de komende twee weken ontmoet ik allerlei mensen die bij dit project betrokken zijn, kijk ik of de coordinaten van de 2600 boeren een beetje kloppen en bedenk ik wat ik precies kan betekenen in dit project. Mijn collega Piet, gestationeerd in Uganda, is zeer betrokken in dit project, wil mij graag in het project hebben en neemt mij daarom mee op deze reis. Spannend is het wel omdat deze regio nou niet echt bekend staat om zijn vriendelijkheid tegen de mensheid in het algemeen. Ik ben 2 dagen in Kigali Rwanda, 5 in Bukavu Congo, 5 in Bujumbura Burundi en ten slotte nog 2 in Kampala Uganda.
Kenyan Airways heeft een dominante marktpositie in oostelijk Afrika. Al mijn luchtverplaatsingen gaan via Nairobi. Vanochtend moest ik om 5:25 via Nairobi naar Kigali vliegen . In eerste instantie ging alles goed. Helaas zat de piloot van het vliegtuig vanaf Nairobi vast in de file waardoor de vlucht 5 uur vertraging opliep. Het is verbazingwekkend hoe gelaten de passagiers dit ongemak ondergaan. Zelfs ik moest glimlachen. Ik had dan ook goede lectuur, tijdens het wachten kon ik mooi de recente geschiedenis van de te bezoeken streek doornemen. Dat hele gebeuren met de Hutus en Tutsis stond me vagelijk bij. De details zijn echter behoorlijk naar. Ik heb die Fransozen nimmer zeer gewaardeerd maar nu is het beetje sympathie dat ik had vervlogen. Ik nodig de frankofielen aan om eens na te lezen wat de Franse regering allemaal in Rwanda heeft uitgevoerd; wellicht zijn de Congo, Tsjaad en natuurlijk Algerije ook erg interessant.
Op Kigali international airport werd ik opgehaald door iemand van CIAT die mij naar hotel Beausejour bracht. Het is hier even wachten op het werk dus ik kan mooi van de gelegenheid gebruik maken. Beetje rondgewandeld in de zeer orderlijke, kleinschalige en plezierige stad. Een kleine demonstrtie mogen meemaken, april is de tijd van de genocide. Het lokale bier Mutzig wordt op zijn gotisch geschreven, is heerlijk bitter, helaas zwaar qua promilage en uitsluitend in flessen van 0,65 L te verkijgen.

Zondag 20 april
Net een heel bijzonder moment. Voor mijn verjaardag een wereldontvanger gekregen. Als Nederlander ga je dan toch de wereldomroep opzoeken. Er ging een lichte huivering door mij heen toen het Wilhelmus weerklonk. Maya pikte een traantje weg. Wel jammer dat PSV landskampioen was geworden. Het antiliaanse dameshockeyteam heeft van India gewonnen en Samson wordt misschien voorzitter van de tweede kamer. Er was eigenlijk weinig interessants te melden. In principe lijkt de BBC beter maar die besteden ook teveel tijd aan sport.
In de middag planten gekocht. Eindelijk een American Palm, een witte hibiscus, bleeding heart en nog een rits ondefinieerbare planten. Uit de berm een kleine agave meegenomen. Alfons heeft meteen alles in de tuin gezet.
Ik raad iedereen die van gebakken eitjes in de ochtend houd, bakbananen aan.

Donderdag 17 april 2008
Sinds ik een maand geleden terug kwam uit Nederland is de Masika (= lange regens) losgebarsten. Dit betekent onder andere dat de stroomvoorziening niet stabiel is, één van de redenen dat we het logboek niet goed hebben bijgehouden. Wat betekent de masika nog meer in ons dagelijks leven?

Eerst het belangrijkste, het eten. Er zijn nu relatief meer nanasi kidogo (kleine ananassen) te koop, voor dezelfde prijs als voorheen de grote (Tsh 1.000 = 0,65 eurocent). Ze zijn gelukkig ook iets minder zoet. Tikiti maji (watermeloenen) zijn veel moeilijker te krijgen, vooral de grote. Verder zijn er nu sinaasappels te koop voor Tsh 100 per stuk. Ze zijn groen, hebben veel pitten en smaken zuur, moeilijk te geloven dat ze familie zijn van Siciliaanse bloedsinaasappels. Al het andere fruit dat we consumeren, mango’s, passievruchten en limoenen lijkt, come rain or shine, altijd beschikbaar voor ongeveer dezelfde prijs. De afgelopen weken hebben we heerlijke avocado’s gegeten.

Sinds vorige week hebben we een groenteabonnement dat op donderdagnacht vanuit Lushoto in het noorden van Tanzania naar Dar wordt gereden. Dat pakket zal vast aan de seizoenen aangepast zijn, wat mij meteen opviel is dat het is aangepast aan de mzungu (=blanke) smaak. De afgelopen week hebben voor het eerst in Dar heerlijke salades gegeten.

Sinds we de gelukkige bezitters van een weberbraai zijn trotseren we vaker de overstroomde wegen om naar de slager te gaan, gelukkig bevindt onze favoriete zich op de route naar het groentepakketafhaaladres. Op het feest dat we vanwege Hein’s verjaardag gaven waren de mishkaki (vleesspiesjes), waarvan het vlees een nacht lang was gemarineerd, heerlijk. De kippenpootjes heb ik niet geproefd maar aan de vette gezichtjes van 2 van onze jongere gasten te zien vielen ze goed in de smaak. Zelf was ik erg tevreden met de rendang, onder meer omdat het kafferlimoenblad en de citroengras uit eigen tuin kwamen.

Hoewel er van alles groeit en bloeit in de tuin wil het met de avocadoboom nog niet echt vlotten. De eerste werd teveel aangetast door de white fly op de naastgelegen heg. De tweede had hetzelfde probleem en werd daarnaast van binnenuit opgegeten door termieten. Volgens tuinman Alfons is de derde avocado die we er afgelopen week plantten tevens de laatse. Als het nu weer niet lukt is het gewoon geen geschikte plek voor een avocadoboom. Ik vindt de plek sowieso niet prettig want in het gat voor de boom, onzichtbaar door de tafel waarmee ik liep te sjouwen, heb ik mijn enkel licht verzwikt. Verder staat vanwege de masika alles er bijna obsceen goed bij. Planten die we een paar weken geleden in Udzungwa NP bewonderden worden door hun bloei plotseling zichtbaar in onze eigen tuin. Recent een Mkaburi (lett: grafplant, het is traditie om een frangipani aan te planten op een graf), roze bougainville, nog meer passieplanten en een struikvormende peulvrucht aangeplant. Meeste planten gestekt van elders op de compound. Nu is de tijd om te planten volgens Alfons. Stekken is simpel, je haalt een stuk van de moederplant en steekt het in de grond. Lijkt op wat ik vroeger over Suriname hoorde: als je een stok in de grond steekt gaat ‘ie groeien. Aan de rand van de compound stond een ongeveer 3 jaar oude mkaburi, die staat sinds afgelopen zondag midden in onze tuin. Voor de askari ziet onze tuin er nu waarschijnlijk uit als een begraafplaats. Gisteravond was de lucht in de keuken zwaar van het parfum van 3 queen of the night bloemen die onder het keukenraam bloeiden. Precies 24 uur na het vertrek van Willempje en Marije, pole sana dat jullie dat net gemist hebben dames.

Ik ben nog niet gewend aan de afwezigheid van Willempje en Marije. Afgelopen nacht gewekt door zwaar onweer, ik kreeg medelijden met Marije die daar vast niet doorheen kon slapen. Duurde even voordat ik me realiseerde dat ze waarschijnlijk in haar bed in Bos en Lommer lag. Gelukkig hebben de dames niet hoeven meemaken hoe gisteren de stroom vier keer uitviel. De vierde keer was om 5 uur, vlak voordat we gingen slapen (Swahilitijd begint met tellen om 6 uur, dus 19:00 u is 1 uur in Swahili, 20:00 u is 2 uur, etc.). Sindien is er hamna umeme (geen stroom). Jammer voor Hein, die wilde vandaag thuis werken. Jammer voor mij, dit bemoeilijkt de klussen aan huis, geen boor, wasmachine, staafmixer, batterij van de telefoon bijna leeg en geen computer. Vandaag voor het eerst op papier in plaats van achter een beeldscherm aan het logboek gewerkt. Wasmand zit vanwege vertrek van Willempje en Marije vol met beddengoed en handdoeken. Niet dat het veel uitmaakt als je de was niet kan doen: hij droogt toch niet bij een luchtvochtigheid waarbij de zoutpot aan de buitenkant beslaat. Dankzij de luchtvochtigheid drogen wondjes moeilijk, wat er bij Hein in heeft geresulteerd dat hij onstoken insectenbeten heeft en een antibioticakuur moet doen. Geen alcohol op zijn verjaardag: pole sana.

Hamna umeme is ’s nachts niet zo erg want dankzij de masika is de temperatuur ’s nachts van 27 naar 24 graden gedaald en is een ventilator niet langer noodzakelijk voor een goede nachtrust. Mama Eliza is vroeg klaar want het huis is redelijk schoon, behalve op de planken die ze niet ziet en dat zijn er nogal wat want ze is echt een mama mdogo (m.a.w. een ukkie) en strijken kan niet zonder umeme.

Als ik de invloed van de masika en mijn eigen sloomheid van de afgelopen 2 dagen even kort door de bocht samenvat grijp ik terug op een oud popliedje: i’m just sitting watching flowers in the rain. Waar flowers staat kan men ook mushrooms lezen want naast bloemen schieten deze nu op spreekwoordelijke wijze uit de grond. Rustig op de veranda zitten lukt niet echt zonder umeme, zonder ventilator zijn de vliegende beesten te irritant. Er zijn onder meer blauw-zwart gestreepte muggen en heel veel vliegen. Gelukkig hebben de gekko’s ook hun best gedaan en zich flink voortgeplant. Daarnaast zijn er binnen en buiten veel spinnen actief. Tijdens een grote regenbui vlogen de termieten op uit de grond om aan de verdrinkingsdood te ontsnappen. Eeen dikke pad had er een feestmaal aan en ook de apen genoten van deze vliegende proteinen. Erg grappig om de apen heen en weer te zien springen op vliegende termietenjacht. Mieren zijn er natuurlijk altijd al geweest, hoewel ik wel het idee heb dat er nu nog meer verschillende soorten te bewonderen zijn. Vanochtend bleek één soort zich massaal op het vlees-voor-de-braai-invetkwastje te hebben gestort. Hoewel ik weet dat mijn strijd tegen de mieren vechten tegen de bierkaai is kon ik het niet op me laten zitten. Ik ben ruim een half uur bezig geweest met het opruimen van de mierensnelweg, onderwijl telkens het doekje in de badkamer uitspoelend. Zonder umeme komt er vrijwel geen water uit de keukenkraan terwijl we daar met stroom al erg weinig druk hebben. Toen ik de meeste mieren had verdronken en ik eindelijk kon ontbijten had ik het gevoel dat de ants tot in mijn pants zaten. Mijn broek was ongeveer de enige plek waar ze niet zaten, een flink aantal mieren vond de dood tussen mijn krabbende vingers.


Dinsdag 1 april 2008
Gelukkig hebben we gisteren zes wassen gedraaid. Na een flinke regenbui valt de stroom uit. Het lijkt echter niet een probleem van de compound maar van de hele buurt te zijn en na een uur doet alles het weer. Om een uur of elf verschijnen er echter, zonder dat ik erom gesmeekt heb, 2 heren van Tanesco. Hoewel mijn Swahili nog steeds rudimentair is en de de monteur geen zin heeft in een zeurende mzungu krijg ik het idee dat er nu voor een iets duurzamer oplossing is gezorgd. Hoewel, duurzamer? Als ik met de monteur voor de meterkast sta wijst hij me aan dat één van de drie fasen nu is uitgeschakeld en alles nu op twee fasen is aangesloten. Volgens hem kan het geen kwaad, zou het zelfs op één fase kunnen. Spijtig dat electriciteit altijd mijn zwakste onderwerp was bij natuurkunde.

Zondag 30 maart 2008
’s Ochtends nog steeds geen stroom. Wel 3 gemiste oproepen van één nummer. Ik bel maar hoor alleen mijn eigen stem na tien seconden terug, alsof ik op de radio ben. Voordat we gevieren naar het White Sands Hotel rijden nog even bij onze vrienden van Tanesco langs. Ook daar vinden ze het onbegrijpelijk dat de stroom nog steeds niet terug is, we krijgen het telefoonnummer van meneer Sumbi, hij noteert het mijne. Ik geef mijn telefoon aan Alfons, de tuinman, hij zal de hele dag bij ons huis zijn en in de gaten houden dat Tanseco echt komt en niet vertrekt voordat we stroom hebben.
Wij gaan luieren op Mbudya eiland. Marije en ik brengen de meeste tijd door in het water, wat achteraf jammerlijk goed te zien is op Marije d’r schouders. Met een paar geleende flippers aan zwem ik met Hein voorbij het zeewier. Al snorkelend zie ik acht soorten koraal, heel veel vissen, zeesterren en zee-egels. In de strandhut eten we verse vis met rijst of frietjes. Als we Alfons bellen blijkt dat Tanesco is geweest maar het probleem niet heeft kunnen verhelpen. Het probleem zit namelijk in de transformator. Dat probleem moet verholpen worden door de speciale kabeldienst. Met een rotsvast geloof in het adagium ‘de aanhouder wint’ stop ik op weg naar de Irish Pub bij Tanesco. Ze durven niet te garanderen dat het vandaag lukt, maar ze doen echt hun best. Ik vraag me af wat het Swahiliwoord voor steekpenningen is.
Na een niet onverdeeld geslaagde maaltijd zie ik bij thuiskomst een Tanesco pick up voor de compound. Ze rijden naar de tegenoverliggende compound, waar zich het tranformatorhuisje bevindt. Het terrein van de Tanzania Petroleum Development Company mag ik niet op maar door de spijlen van het hek zie ik drie mannen met zaklampen en schroevendraaiers praten en wijzen naar de transformator. Zodra ze de straat in rijden klamp ik er één aan. Hij zegt dat ze nog steeds op zoek zijn naar de breuk. Hij durft niet te garanderen dat het vanavond lukt. Ze doen hun best. Misschien moet ik over een half uur terugkomen.
Thuis werken op dit moment de stopcontacten in de slaapkamers, we kunnen dus slapen met ventilatoren aan. Ook doet de pomp het die zorgt voor waterdruk. Net als Hein onder de douche vandaan komt valt alles uit. Met zijn zo kenmerkende sardonische lach wenst Hein ons veel plezier bij het douchen zonder waterdruk en gaat naar bed. Plotseling gebeurt het geheel onverwachte: we hebben stroom. In het hele huis. Ik ren naar buiten om de monteurs te bedanken. Ze beweren dat dit een tijdelijke oplossing is en dat er binnenkort monteurs zullen komen voor een meer permanente oplossing.

Zaterdag 29 maart 2008
Met Hein voordat we ontbijten naar Tanesco. Vandaag gaat het zeker lukken, zeggen ze. Inmiddels is de watertank die boven het plafond staat leeg en de pomp doet het natuurlijk niet. Geen stroom en geen water. Overdag doen we boodschappen en gaan we naar de Tinga Tinga (kenmerkende Tanzaniaanse schilderstijl, vernoemd naar de schilder die de stijl bedacht) markt waar we een dienblad met vissen erop kopen. Aan het eind van de middag zet buurman R zijn generator een paar uur aan zodat we in elk geval de watertank kunnen vullen. Om een uur of vijf ga ik nogmaals bij Tanesco langs. Er is een probleem met de transformator. Nog steeds beweren ze dat het vandaag gaat lukken. Mijn telefoonnummer wordt genoteerd door de dienstdoende ambtenaar. Hij zal me bellen zodra de technicians zijn langsgeweest.

Vrijdag 28 maart 2008
Het optimisme dat Nico nog steeds uitstraalt negeren we, Marije en ik geloven vandaag niet langer dat Tanesco, de Tanzanian Electrical Company, uit zichzelf het probleem met de stroom zal verhelpen. Bovendien komen vandaag alle buren thuis en landt Willempje, Heins’ moeder, vanavon op Julius Nyerere International Airport. Wij willen stroom, in het hele huis. Bij ons eerste bezoek aan Tanesco wordt me verteld dat ik ook het meternummer moet doorgeven. Ik ben erg verrast, aangezien het probleem toch niet aan de meter kan liggen, het moet iets met de stroomtoevoer of bedrading naar de compound te maken hebben. Ik protesteer echter niet, rijd met Marije terug naar huis, schrijf de meternummers van ons en de buren op en ga weer naar Tanesco. Nu komen we verder. We worden naar kantoor 127 doorgestuurd, alwaar we gelijk een fundi meekrijgen, Munish heet hij. Thuis bekijkt Munish de meter en haalt dan zijn schouder op. Hij is een metermonteur, en het probleem zit niet in de meter. O werkelijk? Weer terug naar Tanesco, Munish neemt ons mee naar een zijdeur waar ‘emergency’ op staat. Daar moeten we zijn. Wederom omschrijf ik het probleem. Ons wordt verzekerd dat er vandaag iemand langs zal komen. Als er om een uur of vijf nog steeds geen stroom is gaan Marije en ik voor de vierde keer naar Tanesco. Een meneer achter de balie herkent ons en mijn Swahili is inmiddels goed genoeg om te begrijpen dat het leo (vandaag) niet meer gaat lukken, er is namelijk een probleem met de transformator. De mevrouw die ons te woord staat, Cecilia, belooft dat het kesho (morgen) echt goed zal komen. Met nog een klein beetje optimisme over vertrekken we richting stad.
’s Avonds laat rijd ik tegen een toyota hilux double cabin aan die op een kruispunt van rechts komt en door rood rijdt. Dankzij de auto die rechts van ons staat zie ik de hilux niet aankomen. De chauffeur van de hilux weet kennelijk dat hij fout zit, hij rijdt hard door de stad. Vanaf de achterbank roept Hein dat ik er achteraan moet, maar ik zie het spookrijden niet zitten en vervolg de weg naar het vliegveld. Daar aangekomen blijkt er weinig tot geen schade te zijn. Willempje komt zo snel door de douane dat we niet eens parkeergeld hoeven te betalen. In het donker laten we het huis zien en we drinken iets lekkers bij kaarslicht.

Donderdag 27 maart 2008
Hein verblijft een nachtje op de Agricultural University in Morogoro. De avond brengen Marije en ik lezend door in het Ethiopisch restaurant, daar is tenminste licht.

Woensdag 26 maart 2008
Vanaf 13:00 komt de regen met bakken uit de hemel vallen. Sindsdien hebben we vrijwel geen electra. Af en toe hebben we stroom op 4 stopcontacten in de slaapkamers en doet zelfs de waterdrukpomp het. Volgens opper-askari Nico die al bijna 15 jaar op de compound werkt, ligt het aan het feit dat 2 van de 3 fasen het niet meer doenen speelt het probleem in de hele buurt, het electriciteitsbedrijf zal het vanzelf oplossen. Bij buren R en M speelt inderdaad hetzelfde probleem begrijpen we van hun schoonmaakster. M, die zwanger is, en R hebben er zelf gelukkig geen last van want die zijn in Duitsland. Wellicht speelt het fasenprobleem ook bij de buren aan de andere kant, H en H, maar die zijn een weekje naar Ruaha National Park en er is niemand in hun huis. Wij gaan vroeg slapen, er is niet veel anders dat je kunt doen als het donker is. Overdag hobbelen we af en toe met boterhammen en de broodrooster of met een pan soep en de staafmixer naar de slaapkamer. Gelukkig zat er toch niet veel in de vriezer. ’s Avonds trotseren we de halve meter water op de weg om naar het electriciteitsbedrijf te rijden. Aldaar komen we erachter dat het kantoor overstroomd is en geen electra heeft. Erg hoopgevend.

Maandag 24 maart 2008
Vandaag rijden we terug naar huis. Na de gebruikelijke files komen we om 14:00 aan in Mikocheni. Nog een fijne middag om thuis rond te hangen. Het is ten slotte pasen. Marije een rondleiding gegeven op de compound, de internetsite bijgewerkt en lekker gegeten. Tussen 16:00 en nu (22:30) regent het onafgebroken, de regentijd is goed begonnen.

Zondag 23 maart 2008
Om zes uur gaat de wekker, het lukt ons voor half acht bij de ingang van het park te zijn. Hier wachten gids Bariki en de ranger, de verplichte escort op een dergelijke trip, ons op. Na betaling van de entree en de kosten van de gids en ranger beginnen we aan de campsite 3 circuit. Wij op onze wandelschoenen met rugzakjes op, de ranger in zijn wollen legertrui, legerkisten, alpinopet en met geweer en Bariki in korte broek en gympen. De eerste kilometers is het pad keurig onderhouden, zoals de manager van het park ons gisteravond in het hotel al vertelde. Ze vertelde ook dat voorbij de waterval het geld op was. Het blijkt exact te kloppen, na de watervallen is het gedaan met het keurig onderhouden pad. Tijdens de wandeling kom ik er achter dat het in een regenwoud een stuk minder makkelijk wilde dieren spotten is dan in een savanne. Om toch vooral niets te missen probeer ik dichtbij de ranger te blijven. Hij loopt voorop en zal dus meestal de eerste zijn die iets spannends ziet. Als ik de handgreep van zijn geweer in mijn gezicht krijg en hij op mijn voet stapt van schrik blijkt het wel heel spannend. Een groene mamba ligt op ons pad en de ranger blijkt bang voor slangen. Hein is blij, hij had nog nooit een groene mamba gezien. Ik vind het niet erg dat we de rest van de trip voornamelijk vluchtende achterkanten van beesten zien. De vluchtende Mangabey-aap had ik wel graag iets beter gezien. Die komt alleen voor in de Udzungwa Mountains.
De door het hotel klaargemaakte lunch bestaat uit kip, ei en brood. Marije is niet onder de indruk en geeft de helft aan de ranger en gids Bariki. De locatie maakt veel goed. We lunchen op een paar grote stenen langs een van de talrijke snelstromende riviertjes die we oversteken. Hein neemt een bad in een stroomversnelling. Als we doorlopen blijken de schoenen van Marije, ondanks de spoedreparatie de dag voordat ze in Tanzania arriveerde, toch enige moeite te hebben met het vele geglibber en al het water: de zolen laten los. Omdat we na al het klimmen van de ochtend nu vooral moeten dalen en het pad op sommige plekken niet meer bestaat is de middag een flinke belasting voor mijn knieen. Niet voor de ranger, die huppelt vrolijk voort, inmiddels wel zonder trui en alpinopet. Tijdens de hele wandeling, waarin we 1.000 m gestegen en gedaald zijn, komen we geen mens tegen. Na zes en een half uur in een volledig groene omgeving stuiten we, toch nog onverwacht, op de weg. We lopen twee kilometer over de weg terug naar de auto, met een korte pauze voor een koud drankje. Hierna nemen we afscheid van Bariki en de ranger. We besluiten dat het vroeg genoeg is om nog wat kilometers te maken, gemotoriseerd dan.
Hein wantrouwt de remmen van de Prado en dus rijd ik naar Mikumi. Op de onverharde weg zijn de remmen inderdaad onbetrouwbaar, gelukkig rijden we daar niet harder dan 30 km/u. Ons langzame rijden geeft de vele kinderen langs de route de kans om hun Engels te oefenen. Hello, goodbye, good afternoon. Op de asfaltweg lijken er geen problemen te zijn met de remmen. Het is echter zo druk in de dorpen waar we doorheen rijden dat ik ook nu niet vaak harder dan 70 km/u rijd. Kennelijk is pasen een belangrijke dag, veel mensen zijn feestelijk gekleed en er staan rijen voor de kerken. We passeren een stoet vrolijke mannen die ons enthousiast toeroepen. Ze dragen een doodskist met een islamitische vlag erop gedrapeerd.
In Mikumi vind ik zonder problemen het hotel waar ik ook met Burkhart, Sisi en Frank logeerde. We kunnen er terecht, voor een heel redelijke prijs. Uitgevloerd van de lange wandeling besluiten we er ook te eten. Dit blijkt een minder verstandige beslissing, het duurt twee uur voor het eten klaar is. Volgens Marije hebben acht mensen zich bemoeid met het bereiden van de maaltijd en volgens Hein was al het eten eigenlijk net niet gaar. Wat aten wij? Cucu en chipsi natuurlijk. Gelukkig kwam Marije op het luminieuze idee om ook om mais te vragen.

Zaterdag 22 maart 2008
Met 10.000 km2 is dit een relatief klein, maar zeer schoon park. Het is een deel van de Eastern Arc, een tak van de African Rift, en bestaat uit een serie zeer steile, begroeide bergen tot 2.600 m. Mede omdat het zo steil is, is het niet zoals de meeste soortgelijke gebieden ontdaan van zijn waardevolle bomen en daarmee het meeste van de overige flora en fauna. Naar het schijnt is het redelijk intact en heeft zeer veel plantjes en beestjes.
We besluiten rustig te beginnen, met een wandeling van een halve dag naar de Sanje watervallen. Onze gids, Bariki, ziet aan het begin van de wandeling een paar rode colobusapen. Even verderop spotten we een aantal zwart-witte colobusapen. Marije is erg onder de indruk van de spring- en klimcapaciteit van de beesten. We nuttigen een aantal chappati’s bij een waterval van 170 m. met uitzicht op de vallei. We klimmen nog even door om de andere twee watervallen te aanschouwen. Dan begint het te regenen en lijkt een bad onder een waterval gelijk een stuk minder aantrekkelijk. De pauze die Marije wil houden bij de picknicktafel met het mooie uitzicht zit er niet in. De buslading Indiers die ook in Udzungwa Mountain View hotel logeren waren ons voor. Hoewel de wandeling goed te doen is zijn we alledrie blij dat we deze eerste dag tot een makkelijke wandeling hebben besloten. We spreken met Bariki af dat we de volgende dag om half acht zullen vertrekken voor een hele dag lopen.

Vrijdag 21 maart
Op goede vrijdag begint onze kleine safari naar Udzunga national park (http://www.udzungwa.org). Niet te vroeg op pad want Marije was net de nacht ervoor aangekomen, bovendien hadden wij zelf weinig voorbereidingen getroffen. Na een goed ontbijt en met de achterbak gevuld met noodzakelijkheden verlaten wij om 11:00 de compound. Eerste reis met nieuwe auto. We moeten ongeveer 300 km naar het zuidwesten, via Morogoro. Helaas blijkt de auto een vervelende vibratie te vertonen vanaf 85 km/h, hoop dat hier iets aan gedaan kan worden. Net voor Morogoro lunchen we op dezelfde plek waar we op 8 december ook kip met fietjes hebben gegeten. Marije is blij dat ze bij de buurvrouw al heeft geoefend op het eten van kip die niet als filet wordt geserveerd. De weg gaat verder door Mikumi national park waar we nog allerlei groot wild mogen aanschouwen, olifanten en giraffes en zebras. Om te voorkomen dat er teveel antilopen worden aangereden zijn een groot aantal speed-bumps aangelegd. Bij Mikumi village van de Tanzam (Tanzania-Zambia) Highway af, asfalt tot de brug over de Great Ruaha River. Vanaf de andere kant onverhard en slecht, naar verwachting ongeveer 35 km tot het dorpje Mang’ula. In totaal zijn we toch zeven uur onderweg, de gemiddelde snelheid gaat omlaag naar 25 km/h en het begint een beetje te schemeren. Maya rijdt stug door en we zijn erg blij uiteidelijk bij het Udzungwa Mountain View Hotel aan te komen. Het is weliswaar een beetje duur en niet bovenmatig goed maar gezien de moeheid van ons allen en de uitstekende temperatuur van het bier een prima keuze. Vroeg naar bed voor de wandelingen morgen.

Donderdag 20 maart 2008
Ik heb vrij want vandaag is Mohammed de geboortedag van Mohammed, of een andere profeet. Moslimfeestdagen zijn moeilijk in een kalender te vatten, wellicht omdat de stand van de maan en het zicht erop bepalend zijn voor de festiviteit. Daarom maakt de Tanzaniaanse overheid pas een dag van tevoren via de televisie bekend dat de volgende dag een nationale feestdag zal zijn. Blijkbaar is dit vrij normal want zowel Nigeria als Kameroen maakt gebruik van deze verrassingsmethode. Al met al vormt het samen met goede vrijdag en pasen een heus religieus festijn en voor mij 5 dagen vrij.
In den avond voor de tweede keer in een week naar Nyerere Int. Airport. Deze keer om Marije op te halen. Alweer de laatste dag met Maya samen. Zo ben je twee maanden vrijgezel en zo ben je weer onder de vrouwen (volgende week komt mijn moeder erbij). De laatste 6 maanden zijn bepaald niet doorsnee geweest.
Marije heeft uitstekend gegeten in het vliegtuig en heeft twee kleine koffers meegegenomen.

Tuesday 18 March 2008
Home again! That’s really what it feels like. Especially as all day yesterday there was no electricity and I had to stay home waiting for the fundi (= any repair person). There was enough to do. Sorting through the boxes that Hein hadn’t gotten to yet and reorganizing some of the things that he had just hastily put away in order to be rid of all the boxes. The amount of storage space in this house seems endless so with nothing better to do than staying at home I shuffled, reorganized, washed and cleared away a lot of things. We thought we hadn’t brought enough coat hangers, we’ve got plenty. Worrying that our luggage mightn’t have arrived yet, I brought some tubes of Hein’s favorite tooth paste, now we appear to have enough to last us to 2010. Convinced as I was that I would find at least 2 bottles of contact lens solution in the shipped boxes I did not worry to much about not taking any from Amsterdam last week. I found no bottles. I was worried that I may have packed too many clothes: I have.

Maandag 17 maart
Onze tuinman Alfons is weggekocht door een man met een zwembad. Ik laat dit niet over mij heen gaan.

Vrijdag 14 maart
Vandaag komt Maya terug. Natuurlijk ben ik te vroeg op het vliegveld maar te laat bij de gate. Gelukkig rijden we weer terug naar ‘huis’.

Dinsdag 11 maart
Mijn supervisor vind mijn onderzoeksvoortel veel te fysisch van aard en wil er niets van weten.

Zaterdag 8 Maart
Grootste deel van dag besteed aan uitpakken en opruimen. Werd geadviseerd om snel alles na te gaan en te kijken of er dingen ontbraken omdat kort na een eventuele diefstal spullen vreemd genoeg weer teruggevonden kunnen worden. Ik heb echter nog steeds niets kunnen ontdekken wat ontbreekt en er is maar 1 ding een klein neetje kapot gegaan.Zitten in het huis een groot aantal vaste kasten die erg handig en groot blijken. Lundiakast in elkaar ezet voor de wat kleinere spullen. Verbazingwekkend weinig boeken meegenomen.
Ook de auto verzekerd, comprehensively.

Friday 7th of March
Was going to stay at home because today our luggage would really arrive, now serious. Might be good to combine with some Swahili. I arranged for a three hours course, this time with some other students instead of the solitary after work. Teacher was relatively bad, after 1,5 hours I got bored and left. Am not sure if this is better for my speed of learning.
Got a phonecall from Fatma, my connection at the harbour. ‘Your luggage is released, will be at your house in an hour’. And there it came, in a small truck, a wooden box of 952 kg in a total of 57 boxes/packages. The movers helped me to unload and organize all the numbered boxes so I could quickly see that none were missing. All seemed to be there. I regret I did not make any pictures, could have made some nice ones. Unpacked everything that had to do with kitchen. What joy to have sharp knives, good pans, a blender, coffee percolator and so forth.

Thursday 6th of March 2008
Today our luggage (which was picked up in Amsterdam in November 2007) may finally be transported to our house. This is about the 10th time they give me this information so I am naturally skeptical but remain hopeful nevertheless. Apparently there was sand in my luggage that could not pass the search of my luggage. It is all very thoroughly checked, every single item is checked. The sand proved that in an hourglass of a board game. There was also some hazardous biological item which I have not seen yet. Maybe it is the sambal brandal we took from the Netherlands. Just received word that it is not going to be today, but tomorrow. Right.

Wednesday 5th of March 2008
Headquarters is really interested where their scientists work in the field. Apparently they do not have a clue. Made a small map of areas within Tanzania where we do research and where we have research stations (download map). More data is still coming in but deadlines are deadlines.

Sunday 2nd of March 2008
Sunday is the perfect day for a test-drive. I was actually planning to drive along the coast south of Dar es Salaam but I was finished to late with waking up and having breakfast. So I went to drink coffee at college Caroline’s house some 20 km away. The road has long straight stretches but also severely potholed pieces. The car held out except for the brakes, which were not optimal and are replaced now. I drank lots of coffee with Caroline. We had some good conversations about plants and genetic manipulation. I left with almost her entire CD collection which includes a wide variety of African music. Very nice, am happily archiving again and spend most of the day doing so.

Zaterdag 1 maart
Voor het eerst een serieus stuk gedeelte gereden met de ‘nieuwe’ auto. Irritant electrisch gezoem van motor maar dat schijnt normal te zijn voor Prados’s met deze motor. Naar het centrum, in de chaos. Moet de verzekering nog op mijn naam zetten. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om office supplies te kopen. Batterij voor horologe, nieuwe economist, kopieen van sleutels en nog wat dingen. Ik vroeg de weg aan iemand, GPS blijft niet voldoende, en toevallig was het iemand van de Nat. Environmental Council. Heeft me meegenomen naar zijn kantoor, hoog en zicht op de skyline van Dar, de zee en de haven. Hoe miserable is mijn kantoor met alleen een raam op 2 meter hoog. Leuk gesprek, ook nuttig.
Ik moet bekennen dat ik dagelijks een Opinel mes gebruik (voor Mike en Ivo). Deze had ik in de koffer meegenomen en aangezien onze baggage nog steeds niet is gearriveerd en leenmessen per definitie bot zijn, wordt ik gedwongen tot dit misdrijf. Lam met gebakken aardappels en tomaten-ui prut. Ik kook niet vaak. Op werk eet ik warme lunch en in den avond geen trek meer. Misschien haal ik wat gebakken banaan of michkaki (gebraaide sate). In de eerste twee maanden hier was ik bijna 10 kilo aangekomen maar dat is er weer af.

Vrijdag 29 februari
Met de Askari’s onderhandeld over de prijs van het gras maaien. Onze tuin heft flink wat gras en dat kost schijnbaar 25.000 om te maaien. De tuinman kost 5.000 per dag dus is er iets mis. De hoofdman, Nico, werkt al 20 jaar op de compound en is ieders vriend. Hij is ook te vriendelijk en lacht altijd. Hij heeft een grasmaaier met motor, wat een heel bezit is. Eerst onderhandelde ik met zijn ondergeschikte, onze tuinman Alphons, maar Nico is uiteindelijk de baas. Het onderhoud blijkt verre van eenvoudig en vooral duur is zijn stelling. Hij somt op wat de kosten allemaal zijn. Mijn grasveld kost drie liter benzine (hoger verbruik dan de auto met 3 liter moter!) en ongeveer een liter olie. Voorts moet het mes uit Duitsland komen wat 100.000 kost. Hij besluit met: ‘and I don’t drink water’, gevolgd door een hartelijke lach. Nou vooruit, 20.000. Er staat me nog iets bij dat ik de helft heb betaald een maand geleden maar geld moet gedeeld worden. Ik verdien waarschijnlijk iets van 50x zijn salaris. Ik gun hem wel een paar biertjes, ook al drinkt hij het op kaertemperatuur.
‘s Avonds een aflevering ‘Regensis’ gekeken. Van Enno in December 36 afleveringen a 1,5 uur gekregen. De eerste was erg vermakelijk dus dat beloofd wat. Heb altijd veel plezier gehad in films waarin epidemieen uitbreken die bijna de hele mensheid wegvagen.

Dinsdag 26 februari
Na herhaaldelijk aangedrongen te hebben over duidelijkheid omtrent de GIS cursus die ik over 2 weken in Malawi moet geven eindelijk antwoord. Gaat niet door, geen fondsen, wordt uitgesteld voor onbepaalde tijd. Blijkbaar kan je wel twintig mensen een week bezet houden maar geen US$ 2000 betalen. Mijn logica begrijpt dit niet. Overigens was ik hier wel blij mee omdat ik net een beetje lekker begin te draaien en erg veel te doen heb. Nu kan ik mooi de tweede versie van mijn onderzoeksvoorstel schrijven, mijn positie als GPS man verstevigen, een ruimtelijk overzicht maken van de plakken waar IITA actief is in Oost Afrika, etc. Bedacht mij dat ik Meander en vooral Joana erg dankbaar ben voor de kennis in dataverwerking.

Zondag 24 februari
Vanochtend kortsluiting. Stond mijn tanden te poetsen toen ik opeens een knal hoorde en allemaal vonken zag vliegen daar waar de hoodleiding ons huis binnenkomt. Gevolg was dat 2 van de 3 groepen uitvielen. De overgebleven groep had een bizar hoog voltage, merkte ik toen de oplader van mijn telefoon begon te roken. De waterkoker bleef het stug volhouden. Naar het hoofkantoor van het electrabedrijf Tanesco, afdeling emergency. Jaja binnen twee uur zijn we bij u. Ik geloofde er niets van maar ging wel naar huis. Danie afgebeld want we zouden naar Mbudyo eiland gaan. Hij vond het helemaal niet erg want zijn baas had hem net allerlei opdrachten gegeven en hij verwachtte nog wel een tijdje bezig te zijn. Even later kwam Tanesco met drie man sterk. Na een half uur was de electriciteit gemaakt. Morgen komen ze weer omdat ze vermoeden dat de kabel ondergronds ergens kortsluiting maakt. Dat wordt graven. Heb tuinman Alfons gevraagd erbij te blijven zodat ze niet alle planten doodmaken bij de graafwerkzaamheden.

Zaterdag 24 februari
In het weekend geen schoonmaakster. Door de week wordt elke dag de vloer gedweild, kleren gewassen en gestreken en de andere scoonmaakwerkzaamheden gedaan door Mama Eliza. Erg fijn moet ik zeggen. Maar vandaag sta ik er alleen voor. Ik maak het zaterdagse ontbijt, dit keer zonder pork sausages. Ik doe niet veel de verdere dag. Hang een beetje thuis rond, schrijf een paar hoofdstukjes voor de GIS cursus die ik, als het goed is, over een paar weken in Malawi ga even. Telefoneer met Maya die 14 maart aankomt, eindelijk! ‘s Middags eet ik een club sandwich in het vertrouwde Slipway, waar we de eerste maand in Tanzania hebben doorgemaakt. ‘s Avonds ga ik braaien in de Traders Grill. Ben uitgenodigd door een paar Zuid Afrikanen die natuurlijk voor een telefoon provider Celtel werken. Ik kijk bijna twee volledige rugbywedstrijden en ken inmiddels de regels. Het eten en later de drank zijn gratis, de Traders Grill gaat sluiten en moet plaatsmaken voor een parkeerplaats.

Donderdag 21 februari
Voor het eerst een echte auto gekocht. Heb inmiddels al vele autos bekeken maar steeds met 0 resultaat. Wel een gedegen kennis opgebouwd van types, onderhoudskosten en prijzen. Deze prijzen zijn doorgaands vrij fors, ook als het om 15 jaar oude auto’s gaat. Had afgelopen vrijdag een advertentie bij het Slipway gezien en meteen gebeld, Goed type, niet te oud en tegen een zeer aantrekkelijke prijs. Ja ik kon maandag om 9 uur komen kijken. Ik wilde 1 van de 4 bedrijfschauffeurs meenemen omdat ik verder weinig verstand van autos heb en zij des te meer. Natuurlijk was hij niet op de afgesproken locatie op de afgeproken tijd waardoor ik niet op tijd bij mijn afspraak kon zijn. Om 10 uur arriveerde ik, niet met mijn voorkeurschauffeur, maar met William, bij het ziekenhuis, waar de auto werd verkocht. Hij miste weliswaar 2 wielen en het hydraulisch systeem lag open maar ik was meteen enthousiast. William minder maar dat komt omdat het type hem niet aanstaat en wellicht omdat hij niet betrokken was bij het vinden van de auto, waardoor hij geen commissie zal ontvangen. Maar de motor was goed en de carroserie ook. Wat mij ook daarnaast aanstond was de binnenkant die niet zoals vaker voorkomt zwaar gebruikt was. Ik belde onze inmiddels zeer gewardeerde kennis en autoexpert Mr. Mgoba die meteen zei, ‘buy it’. Toch nog een second opinion gevraagd van mijn voorkeurschauffeur en later in de middag zat ik met de assistant director aan tafel. De auto was van de voormalig direkteur en de nieuwe wil geen tweedehands autos. Nog tien procent van de prijs afgekregen en verder goede vrienden.
Vandaag is payday en overdracht. Mijn administratie zou het geld bij de bank halen en vervolgens zou de overdracht om 3 uur plaatsvinden. Ondanks dat ik ongeveer 8 keer aandrong en voorspelde dat het waarschijnlijk lang zou duren bij de bank kwam ik ongeveer 1,5 uur te laat op mijn afspraak, net voor sluitingstijd van het ziekenhuis. Gelukkig was Angel heel hulpvaardig. De accountants waren er nog en het tellen kon beginnen. Geld in de kluis en morgenochtend zou ik de papieren ophalen en de hele rompslomp van overdracht en verzekering regelen.
Om 8:30 wederom bij het ziekenhuis met William, voor de papieren. Er moesten eerst nog wat kopieen worden gemaakt (1 uur) maar alles leek goed te zijn. Langs kantoor om mijn tax-exempt formulier op te halen (1 uur), om vervolgens naar de Tax Registration Agency (TRA) te rijden. ‘Nee helaas, u mist een cruciaal papier’. Je hebt hier niet alleen de papieren nodig maar ook betalingsbewijzen en belangrijker ontvangstbewijzen, geen kopieen maar alleen orginelen. ‘Maar als u naar het hoofdkantoor in de stad gaat dan kan het ook zonder’. Een uur later hadden we ons door de fileproblemen in de stad geworsteld en zowaar een parkeerplek gevonden. Het hoofdkantoor was vol maar we werden redelijk snel geholpen. ‘Nee, U moet naar een ander gebouw waar ze u verder kunnen helpen’. Niet dus en om 13:30 arriveerden we wederom bij het ziekenhuis om toch aan te dringen op het ontbrekende ontvangstbewijs. Helaas de hoodaccountant komt pas maandag terug. Gelukkig kon ik wel de auto meenemen maar ik moest wel beloven niet meer dan absoluut noodzakelijk te rijden omdat zij nog aansprakelijk waren. Even later stond de auto voor ons huis. Een hele waslijst aan dingen die moeten gebeuren maar goed ik heb de papieren toch nog niet. Als het goed is komt morgen Mr. Mgoba om hem op te halen en alles te maken. Een witte Toyota Landcruiser Prado uit 2002 met 93.000 op de teller. Mooi is ie.


toyota landcruiser prado

Woensdag 20 februari 2008
Vandaag een goede dag op het werk. Welliswaar zat ik de hele dag te popelen om de auto te kopen (zie morgen) maar dessalnietemin een goede dag. Veel emailcontact met collega’s uit omringende landen over GPSsen en over cursussen. Voor een prikkie een redelijke GPS wegenkaart van Tanzania aangeschaft en software gevonden om de GPS kaart om te zetten naar een GIS. Veeel emailcontact gehad met de Tanzanian GIS User Group die erg gecharmeerd waren met de kaart. Dankzij Caroline erg goede artikelen gevonden op de WAR site. En bovenal een opzetje gemaakt voor mijn eigen onderzoek dat ik hoop de komende jaren te kunnen uitvoeren. Tussendoor mijn rating op Playchess naar 1609 kunnen verhogen. Twee keer achter elkaar gewonnen van iemand met rating 1783, dat helpt.

Zaterdag 16 februari
Lekker ontbijt. Fruit gecombineerd met een engels ontbijt, in ieder geval heel bevredigend.
Toevallig komt de technicus van de telefoonmaatschappij langs. Dat komt goed uit aangezien ik wel telefoon kan ontvangen maar niet kan bellen. Na een poosje blijkr hij niks te kunnen doen en moet ik allerlei dingen aanvragen. Ik raak er al aan gewend.
Met chauffeur Michael afgesproken bij een garage om naar een te koop staande Toyota Landcruiser VX te kijken. Kostprijs 15.000 euro voor een auto uit 1994 met 200.000 km op de teller. Is wel een aardige auto met goede 3L motor maar ben toch niet heel enthousiast, beetje duur.
Ben te eten uitgenodigd bij Caroline waar we na pasta samen met Neil naar Engels voetbal kijken. Manchester U – Arsenal, 4 – 0, schijnbaar een historische uitslag.

Vrijdag 15 februari
Een frustrerendee dag waarbij ik veel tijd heb gespendeerd om logistieke dingen voor mijn werk gedaan te krijgen, zonder enig succes. Uit frustratie vroeg naar huis gegaan om mijn les Swahili later die middag voor te bereiden. Het valt mij zwaar om woordjes in mijn hoofd te krijgen. Onbegrijpelijk hoe ik lang geleden schijnbaar geen moeite had met vreemde talen.
‘s Avonds naar de film: Alien vs Predator 2 vanwege de charme van zowel Predator als Alien. Geen aanrader, maar dat wist ik al van te voren.

Donderdag 14 februari
In het kader van het Crop Crisis Control Program heb ik een serie GIS kaartjes overgemaakt. Had deze al eerder en mooier gemaakt maar deze zijn helaas met mijn laptop verloren gegaan. Dit is een heel groot door US Aid gecinancierd project in 6 landen in SSH Afrika waar wordt gekeken naar food security. Voor de veranderning is rekening gehouden met de ruimtelijke verdeling van de diverse themas waardoor ik mooie kaartjes (download 3 kaartjes als pdf) kon maken van bv bananen consumptie en voedselschaarste.
Ben ook bezig een cursus op te zetten wetenschappers van IITA en van andere instituten in het gebruik van GPSen en GIS in het algemeen. De cursus zou een week moeten duren en is gepland ergens in maart. Omdat er slechts beperkt budget is moet alle te gebruiken software open source zijn. Geen duur ArcGIS.
Mijn werk inzake de promotie is ook verloren gegaan met de laptop maar heb het globale idee nog wel en zal proberen dat volgende week weer op papier te zetten.

Woesdag 13 februari 2008
Ons huis is aangesloten op de generator van buurman Roland. Bij hoge uitzondering liep de dieselmotor, omdat hij meestal aggresief wordt van het geronk, begrijpelijk. De vliegende termieten van gisteren waren blijkbaar nog met miljoenen aanwezig en bij invallende duisternis wilde een vrij groot gedeelte toch heel graag naar binnen, naar het licht. De horren die overal voor de ramen zitten waren niet bestand tegen de overmacht en zeker 100 slaagden erin om binnen te komen. Dit was het begin van een ware Afrikaanse genocide. De termieten zijn vrij makkelijk te doden en even later had ik verreweg de meeste op een hoop in de hoek geveegd. Toen ik een uur later in dezelfde hoek keek waren een stuk of 200 grote mieren bezig aan een waar feestmaal waarbij ze de termieten in stukjes hakken en afvoeren naar hun huis. Hoewel ik niks tegen insecten heb, hanteerde ik in een impuls de gifspuit (Doom – fast kill). Dit had echter weinig effect want hoewel er een paar honderd mieren sneuvelden was het spoor al uitgezet en kwamen er simpelweg een paar honderd nieuwe mieren. Ik besloot te stoppen met mijn moordachtige gedarg en na nog een paar potjes schaak ging ik slapen. De volgende dag was niets meer over van de honderden lijkjes, allemaal ontleed en afgevoerd. De mieren patroileren door het huis en omdat het schoon is, is er slechts een enkele mier. Als er iets eetbaars is dan komen ze met velen om weer weg te gaan als het opgeruimd is.
Ook interessant zijn de kleine miertjes (1 a 2 mm) die o veral actief zijn. Vooral in de keuken vallen ze op omdat daar veel eten is. Het heeft niet zoveel zin ze verwijderen omdat ze met teveel zijn, eindeloos veel. Ze zitten onder aandere altijd met een stuk of 100 in de waterkoker. Waarom is de vraag, misschien oogsten ze de neergeslagen mineralen. Ook het koofiezetapparaat wordt altijd druk bezocht, misschien voor de nicotine. Heb net een 6 cm grote kakkerlak met een boek bewerkt en vlakbij een mierennest gelegd. De ervaring leert dat ze ongeveer 8 uur bezig zijn met het ontleden en afvoeren van de voor hun reusachtige kakkerlak.

Dinsdag 12 februari 2008
Heel veel, heel harde regen. In principe is dit het droge seizoen maar het lijkt erop dat dit een hele natte zomer is voor zuidelijk Afrika. Vooral Zuid Afrika, Mozambique, Zimbabwe en Zambia worden getroffen door een veel te vroeg inkomend regenseizoen. In Tanzania moeten weliswaar nog geen mensen worden geevacueerd maar nat is het wel, af en toe.
De regen heeft gevolgen op alle schaalniveaus. Allereerst op de termieten. Blijkbaar zit het gazon vol met holen voor termieten. Bij zeer veel regen raakt de bodem verzadigd en lopen ook hun huizen onder, waardoor ze naar buiten moeten komen. Ik weet niet precies hoe en wat maar ze hebben ook duizenden fors uitgevallen broeders met vleugels (5 cm), die meteen wegvliegen zodra ze de grond uitkwamen. Een wondelijk gezicht, hele harde regen en iets van 15 punten waarvandaan elke seconde een vliegend beest opstijgt. Dit tafereel trok natuurlijk predatoren aan zoals padden die bij een opening gaan zitten waar ruim een uur lang ongelimiteerd eten uitkomt.
Hoewel op veel plekken langs de wegen een open riolering overvloedig water afvoert, zijn er desondanks stukken weg die in rap tempo onder water komen te staan. Veel automobilisten zijn een beetje bang voor deze plassen omdat ze niet weten hoe diep ze zijn, of er en weg onder zit en hoe deze weg eruit ziet. I herinner me dat in Venezuela plassen werden gemeden omdat de gemeente vaak bij zware regen de putdeksels openede voor versnelde afvoer, maar gelukkig zijn hier geen putdeksels. In ieder geval treedt verkeerstagnatie op, hele ernstige stagnatie. Het advies is dan ook niet autorijden bij regen. Ik dacht ik ga even naar een boekwinkel 3 kilometer verderop maar ze hadden niet het woordenboek dat ik zocht en het kostte me 2 uur.
De regen is ook erg vervelend voor de lectriciteitsvoorziening. De leidingen hier voldoen niet bepaald aan de Nederlandse veiligheidseisen. Bij veel water onstaat iets van 10.000 keer kortsluiting en nog iets van 10.000 andere ongemakken ivm vallende takken. In de regel gaat een beetje regen gepaard met stroomuitval. Meteen begint het gedreun van de dieselmotoren van de particuliere generatoren. Als er geen stroom op de leidingen staat kan je deze aanraken met beperkt risico. Dieven maakten daar handig gebruik van door een gedeelte van de hoofdleiding te pikken waardoor onze hele wijk Mikocheni 2 dagen zonder stroom komt te zitten.

Zondag 10 februari 2008
De boot terug naar Dar es Salaam gaat om 13:00. Ruim de tijd om nog een beetje rond te lopen en slippers te kopen. Gelukkig koopt Caroline allerlei goede cds die ik straks aan mijn mp3 collectie kan toevoegen.
De nieuwe minister president is geinstalleerd. Precies op tijd voor het bezoek van George Buah die volgende week Tanzania bezoekt tijdens zijn Afrikareis waar hij verder Benin, Rwanda, Ghana en Liberia aandoet. Een beetje mysterieus waarom, want het lijkt mij niet dat hij alleen democratie en mensenrechten wil bespreken. Olieland Nigeria laat hij voorbijgaan. Waarschijnlijk wil hij gewoon met de airforce 1 op safari voordat hij gaat aftreden. Het zal in ieder geval voor het eerst zijn dat er een Boeing 747 op Dar es Salaam Int. Airport land.
Ik ga weg. De finale van de African Cup bekijken in de Irish Pub, Egypte – Kameroen. Egypte wint waarschijnlijk, helaas.

Zaterdag 9 februari 2008
Ahmed maakt een inmiddels bekend goed en zeer fruitig ontbijt. Met Caroline struinen we door de steegjes en bekijken we souveniers, drinken koffie en eten indisch. Om 16:00 begint de eerste Taarab band in het fort. We blijven er tot net na middernacht. Ik ben verrukt door het diverse programma, uit Mauretanie, Uganda, Nigeria, Zimabwe en Mali. Mijn favorieten: Malouma, Seckou Keita en topper Bassekou Kouyate. Is lang geleden dat ik veel muziek heb geluisterd,. De avond wordt natuurlijk afgesloten door meer Bongo Flava maar gelukkig heb ik inmiddels een goed excuus vergaard om niet tot het einde te blijven. Flink aangeschoten waggelen we door de nauwe straatjes naar ons appartement.

Vrijdag 8 februari 2008
Vandaag een korte werkdag. Met collega Caroline neem ik om 16:00 de boot naar Zanzibar om twee dagen van het internationale muziekfestival Sauti za Busara (Sounds of Wisdom - http://www.busaramusic.org) bij te wonen. We waren een beetje laat met reserveren van een hotel maar gelukkig kan mijn contact Ahmed (6 januari) nog wel wat regelen. Om 19:00 zetten we onze bagage in het zelfde appartement als een maand geleden. Ons contact wordt versterkt wat goed uitkomt aangezien Ahmed ook een mooi huis in Nungwi schijnt te hebben. Nungwi is de noordpunt van Zanzibar en zal waarschijnlijk goed vallen bij eventueel bezoek.
Na een heerlijk stuk Marlin (Zwaardvis) gaan we naar een aantal bands kijken in het oude, door de Arabieren bebouwde, fort. Erg mooie plek waar nu voor het eerst in de historie bier wordt geschonken. Een band uit Kenia en twee uit Tanzania. Alleen die uit Kenia is wel redelijk. Helaas is in Tanzania de Bongo Flava zeer populair, een soort hip hop waarin op vaak, zeer chaotische manier de Amerikaanse Gangsta Rap wordt geimiteerd. We druipen na het nodige bier af.

Donderdag 6 februari
Vandag zijn de halve finales van de African Cup. Kameroen – Ghana (1-0) en Egypte – Ivoorkust (4-1). Iin de Q-bar aanschouw ik, tussen een fanatiek Kameroen kamp, de wedstrijd op beamer. Kameroen wint, naar ieders tevredenheid lijkt het

Maandag 4 februari 2008
De minister president en twee ministers hebben hun ontslag ingediend bij de president. Een unicum voor Tanzania en uiterst schaars in afrika, de PM en MPs verliezen nu hun onschendbaarheid. Volgens Tanzanianen een zegen voor de democratie en een bewijs dat de democratie volwassen is. In de media wordt alleen maar lovend gesproken over de stabilteit van de democratie. In 2006 bleven de regens uit. Hierdoor waren diverse stuwmeren leeg wat leidde tot een zeer grote energiecrisis. Van april tot juni had Dar es Salaam nauwelijks stroom. De overheid was in paniek en heeft overhaast enkele contracten getekend met een dubieu Amerikaans bedrijf (Richmond LTD) die beloofden stroom te leveren. Tot op heden betaald de overheid US$ 140.000 per dag aan dit bedrijf zonder dat ooit iets is geleverd. Nu rollen er koppen, maar wordt nog wel dagelijks betaald. Contractbreuk wat in bepaalde landen zoals Rusland, Venezuela en Peru redelijk gebruikelijk begint te worden, is in Tanzania geen optie omdat de totale inkomsten van de overheid voor meer dan 50 procent afkomstig zijn van donorlanden. Dit systeem komt dan in gevaar omdat de reputatie van de overheid dan zou worden aangetast, zo heb ik mij laten vertellen.

Zaterdag 2 februari 2008
De ‘Queen of the Night’ heeft 5 bloemen. Deze gaan om een uur of 22:00 open en zwellen dan aan tot haast obscene proporties wat wordt versterkt door een zware, zoete geur. Bij aankomst op de compound in December heb ik een pot met aarde elke dag water gegeven. Al snel kwamen heel veel groene puntjes naar boven met nu zowaar allemaal bloemen. In zes weken van niks tot een groene massa met roze bloemtrossen.

Vrijdag 1 februari 2008
Bjna klaar met de installatie van laptop. Wijzer geworden ditmaal geen Vista maar gewoon XP.
Soundsysteem in de pick-up geinstalleerd. Vanaf nu alleen nog maar met de Blutharsh op 160 dB door Dar es Salaam.

Woensdag 30 januari 2008
De vergadering duurde iets meer dan 6 uur. Er is veel besproken.

Woensdag 30 januari 2008
Zometeen een vergadering waarbij alle International Research Staff Tanzania (6 stuks) aanwezig zouden moeten zijn. We hebben een vergaderzaal met een gigantische tafel en zeker 20 zeer comfortabele stoelen. Geen koffie alleen, ben benieuwd of daar rekening mee wordt gehouden. Er is geen vergadercultuur bij het IITA, eigenlijk is dit de eerste vergadering sinds ik hier ben. Ik weet al dat de baas er niet bij zal zijn. Stel je voor dat agenda’s op elkaar worden afgestemd, niet hier in ieder geval.

Dinsdag 29 januari 2008
Geen bericht. Morgen maar aanschaf nieuwe laptop ter sprake brengen.

Maandag 28 januari 2008
Zoals verwacht geen positief nieuws over laptop. Met twee drivers een uurtje onder een boom gezeten in discussie met een aantal middleman die eerst geld wilden zien. Ik geloof echter niet dat ze de juiste laptop hebben dus lijkt geld geven een beetje onzinnig. Misschien morgen. De volgens IITA benodigde 3 offertes opgevraagd voor een nieuwe laptop, beetje lastig werken zonder. Misschien ben ik zelf verantwoordelijk voor de schade dus dan zijn die drie trouwens niet nodig, bedenk ik mij net.
Natuurlijk in de avond de sleutel met huissleutel in de auto laten zitten. De koelkast staat achter slot en grendel. Een uurtje later wordt ik gered door een technician die met een ijzerdraadje, heel behendig het slot openmaakt. Ik eet wat bananen en mishkaki en drink 2 biertjes terwijl ik de film ‘Scanner Darkly’ bekijk.

Zondag 27 januari 2008
Ik word gewekt door de priester die aan zijn zondagse ritueel begint. Vandaag is een dag van de Here. Ik bak wat eitjes en een banaan aangevuld door een broodje met limoenjam en natuurlijk veel thee. Als toetje vier passievruchten. Met koffie maak ik een rondje door de tuin om gevolgen van de zware regen gisteren te ontdekken. Ik spreek Mike die zegt de dief te hebben gevonden en een exchange van laptop voor geld aan het regelen is. Ik ben uiterst sceptisch maar hoop toch dat het waar is.
Eerst nog even een kleine braai met een biertje en de nieuwe Economist. Over een half uurtje ga ik naar de film Elizabeth.

Zaterdag 26 januari 2008
In de ochtend ga ik met de chauffeurs Mike en William op bezoek bij een aantal dievengilden en politiemensen. Inmiddels is er een klein leger aan interceptors actief. Ik heb niet al te veel hoop maar het is leuk te weten dat zoveel mensen voor je bezig zijn, het kost wel wat maar ach. Ik koop een houten giraffe, een Bao spel en een kattapult tegen de kraaien. De bananen koop ik niet want deze zijn veel te duur. In de avond doe ik een kleine braai maar het vlees is rot. Dan maar een kampvuur.
Om 21 uur begint het hard te regenen. Ik zit met vriend Nolan bier te drinken op het terras van het Sea Cliff hotel, uitzicht op zee. Hij verteldt dat zijn moeder in Pretoria, ZA net ertelde dat het daar al twee weken onafgebroken regent en dat heel zuidelijk Afrika met ongeloofelijk veel neerslag te maken heeft. Wij gaan ergens anders zitten omdat het afdak onvoldoende bescherming biedt. Na nog wat Kilimanjaro’s en een snel tequilatje door naar de Irish Pub, alweer een typische ZA drinkgelegenheid. Ik praat met een dikke ZA die masten voor mobiele telefonie controleert. Volgens hem zijn 90% van de masten aan onderhoud toe. De bijbehorende electricien verteld me over de vrij slordige Tanzaniaanse manier van omgaan met oa 380V leidingen. Dat verbaast mij niets. Om 1:30 rijd ik, tegen de nederlandse regels in, redelijk aangeschoten naar huis, maar wel langzaam en ‘veilig’.

Vrijdag 25 januari
Om 6:30 gaat het alarm. Rise and shine, another day at the office is waiting. Een paar honderd meter buiten de compound wuiven drie heren voor een lift. Omdat ik denk er een te herkennen van kantoor stop ik om ze een lift te geven. Dat is een foute beslissing, blijkt. Nog geen halve minuut nadat ik de lifters laat uitstappen ontdek ik dat mijn laptop uit mijn tas is verdwenen. Als een bezetene rijd ik achteruit naar de plek des onheils, parkeer de auto en ren samen met een te hulp schietende bijstaander achter de dieven aan. Mensen langs de weg vertellen welke richting we op moeten moeten. Totdat we op een kruispunt horen dat ze een taxi hebben genomen. Wij met een andere taxi erachter aan, of eigenlijk schijnt onze taxichauffeur te weten waarheen de vorige taxi ging. Naar een busstation waar aan allerlei mensen wordt gevraagd hoe en wat. Tevergeefs, de inmiddels twintig verzamelde mensen komen er niet uit. Ik deel wat visitekaartjes uit en mompel iets over een vindersloon.
Met taxi terug naar de auto en naar kantoor om het voorval te melden. Helaas ben ik mijn telefoon thuis vergeten. Ik probeer aan mijn bazen de ernst van de situatie uit te leggen. Die laptop kan me gestolen worden maar het is voornamenlijk al het werk dat natuurlijk ongebackuped verloren is gegaan. Nee, die dagelijkse backup bij Meander was zo gek nog niet. Er ontstaat tussen de bazen een discussie over het ontbreken van verzekeringen wegens een slecht functionerende administratie. Ik sla de deur dicht en vertrek samen met mijn inmiddels trouwe bijstaander, naar de politie om verslag te doen van het voorval. Dit kost me vier uur op twee verschillende posten. Al met al een vervelend moment waarin ik voldoende tijd krijg om over deze doorgedrukte ‘reboot’ na te denken. Een donkere fase waarin ik aan het boekje De Mensenhater van Arthur van Schendel moet denken . Het kost mij zo’n 4 weken om dit weer ongedaan te maken en allemaal op een zeer ongelegen moment. Heel zielig allemaal. Corporal detective Philip gaat echter zijn best voor me doen.
Maar weer terug naar kantoor waar ik weer een beetje zin in het leven krijg door Neema (assistant administrator) die iets verteld over de opties van het terugkopen van gestolen goed. Met chauffeur Mike gaan we naar de plek des onheils. Daar sporen we de bijstaander op en ondervragen allerlei omstaanders. Met zijn drieen zoeken we detective Philip op, om de inmiddels gearresteerde taxichaffeur te ondervragen. Hij zegt onder bedreiging de drie te hebben meegenomen. Overigens gaat dit allemaal langs mij heen omdat ik geen Swahili spreek. Ik probeer ook niet echt het te begrijpen, de methodes en denkwijzen hoe je iets aanpakt zijn nog te abstract voor mij. Weer even later rijden Mike, de bijstaander, de detective en een soort bodyguard naar mijn kantoor. Philip legt aan onze chief administrator uit hoe ernstig de situatie wel niet is, dat nu juist een buitenlander wordt bestolen, ohoh. Omdat onze admknistratie bonnetjes wil van steekpenningen (grap) betaal ik wat aan de interceptors. De interceptors zijn mensen die gestolen waar terugkopen en die hebben, zo legt Philip uit, opstartkosten. Whatever, voor even ben ik gul.
Voor de rest vasn de dag meld ik mij ziek en ga ik naar huis. Gelukkig hebben we internet thuis en heb ik mijn favorite schaakprogramma op Mayas laptop geinstalleerd. Mijn rating duikt snel maar ik ben wel lekker bezig. Met buurman Uwe ga ik wat drinken en eten op de Yacht Club, happy hour gesponsoord door Vodacom. Ik heb wel dorst gekregen.

Dinsdag 21 januari
Vandaag gaan Sisi en Frank naar huis. Frank maakt zich zorgen of KLM niet moeilijk gaat doen over het net aangeschafte teak-houten tafeltje. Sisi maakt zich meer zorgen over het ontslag dat onherroepelijk zal zijn, zodra haar werkgever (Friends of the Earth) over de aankoop hoort. Maar het is een mooi tafeltje, zeker voor de laatste teak-boom in Tanzania. In het donker rijden we via een door Frank ontdekte shortcut naar het vliegveld. De chaos op straat blijft interessant. Door het uitgelopen inpakprocess hebben we alleen nog tijd voor een vlugge hap op het vliegveld. Even later wuif ik de eerste echte gasten door de douane. De komende weken ben ik nu alleen.

Zondag 19 januari
Frank en Sisi hebben voedselvergiftiging opgelopen. De braai van gisteren zou de oorzaak kunnen zijn maar ik heb zeker het meeste gegeten en nu het minste last. Frank blijkt echter laat in de ochtend voldoende bij machte om een kleine excursie naar Bagamoyo te ondernemen. Dit dorp ligt ongeveer 60 km te noorden van Dar en is groot geworden als transporthaven van slaven uit Oost Afrika naar Zanzibar en dan naar de vooral Arabische markt. Het dorp doet ook aan als vergane glorie, waarin haast alle grote gebouwen tot de ruine-status zijn overgegaan. Aan het water is het druk met vissers en met het lossen van vaten diesel die vanaf Zanzibar naar het vaste land worden gesmokkeld. We bekijken nog een kerkenkomplex beroemd is geworden door zijn strijd tegen slavernij en waar de vrijgekochte slaven later, geheel vrijwillig de plantages van de katholieke kerk bewerkten. Aan zee zijn meerdere zeer luxeuze resorts voor de toeristen uit Dar opgetrokken, waar wij ook een lunch tot ons nemen. Op weg naar een beroemde, moskee-ruine uit 1500 passeren we een krokodillenfarm, waar we natuurlijk even moeten kijken. De eigenaar wil ons tegen een kleine vergoeding wel rondleiden en verteld ons een raar verhaal over een ingetrokken sklachtvergunning. Helaas heeft hij geen levende kip beschikbaar die ik dolgraag in het hok wil gooien met nijl -krokodillen tussen de 1,50 en 2,50 meter. Ik neem mij voor bij het volgende bezoek wat aas mee te nemen. De beroemde moskee blijkt vanwege het late tijdstip gesloten. Frank is echter vastbesloten en dirigeert de Toyota Landcruiser door het net geopende hek. We rijden naar de moskee en stappen uit. De opzichter wil ons echter niet laten kijken en slaat zelfs een kleine financiele tegemoetkoming af.
Even later rijden we langs de ‘Nice Butcher’ waar we een kilo ondefinieerbaar rund halen, naar huis. Met een bescheiden braai waar Sisi wegens buikkrampen beperkt aan deelneemt, sluiten we een welbesteede dag af.

Zaterdag 18 januari
Eerste serieuze braai in Dar. Nog steeds zonder fatsoenlijke braai omdat de lokale, provisorisch in elkaar gelaste exemplaren toch bepaaldse essentiele elementen missen en ik weiger om US$ 400 voor een mooie Weber uit te geven. Daarom voorlopig nog maar die van de buurman met wat stenen ophogen en het rooster van de andere buurman lenen. Met Frank en Sisi naar de legendarische vismarkt om een red snapper en een stuk of wat grote garnalen aan te kopen. Vis is vers wanneer de ogen helder en de kiewen rood zijn (tip: stop je vinger in de kiewen en kijk of er geen rode verf zit). Lam en kip kopen we bij de supermarkt. We wilden eigenlijk een slager bezoeken maar ja.
Thuisgekomen blijkt electra uitgevallen. Verontrust bel ik onze twee andere ZA gasten om te vragen of ze koud bier en ijs kunnen meenemen. Dat kan want zij maken zich ook zorgen over dat soort zaken. Ik help Sisi met het maken van Aaardappelsalade en guacamole. De braai blijkt zeer goed te doen, ook al is het een ‘Surf en Turf’ braai en voldoet daarmee niet aan de Afrikaner norm. Bovendien is er buiten proportie veel vegetarisch voedel aanwezig. Ik maak de Askari (bewaker) nog blij met een paar overgebleven garnalen.

Woensdag 15 januari
Net vanaf hier, thuis met Maya geskyped. Verbinding is goed. Gaat redelijk met moeder. Maya is blij om zuster weer te zien. Ik neem mij voor een onderzoeksvoorstel te schrijven nu ik toch een paar weken alleen ga zijn. Het houd je van de straat.

Dinsdag 14 januari
De IITA administratie is capabel genoeg om in een paar uur een retour voor Maya naar Amsterdam te regelen. Met zijn vieren eten we, voor de verandering, indisch. Om 21:00 zetten Sisi en Frank hun gastvrouw op hetzelfde vliegtuig dat zij volgende week zullen betreden. Hein is ietwat treurig.

Maandag 13 januari
Maya krijgt een telefoontje van zus Danielle. Moeder is opgenomen op IC in het AMC.

Zondag 12 januari 2008
Vandaag gaan we de Pugu Hills bezoeken. Het laatste stukje gesloten bos in de buurt van de grote, bevolkte regio Dar es Salaam. Het bosje wordt gerekend tot de overblijfselen van de ooit zeer uitgestrekte bossen van de Eastern Arc, de oostelijke arm van de African Rift Valley, verantwoordelijk voor een groot deel van de uitzonderlijke diversiteit aan flora en fauna in Tanzania.
Het ligt zo’n 25 kilometer ten zuidwesten van Dar. Een uur later rijden we in een beboste omgeving over een onverharde weg. We stappen uit de auto omdat Frank mooie waterlelies in een stuwmeertje langs de weg ziet. Er komt een man aangelopen die ons uitnodigd zijn mijn te komen bekijken. In verschillende betonnen basins wordt een steeds fijner wordende kleifractie verzameld. Het eindprodukt is een zeer fijne witte klei die voor oa medische doeleinden wordt gebruikt. Helaas heeft hij geen pers en de klei wordt dan ook door de zon gedroogd. In het regenseizoen heeft hij een probleem.
Even later komen we tot de conclusie dat we waarschijnlijk te ver zijn doorgereden. Na bestudering van de tweede gids liggen de Pugu Hills inderdaad een stuk terug (Rough Guide -1, Lonely Planet +1). Als we na een zeer slechte weg eindelijk aankomen mogen we niet verder “Visits on appointment only”. Na een half uur een beetje rondhangen bij het hek besluiten we terug naar Dar te gaan, de volgende keer, als het dan nog niet gekapt is natuurlijk. Op de terugweg bezoeken we nog een Shoprite die we nog niet kenden.
Onze eerste braai is bescheiden met wat nijlbaarsjes en wat Mishkaki (Sate). Alweer een maand geleden heb ik ongeveer een kuub houtskool gekocht (waarschijnlijk afkomstig uit een voormalig Eastern Arc bos). Eindelijk verbrand ik een bescheiden deel. Het probleem is voornamenlijk dat ik geen geschikte braai kan vinden. Vooralsnog heb ik er een geleend van de buurman en vriend Dannie heeft al toegezegd dat we binnenkort een braai gaan metselen. Dannie is Zuid Afrikaans dus ik heb vertrouwen. We nodigen buurman Uwe en buurman Wayne uit. Al met al is het een goede avond.

Donderdag 10 januari 2008
As I have to drive some 45 minutes to work in Kibaha, I want to leave at 7:30. The traffic jams are in the opposite direction, into town, quite comparable to the Amsterdam Almere commute Maya did, way back. The alarm woke me at 6:30. The rising and shining is getting more difficult and some snoozing is common. Yesterday new showers were installed and happily I let the water hit my head. Maya bought me very tasty earl grey tea which together with toast and pineapple is already starting to become a regular breakfast. I managed to read an article about the successful breeding program of panda’s in the economist Christmas’ issue. The Chinese have a monopoly on pandas and charge 1 million US$ lease a year to foreign zoo’s.
My work is slowly starting to get less obscured. Today I had a discussion with my supervisor in which I expressed my worries on the fact I had to spend too much time on bureaucratic and administrational stuff. Especially in the beginning, when I still have to define my work this can be quite stressful. He acknowledged and was sort of right, blaming lack of supervision on an absent administration and on a scientific institute in general. My colleagues are not very enthusiastic about the institute IITA when it comes to pragmatic administration issues outside the headquarters.
A few weeks ago I came up with a work plan for 2008 that can be summarized as follows: 1) Identify and collect relevant GEO data in East and Southern Africa, 2) Train scientists in the use of GIS in agriculture, 3) Aid in optimizing spatial data collection in agricultural research, 4) perform spatial analyses and linking social economic data to physical phenomena and 5) linking projects and datasets of different projects.
On the way home I stopped the car at a place where they sell plants. I bought two lime trees, an orange tree, an avocado tree, some scrubs and a large pot. It was kind of nice and the vendors were friendly. I paid a price that is agreeable to the vendors and me.
On returning in the city, I caused my second accident in two months. My driving record just went down the drain, although one of our drivers (Michael) tried to comfort me, “it happens all the time in Tanzania” or “in Tanzania people just can’t drive”. I was about to park and just can’t get used to the size of my car. I scratched a brand new, bright red and very beautiful Toyota Hilux. I parked and moved away from the car, to take a look. My damage was far worse than his. Out of the Hilux appeared only the driver, the owner was shopping. I called the owner because the driver was, not surprising, out of credit. The owner was of course, an Indian whose daughter, after receiving my business card told me, she was a GIS specialist as well. Her husband whom I spoke to on the phone did not seem to be worried and will keep me informed on the damage. With Michael I went to the “pannel beater” for the second time in a month. The damage seemed quite severe but can be repaired in 5 hours at the price of US$ 200, quite agreeable. They beat and repaint, quite beautifully, and claim the paint even contains epoxy resins. Just a few days ago, Michael was there to get the car of my boss beaten, which had accidentally been hit by a garbage truck. I am going to request an IITA discount tomorrow.
Below the rather impressive results of the beating.


Now I am sitting at home, drinking my beer. Maya went on a safari together with our guests and Burkhard. My beer is called Safari, which is sort of comforting.

Zondag 7 januari
Na een fruiting ontbijt, comfortabele maar niet optimale nachtverblijf, besluiten we met een taxi naar de oostkust van het eiland te rijden. Vanaf de oostkust komen de verhalen over Zanzibar. Hier zijn tientallen resorts met de clichestranden en de coctails. Wij zijn niet naar het populaire noorden gegaan maar naar een dorpje in het zuidoosten, Jambiani. Ongeveer halverwege reden we door het laatst overgebleven stukje bos, 200 jaar geleden was de hele kuststrook van iig Tanzania bebost. Gelukkig is er ter plaatse een natuurpark waar we tegen betaling het mahoniebosje bekijken. We zien de bijna uitgestorven Red Colobus apen. Drie kwartier verder komen we bij het idyllische kustplaatsje. Ons hotel heet Sea View en het ligt daadwerkelijk aan zee. Nieuw en mooi, met riet en palmen en een restaurant met vis en koud bier.
Onze regelaar Burkhard heeft ook nog een snorkelexcurisie geregeld. Door de harde wind legt de Dow de kilometer naar het rif in een mum van tijd af. Zowel Maya als Frankm hebben nog nooit gesnorkeld maar na even wennen zijn ze beiden positief. Het is een beetje mistig onder water maar er zijn mooir hoopjes koraal en ook wel wat visjes. Sisi wordt door een kwal op haar rug gebeten. Na een uur, zeilen we weer terug naar de kust.

Zaterdag 6 januari 2008
Gisteren om half zes op, om zes uur stapten we in de taxi die Frank, Sisi, Hein en mij naar de ferry terminal bracht. Iets later dan het geplande tijdstip, kwart over zeven, vertrokken we. De tocht duurde iets langer dan de geplande anderhalf uur. De zee was tamelijk ruig, er werden op het bovendek regelmatig platic zakjes rondgedeeld voor de zeezieken onder ons. Eenmaal aan wal mochten we nadat Sisi en Frank een soort visum hadden aangevraagd Zanzibar officieel in. Wellicht De naam Zanzibar verwijst naar de hele archipel, hoewel de naam door toeristen veelal gebruikt wordt voor het hoofdeiland, Unguja, waarop we ons nu bevinden.
Dankzij de immer hulpvaardige Burkhard was een zekere Ahmed al op de hoogte van onze komst. Ahmed wachtte ons bij de haven op met een bordje waarop ‘Maya’ te lezen stond en nam ons mee naar het huis in Stone town waarvan hij twee kamers verhuurt. Nadat we ons hadden opgefrist zijn we op zoek gegaan naar een plek om te ontbijten. Dit was wegens het uitvallen van de elektriciteit makkelijker gezegd dan gedaan, er wordt veelal electrisch gekookt en koffie en thee waren gewenst. Er is geen gebrek aan generatoren maar wel aan brandstof, wegens de chaos in Kenia. Gelukkig vonden we een plek waar op gas gekookt werd.
Na de lunch stelde Ahmed ons voor aan Abdul-rahman, onze gids die ons Stone town zou tonen. Dit bleek een enthousiaste jongen die echt interesse had in zijn onderwerp. We hebben de standaard dingen gezien, hoewel niet allemaal van binnen: de deuren van Zanzibar zijn recht en, op het uit hout gebeitelde kettingvormige omhulsel na, minder versierd als ze arabisch zijn. De deuren zijn van boven afgerond als ze van Indiërs zijn. De metalen punten op de deuren zijn een overblijfsel uit India, ter voorkoming van beukende olifanten. We zijn langs restanten van het fort gelopen, hebben de buitenkant van het huis der wonderen gezien, zo genoemd omdat het huis het eerste in oost Afrika was met lift en telefoon. We zijn over de markt gelopen, die naar onderwerp is georganiseerd: deels kruiden, deels groente en fruit, deels vlees en deels vis. Op het visdeel hebben we nog een blik geworpen op de visveiling. Veel religie op het eiland: twee kerken (beide gezien), twee hindoetempels (één van binnen gezien), een voormalige synagoge (dachten we aan de davidster te zien) en een heleboel moskeeen. Eén van de kerken is op de plek gebouwd die Zanzibar rijk heeft gemaakt: de slavenmarkt. Nadat de Engelsen hadden besloten dat het genoeg was met de slavernij hebben voormalige slaven een kerk gebouwd op die plek, terwijl de slavernij ondergronds gewoon doorging natuurlijk. Er wordt geschat dat in de 1800’s 3.000 oost Afrikaanse slaven per jaar werden verhandeld in Zanzibar. Sommigen moesten van het Victoriameer lopen naar de kust. Op de plek van de slavenmarkt staat nu een monument en er zijn een aantal kelders overgebleven waar de slaven één of twee nachten doorbrachten voordat ze werden verhandeld.
Na deze opbeurende excursie hadden we trek. Abdul-rahman nam ons mee naar een lokaal restaurant. Het was redelijk laat en dus waren een aantal typische gerechten al op. Het eten dat we wel konden krijgen was heerlijk, maakt nieuwsgierig naar de Zanzibari specialiteiten. Na de lunch nog een klein beetje gelopen door Stone town, toen Abdul-rahman gedag gezegd en op het strand gezeten. Volgens een aantal mensen was het tijd voor bier maar dat is in een overwegend door moslims bewoonde stad niet zo makkelijk te krijgen. Wegens wolken viel de zonsondergang tegen, maar daarvoor was op het strand genoeg te zien. Schepen varen het strand op, kennelijk is de oceaan daar diep genoeg, klappen de voorkant open en worden leeggehaald. Heb onwijs veel tomaten het eiland opgesjouwd zien worden.

Woensdag 2 januari 2008
De situatie in Kenia is ook vandaag behoorlijk slecht. Mijn regiomanager belt verontrust met collega’s in Nairobi. De onrusten hebben zich inmiddels over meerdere steden verspreid met tot nu toe zo’n 300 doden. Verontrustend is het feit dat het lijkt op een stammenstrijd. Gelukkig heeft in Tanzania geen enkele van de 120 stammen de meerderheid. Julius Nyerere zei ooit dat dit feit het hem makkelijker maakte om na de onafhankelijkheid een gevoel van eenheid (ujoma) in Tanzania te creeëren.

Dinsdag 1 januari 2008
Een rustige dag. Gelezen, in de tuin gewerkt, met Allan biertjes gedronken op zijn strandterras, aan de website gewerkt. ’s Avonds gewinkeld bij de buren die naar Europa verhuizen. Een koffiezetapparaat, een gehaktmolen, lampen, een bank en ander meubilair zullen ons zeer van pas komen en de buren zijn blij dat het een goed thuis vindt. Voor de planten mogen we niets betalen. Buurvrouw Laura vindt het belangrijker dat er goed voor gezorgd wordt. Heins’ emmertjes water sjouwen is niet onopgemerkt gebleven. Alleen de ‘queen of the night’ is al gereserveerd door de huisbaas. Gelukkig hebben de buren die plant gestekt en kunnen we een kleinere versie krijgen. Wie weet blijven wij binnenkort ook ’s nachts op om de schijnbaar prachtige, voor één nacht bloeiende bloemen te aanschouwen.
De basilicumplantjes die we bij de groenteman hebben gekocht groeien als kool en de pot met aarde die Hein sinds twee weken water geeft is op veranderd in een plant met bladeren groter dan mijn hand. Het gras is sinds we hier drie en een halve week geleden kwamen wonen een halve meter gegroeid. Door meerdere mensen zijn we gewaarschuwd dat slangen van hoog gras houden. We spreken met Alfons, die als vervangende askari (bewaker) op de compound werkt, af dat hij voortaan ons gras bijhoudt en één keer per week een dag in de tuin werkt. De twee andere tuinen op de compound die hij bijhoudt hebben als reclame voor hem gewerkt. Omdat zijn diensten als vervangende askari binnenkort niet meer nodig zijn was Alfons erg blij met de regeling. We wijzen Alfons op onze eerste pogingen tot tuinieren, de plantjes die we in de botanische tuin hebben gekocht en in de tuin hebben geplant. Hij belooft er omheen te maaien. Met Heins’ contract voor drie jaar is het ietwat optimistisch om bomen te planten, maar wie weet bevalt het hier zo goed dat we over 10 jaar onze zelfgeplante flamboyant zien bloeien. Met de bamboe die hier groeit gaan we een poort bouwen waarover we de bougainville laten groeien. Hein heeft vergevorderde plannen voor de aanleg van een druppelirrigatiesysteem. Het wachten is op Fred B. en Roy G. die zich hier zeker niet hoeven te vervelen.
Dankzij de uitverkoop bij de buren hebben we nu ook extra beddengoed, toch fijn voor Sisi en Frank. Het went snel om uit twee koffers te leven, toch kijk ik uit naar het moment dat we onze spullen ontvangen. Ik stel me zo voor dat het uitpakken van de dozen voelt als pakjesavond vroeger. Hein heeft ontdekt dat onze spullen zich nog in Dubai bevinden. Het is niet bekend wanneer ze op de boot naar Dar worden gezet. Daar komt nog bij dat we, als we langs de oceaan rijden, altijd een hele serie schepen voor de kust zien liggen. Ik heb me laten vertellen dat de haven te weinig capaciteit (en ruimte) heeft om alle containers die binnen komen te verwerken. Soms liggen schepen weken achtereen te wachten voordat ze in de haven van Dar kunnen lossen. Voorlopig blijft het dus bij die twee koffers, aangevuld met een rap toenemende berg huisraad.

Maandag 31 december 2007
Het gaat niet meer lukken om in 2007 thuis te internetten. Nadat ik twee uur heb zitten gapen in het kantoor van TTCL verzekert meneer Dominic me echter dat op twee januari de monteur zal langskomen. Of ik even Tsh 124.000 (ongeveer $ 110) wil betalen. Gelukkig bedenk ik mij dat ik aan het eind van onze straat een ATM met cirrus logo heb gezien. Met mijn portemonnee vol met tienduizendjes begeef ik mij naar de balie. Soms geven de schaarse pinautomaten hier ook wel Tsh 400.000 in coupures van 5.000, probeer dan je portemonnee nog maar eens in je zak te krijgen, maar dit terzijde. Ik krijg het modem mee en na betaling van Tsh 50.000 hebben we, mocht de monteur werkelijk op 2 januari verschijnen, meteen credits om te kunnen internetten. Omdat we hebben gehoord dat de prijs van elektriciteit op 1 januari met 20% zal stijgen besteden we ook nog Tsh 100.000 aan zogenoemde Luku credits. Veel dingen werken op pre pay basis, zoals electriciteit en internet. Het zou niet slecht zijn als het waterbedrijf ook op een dergelijk systeem over zou stappen, ik las in de krant dat momenteel hele wijken in Dar, wegens wanbetaling, van de waterleiding worden afgesloten. Probleem van nutsvoorzieningen in landen in ontwikkeling is vaak gebrek aan inkomsten waardoor nodige investeringen vaak uitblijven. Nu wordt geld besteed aan de watertrucks die het water moeten leveren aan klanten die wél betalen. Onze compound is niet aangesloten op de waterleiding, onze watertanks worden wekelijks door een watertruck gevuld.
We kopen een extra ventilator, voor in de kamer van Sisi en Frank, die vandaag van Nairobi naar Arusha rijden en na een paar dagen in Arusha National Park via Moshi naar Dar komen. Vanwege rellen in Nairobi vindt er druk sms-verkeer plaats tussen Nederland, Arusha en Dar es Salaam. Een dubieuze verkiezingsuitslag heeft in Kenia inmiddels al meer dan 200 doden geleid in Nairobi, Kisumo en Mombassa. Gelukkig blijken Frank en Sisi oud en nieuw veilig en wel in Tanzania door te kunnen brengen. Volgens kennis Allan, na 40 jaar in Sub Sahel Afrika een doorgewinterde Afrikakenner, kan dit flinke gevolgen hebben in oost Afrika. Kenia heeft immers een soort voorbeeldrol in zijn ontwikkeling en is voor veel omliggende landen de vaste route naar de rest van de wereld. Veel Aziatische Kenianen vieren het nieuwjaar niet in Nairobi maar in Dar es Salaam.
Op zoek naar beddengoed en een wasmand komen we in het Mwenge Handicraft Centre terecht. Hello my friend, come in, looking is free. Geen lakens, wel manden. We kopen een fruitmand, die hadden we ook nodig. De enige wasmand die we zien blijkt meer dan drie keer zo duur als de mand die we op de peninsula zagen, die door Hein al te duur bevonden werd. Als ik dat tegen de verkoper zeg en heel duidelijk stel dat met zo’n verschil onderhandelen in feite geen zin heeft, kost de mand plotseling minder dan een derde van de originele vraagprijs.
Nog enkele pogingen gedaan een braai te regelen maar helaas, hij die ooit in Zuid Afrika werd uitgeroepen tot braaimeester, heeft gefaald. Probleem is dat de lokale braaien niet goed zijn maar wel te betalen en dat de Weber wel goed is maar niet te betalen. Een tot heden niet opgelost probleem. Gelukkig kunnen we, tot we besloten hebben, een niet goede lokale braai lenen van buurman Hans. Maya lost een sudoku op en telefoneert met familie in Maarssen. Ik val in slaap op de bank, om om half 12 door P&M wakker gebeld te worden. Gelukkig nieuwjaar. Stipt om twaalf uur, tien uur Nederlandse tijd, stromen telefoontjes en sms-jes uit Nederland binnen. Kort na twaalven drinken we met twee paar buren cava op de veranda.

Zondag 30 december 2007
In de middag gaan we met Burkhard en Eva naar een voetbalmatch. Burkhard is Duitser maar komt al een jaar of 15 geregeld in Oost Afrika, Dar es Salaam is zo ongeveer zijn tweede thuis. Hij heeft in Beieren een verhaal over de lokale voetbalvereniging Las Vegas geschreven. Naar aanleiding van dat artikel heeft hij 200 paar voetbalschoenen, een berg shirts en nog meer voetbalattributen gekregen om te verdelen. Voor de gelegenheid is een wedstrijd georganiseerd. Het voetbalveld is een kale, hobbelige vlakte onder de hoogspanningsmasten. Wij zijn de enige vier mzungu’s en daarme ook de eregasten. Het relief schijnt de spelers niet te deren, net zomin als de sporadische auto die door het veld rijdt. Na een spannende wedstrijd die voor Las Vegas in een verlies van 3-4 eindigt, worden alle spelers uitgenodigd voor een drankje. Inclusief coaches, trainers, oudspelers en andere notabelen komen we al gauw op 60 man uit, want een soda of zelfs een biertje in de kroeg is voor de meesten en zeer zeldzame gebeurtenis. Als dan ook nog eens de attributen worden getoond is het feest compleet. In totaal gaan er drie kratten bier en drie fris doorheen, veel moslims. Later eten we met Eva en Burkhard nog wat vis op Shikilango Road, lekker.

Zaterdag 29 december 2007
Gisteravond in het Ethiopische restaurant dat hard op weg is ons favoriete restaurant te worden, vertelde onze buurvrouw dat er in het Oyster Bay shopping centre ’s ochtends volkoren brood te krijgen is. Ondanks de biertjes die we na het eten in club Rose Garden hebben gedronken met Burkhard en Eva, twee Duitsers die hier op vakantie zijn, vertrekken we om kwart over negen naar het schiereiland waar we onze eerste maand in Dar hebben doorgebracht. Als we iets na half tien voor de deur van de bakker staan blijkt die nog niet open. Dan onszelf maar getrakteerd op een uitgebreid ontbijt met veel fruit en vers sap. Na het ontbijt een klein fortuin besteed aan brood bij de Jemenitische bakker, we moeten de drie laden van de nieuwe vriezer toch ergens mee vullen.
Na nog een aantal shopping stops, brengen we de middag thuis door op een voor ons gebruikelijke wijze: Hein achter de computer, Maya met haar neus in een boek. Aan het begin van de avond bedenken we dat computeren en lezen altijd nog kunnen. We rijden naar de bioscoop in winkelcentrum Mlimani City en kopen kaartjes voor ‘I am legend’. Bij de Shoprite staat een te lange rij om nog iets te eten te halen, popcorn is ook lekker. De film blijkt een zombiefilm, echt iets voor Maya. Ze krijgt het voor elkaar om haar gezicht een flink deel van de film op Heins’ mouw te richten in plaats van op het grootste scherm van oost Afrika. Na de film bellen we Marinus, één van de Zuid Afrikanen die we eind november hebben ontmoet. Natuurlijk zat hij om tien uur ’s avonds op zaterdagavond nog op kantoor. Een uur later echter, zat hij met ons in de in de Irish Pub. Hier blijkt een Nederlandse gitarist met Afrikaanse bassist, toetsenist en drummer, elk week live blues rock te spelen. Na een aantal bier sprong Hein zowaar de dansvloer op. Maya, de Bob, was iets minder enthousiast maar ze kon de charme van Hein en Nolan – de collega van Marinus die we ook eind november hebben leren kennen – niet lang weerstaan. Na nog wat bier nodigt Hein onze Zuid Afrikaanse vrienden uit voor een oud en nieuw braai. Om kwart voor drie ’s ochtends keren we huiswaarts, onze eerste keer stapen in Dar was zeer geslaagd. Maar hoe organiseren we op zo’n korte termijn een braai?

Dinsdag 25 en woensdag 26 December 2007
De kerstdagen brengen we door in het huis van Caroline, die inmiddels gezellig aan het koukleumen is in Engeland. Eerste kerstdag drinken we wat op het strand voordat we, onder het genot van onze favoriete televisiezender Animal Planet, ons eerste kerstmaal in Tanzania koken. Caroline heeft twee kilo tomaten en en evenveel aubergine achtergelaten. Die zijn nogal bepalend voor ons menu de komende drie dagen. Net als het eten klaar is komt het kersttelefoontje uit Groningen. Jammer genoeg is de verbinding erg slecht. Gelukkig lukt het de volgende ochtend om, terwijl we naar het White Sands Hotel lopen, wel om Willempje te spreken. Het nadeel van buiten telefoneren is echter de hitte: je raakt zo bezweet dat de telefoon van je oor wegglibbert.
Vanaf het White Sands Hotel gaan bootjes naar de verschillende voor de kust liggende koraaleilandjes. Wij gaan naar Mbudya eiland. In het Pleistoceen (de tijd voor de huidige tijd, het Holoceen) werden de ijstijden afgewisseld door interglacialen. Dit zorgde voor grote fluctuaties in de zeespiegel waardoor dikke koraalpakketten werden gevormd. Grote delen koraal bevinden zich nu boven de zeespiegel en worden geerodeerd tot eialndjes met bountywitte stranden en mangrovevegetatie. Mbudya heeft meer strand dan het eiland waar we eind november waren (Bongoyo) en krijgt, doordat je er alleen vanaf het noorden van Dar kan komen, een stuk minder bezoekers dan Bongoyo. Het is dus heerlijk rustig op Mbudya. Nadat we een onze dagelijkse portie ananas hebben gegeten besluiten we terwijl het nog eb is een rondje om het eiland te lopen. Volgens de mensen die hier werken doe je dat in een uurtje. Het duurt bij ons zeker twee keer zo lang omdat er onderweg zeeegels, schelpen en krabben bestudeerd moeten worden. Doordat het eb is lijken grote delen van het strand meer op moeras met zeeegels, onderweg bedenken we dan ook dat plastic of rubberen schoenen best van pas zouden kunnen komen. Eenmaal terug bij de strandtent lukt het ons om, ondanks het feit dat we het niet van tevoren hebben aangevraagd, om allebei een bord rijst en verse vis te bemachtigen.
Aan het eind van de middag zijn we weer thuis. Caroline heeft twee kilo limoenen achtergelaten. Die passen heel goed bij de laatste liter - van de 12 meegenomen uit Brazilie - cachasa van de buurman. Samen met zijn vrouw, die net over is uit Frankrijk, beeindigen we de kerstdagen met caiperinas op de veranda.

Zaterdag 22 december
De tijd rond kerst is een beetje raar. Geen lomito op de BBQ in Groningen en geen kerstliedjes zingen in de Bijlmer. Er wordt niet veel aan kerst gedaan hier. Alleen Coca Cola en de grotere, vaak Zuid Afrikaanse winkels proberen een soort kerstsfeer te creeeren. Dat betekent dat je boodschappen doet onder het genot van telkens dezelfde cd met kerstliedjes in discostijl en dat er bij de deur een zwarte kerstman staat, compleet met witte baard. De temperatuur is in ieder geval lekker constant op 32.
Door collega Caroline zijn we uitgenodigd voor een heus kerstdiner. Ze woont in het noorden van Dar, aan het strand. We worden ontvangen met cava en lekkere hapjes op het terras met zicht op zee. Samen met haar Engelse buurman Allen laten we ons schandalig verwennen want ondanks het feit dat Caroline de volgende ochtend naar Engeland vliegt, pakt ze groots uit. Dat ze Engels is kan gezegd worden. Ergens heeft ze christmas crackers gevonden en met de papieren mutsjes op beginnen we even later aan de kalkoen, waar ze eveneens de halve stad voor is afgereden, met stuffing, roast potatoes met en als toetje trifle met ijs en bij de koffie zelfs een zelfgemaakte christmas cake. Zo voelt kerst toch een beetje vertrouwd.

Zondag 16 december 2007
Het is negen uur ’s ochtends. De start van de ‘dienst op het dak’ een paar straten verderop. De voorganger is nu nog rustig, vorige week ging hij door tot ver in de middag, terwijl zijn stem het bijna begaf van de op net iets te luide toon gebrachte dienst. Vorige week zondag was onze eerste ochtend in het nieuwe huis. De huisbaas had, per ongeluk, allemaal spullen in het huis laten staan die wij erg goed konden gebruiken. De boot met onze spullen komt waarschijnlijk begin volgend jaar in de haven van Dar aan en we waren dus erg blij met de pannen, theekopjes, borden, messen en het bestek. Gelukkig kunnen we de spullen lenen totdat ons schip binnenkomt. De meubels (stoelen, tafels, bank, kasten en bedden) en keukenapparaten (gecombineerd elektrisch/gasfornuis en koelkast) zijn bij de huur inbegrepen. De huisbaas was blij om te horen dat we van Heins’ werk keukenapparaten krijgen, hij kan het fornuis goed gebruiken voor een collega.
De compound bestaat uit 5 huizen die, behalve huis nr 2, allemaal door Duitsers bewoond lijken te worden. We hebben de bewoners van twee huizen nog niet ontmoet, die zijn wellicht terug naar Europa om kerst te vieren. Eén van onze buren was jaren projectmanager voor een NGO in Tanzania. Totdat hij 65 werd, toen moest hij stoppen. Omdat hij nog geen zin had om terug naar Europa te gaan is hij duikinstructeur geworden. Hein gaat bij hem zijn opfriscursus doen, ik ga binnenkort lessen bij hem nemen om mijn diploma te halen. Dat moet voor eind maart, dan vertrekt de buurman voorgoed naar Europa om zich bij zijn vrouw in Frankrijk te vestigen. De andere buurman waarmee we kennis hebben gemaakt werkt als management consultant voor projecten van de katholieke kerk. Toen Hein hem plagerig vroeg of hij naar de diensten op het dak gaat vertelde de buurman dat hij elke dag aan de askari (bewakers) vraagt om de voorganger af te maken. Het geluid van de dienst is in zijn huis waarschijnlijk nóg beter te horen dan in het onze. Inmiddels (kwart over tien) komt de voorganger goed op stoom. Zijn stem begint al over te slaan.
Afgelopen donderdag zijn we op zoek geweest naar een tweedehands auto. Twee chauffeurs van het IITA waren mee om de auto’s te beoordelen. Toen we bij de vierde dealer een geschikte toyota hilux pick up met double cabin hadden gevonden en we bij de baas naar de prijs informeerden vielen we allevier bijna van onze stoel. Tz shilling 22.000.000 (+/- $20.000)! Eén van de chauffeurs vond het zo belachelijk dat hij besloot om zonder ons op zoek te gaan, in de hoop dat we de auto dan voor een Afrikaanse i.p.v. een mzungu prijs krijgen.
Zonder eigen auto is mijn actieradius enigzins beperkt. Ik voel me volkomen veilig op straat maar krijg toch snel genoeg van mannen die ‘Sista, sista’ roepen. Dat soort mannen maakt de daladala (bus) minder aantrekkelijk. Ik heb inmiddels wel de schijnbaar illegale scooterriksja’s ontdekt, waarvoor ik het Swahili woord steeds vergeet. Dankzij de scooterriksja’s heb ik drie verschillende offertes voor wasmachines en koelkasten weten te krijgen, die nodig waren voordat we de apparaten mochten kopen van het IITA. Vanaf maandag hebben we een wasmachine en een eigen koelkast. Hopelijk verloopt het verkrijgen van een internetaansluiting thuis even soepel. Mr. Dominic van het telefoonbedrijf (TTCL) suggereerde dat de registratie maximaal 7 werkdagen duurt, hoelang het dan nog duurt voordat er een monteur langskomt is niet duidelijk. Gelukkig zit TTCL aan het einde van de straat, als het allemaal te lang duurt ga ik er gewoon elke dag langs. De aanhouder wint.
Dankzij de beperkte actieradius ben ik de afgelopen week veel thuis geweest. Daardoor ben ik er achter gekomen dat je niet per se op safari moet om in het wild levende dieren te zien. Naast de standaard kraaien en mussen heb ik inmiddels twee mangrove ijsvogels (Halcyon senegaloides), een soort kruising tussen een fret en een eekhoorn, drie soorten enorme vlinders en drie vervet monkies (Cercopithecus aethiops of C. Pygerythrus) in de tuin gezien. De apen waren makkelijk te determineren, het mannetje heeft een knalblauw scrotum. Ze doen niet echt hun best om stil te zijn, springen uit de bomen op het golfplaten dak en schreeuwen naar elkaar. Als ik naar buiten kom om ze te bekijken of fotograferen dan schrikken ze en klimmen hoog in de boom. Van een collega van Hein, Caroline, begrepen we gisteren dat de meeste bomen hier oude cashewbomen zijn. Eén boom vlakbij het huis heeft momenteel roodoranje bloemen en er hangen peulen in van 40 centimeter lang. Verder staat er zowel in de voor als in de achtertuin bamboe en hebben we een kleine papaya en wat palmbomen.
Het is bijna kwart voor twaalf. De voorganger krijgt er nog geen genoeg van.

Zaterdag 8 december
Nog iets van 6 uur rijden naar Dar es Salaam. Straight tarmac!! Met 110 rijden we naar ons nieuwe huis dat wij vanmiddag zullen betreden. Onderweg stoppen we voor een luch in Morogoro, kip met frietjes voor de verandering. Nog wat dichter bij huis kopen we iets va 50 kg houtskool voor de toekomstige braai en nog wat fruit en groente. In Dar zijn we tevreden als we voor 1.500 Tsh een ananas kunnen kopen. Onderweg kopen we 3 ananassen voor 1.000 Tsh. Laat in de middag komen we bij het nieuwe huis aan, waar de bewaker na enige uitleg begrijpt dat hij ons de compound op mag laten.

vrijdag 7 december
Vroeg op voor een safari drive naar het droge deel in het westen van het park. Niet zoveel beestjes, wel veel baobabs, euphorbias en droge landschappen. Veel stof en tsetse vliegen, die zo hebben wij op de conerentie geleerd zeer zelden met het virus zijn besmet. Om half negen zijn we terug bij de lodge voor het ontbijt. De koffie is –uiteraard- slecht maar verder is een engels ontbijt gecombineerd met een flinke fruitsalade een goed begin van de dag. Dat is maar goed ook want we moeten veel rijden vandaag, ongeveer 350 km over onverharde weg tot de officiële (niet meer dan dat) hoofdstad Dodoma. Droge, groene en bergachtige landschappen wisselen elkaar af. Onderweg 7 mensen een lift gegeven, bussen rijden deze route niet vaak. We hebben helaas alleen maar tijd voor een paar colaatjes want veiligheidshalve willen we voor het donker in Dodoma aankomen. Dat halen we net. Een zucht van opluchting klinkt als de eerste asfaltweg in zicht komt net voor Dodoma. Cana Lodge is niet aan te raden. Uitgeput vallen we heel vroeg in slaap.

donderdag 6 december
Donderdagochtend vervolgen we onze tocht. We hadden een aantal mogelijkheden maar op de conferentie werd ons sterk aangeraden om in deze tijd van het jaar naar Tarangire National Park te gaan. Ongeveer 100 km naar het westen en dan nog een klein stukje over een dirt road tot de ingang van het park. Bij het hek willen andere blanken graag betalen om naar binnen te komen. Ondanks dat onze auto een Tanzaniaans nummerbord heeft is de entree nog redelijk prijzig maar dat zijn alle toeristische bestemmingen in Tanzania, en mischien terecht. De bewaker bij het hek trekt verveelt aan de ketting waardoor wij naar binnen mogen rijden.
We wisten van tevoren dat het Tarangire park het in wildlife termen meest dichtbevolkte park van Tanzania was maar dit ging wel een beetje ver. Nauwelijks binnengekomen struisvogels rechts, zebras links, ook olifanten en natuurlijk heel veel impalas. Na krap een half uur stond er een jeep langs de weg te kijken naar een groep leeuwen die weer stonden te kijken naar een groep impala’s. Helaas verstoorde een wrattenzwijn de rust van de impala’s en konden de leeuwen weer gaan liggen, het geronk van dieselmotoren schijnt ze niet te deren. Nog een aantal uren rond gereden langs de Tarangire rivier in het droge savanne landschap. Maya maakte zo nu en dan rare geluiden van opwinding. Als een olifant vanuit de verte langzaam maar doelbewust op oze auto komt afgelopen wordt ik ook een beetje zenuwachtig. Gelukkig begint de olifant een acaciaboompje vlakbij de auto te slopen. We zien heel veel zebra’s, giraffen, verschillende antilopen, rare vogels, een paar gnu’s en nog een luipaard verstopt in een boom. Aan de andere kant van de rivier rijden we, met gezwinde spoed over zandpaden richting Tarangiri Safari Lodge. Ik voel me bijna een rally rijder. De Lodge is duur maar van zeer grote schoonheid. Een groot terras met uitzicht over de rivier en de beestjes die daar drinken. Langs de steilwand staan allemnaal zware canvas/muskietengaas tenten, met douche en toilet. Heel comfortabel allemaal, ondergaand zonnetje, terrasje – ‘Anytime is Kili-time’.

maandag 3 – woensdag 5 december
Maandag begint de drie daagse 6th TAWIRI Scientific Conference in Arusha, georganiseerd door de Tanzanian Wildlife Research Institute. Hier komen allerlei environmentalists uit Tanzania maar ook uit andere landen bijeen om hun zegje te doen over national parks, flora en fauna. Sommige van de onderzoekers gebruiken GIS en remote sensing dus voor mij een goede gelegenheid daarheen te gaan.
De conferentie duurt drie dagen en vind plaats in het Arusha International Conference Center waar tevens het Rwanda tribunaal is gevestigd. Een stuk of 70 mensen geven evenveel praatjes over wildlife, environmental change, tsetse flies en sleeping disease, shifting land use, ivory poaching en niet te vergeten birds. Er wordt veel gezegd, we leren het land een beetje kennen en er zitten zakelijk, interessante dingen bij. We ontmoeten goede mensen en ik ben lid geworden van de Tanzanian GIS User Group. Van de internationale gemeenschap in Arusha is de Nederlandse de omvangrijkste, vanwege de zeer goed lopende bloementeelt die langs de hele Eastern Arc tot in Ethiopië gevestigd is.

zondag 2 december
Zondagochtend om 6:30 verlaten we ons inmiddels vertrouwde appartement om, inclusief onze schamele bezittingen op de achterbank, de tocht naar Arusha te beginnen (download kaart als pdf). We hebben ons laten vertellen dat de weg goed is maar wel iets van 650 km lang is. We hebben de route niet vooraf bekeken en komen er halverwege Dar achter dat we niet via het noordelijk gelegen Bagamoyo maar via de weg die uiteindelijk naar Morogoro gaat moeten rijden. Gelukkig is dit de enige fout qua route die we zullen maken, deels dankzij het feit dat de gehele route in de GPS staat, ongelovelijk aangezien er volgens de GPS in heel Tanzania 4 wegen bestaan. (Overigens denkt google earth dat er in Dar es Salaam 3 wegen lopen wat een beetje aangeeft hoe het met het GIS van Tanzania is gesteld.) De weg naar Arusha is lang doch schoon. Eerst landinwaarts in westelijke richting, door het laagland, groen door de korte regens van eind november. Een heus verkeersboord bij Chalinze kondigt de splitsting van de A7 met de A14 aan, die naar het noorden afbuigt. Een splitsing van wegen gaat in Tanzania met opstoppingen gepaard, met allerlei handelslui die proberen om pinda’s, water en bananen aan de buspassagiers en automobilisten in de files te verkopen. Even later rijden wij weer 110 en worden alleen nog ingehaald door bussen die deze route met gemiddeld 130 afleggen. In Korogwe lunchen we. We rijden langs de Usambara Mountains die zo zullen we later op de conferentie leren een fraai deel van de Eastern Arc zijn, erg mooi voor langere trektochten. Halverwege de gebergteketen zien we recht voor ons de Kilimanjaro. Heel even trekken de wolken weg en laten een witte top zien. Onder aan de vulkaan ligt Moshi waar we weer recht naar het westen afbuigen om aanzienlijk later dan gepland, maar wel bij licht in Arusha aan te komen. De reisgidsen leiden ons snel naar het hotel waar we al gereserveerd hadden. Hier worden we na het inchecken bijna van de sokken gereden door een pick-up met acherop een sinterklaas en twee pieten.

dinsdag 27 november 2007
Als ik naar buiten kijk zie ik een palm met bladeren die de vorm van een waaier hebben. Aan de beweging te zien is er zelfs een beetje wind. Binnen merk je van de wind jammer genoeg erg weinig. Gelukkig bracht Hein gisteren een kadootje mee, een staande ventilator. Afgelopen nacht hebben we dan ook heerlijk geslapen onder het genot van een zacht briesje. Het kan toeval zijn, maar het was de eerste keer dat ik acht uur achter elkaar sliep.
Ik kom net terug uit het internetcafé dat hoort bij dit complex - Printout @ Slipway – waar ik in mijn e-mail las dat Sisi en Frank tickets hebben geboekt om eind december langs te komen. Oud en nieuw zullen ze met ons vieren! Kerst zal raar zijn dit jaar, zonder de familiebezoeken, Willempjes’ en tante Siegliens’ kookkunsten, de kerstliederen waar Hein zo’n indruk mee heeft gemaakt en de vele kilometers Nederlandse snelweg. Wat nog het vreemdst zal zijn is de warmte. Langs Chole road staat een enorme coca cola advertentie, het teken dat ik linksaf moet om naar ons appartement te gaan. Vorige week waren er tien mannen met wankele ladders in de weer om de advertentie te vervangen, ik geloof niet dat de Nederlandse Arbowetgeving de werkwijze zou toestaan. Nu knippert de advertentie niet langer dat ik aan de coca cola kant van het leven moet leven, nu knipoogt de kerstman me toe met een coca cola flesje in de hand. Het hotel, de winkels en het wekelijkse advertentieblad Advertising Dar staan ook in het teken van kerst, compleet met plaatjes van sneeuw en een rode muts op de voorkant. Het is een leuke poging, maar mij houden ze niet voor de gek. Het is elke dag boven de 25 graden, dus het is hoogzomer en géén kersttijd.
Afgelopen weekend kwam Hein terug uit Nigeria. Nadat we elkaar midden in de nacht blij hadden gemaakt met kadootjes - een afrikaans gewaad voor Maya, een stuk oude hollandse kaas voor Hein - hebben we de daarop volgende zondagochtend rustig aan gedaan. Om kwart over één las ik in een gids dat vanaf het Slipway (zo heet het complex hier) om half twee de laatste boot naar een klein eiland voor de kust van Dar vertrok. We hebben snel wat spullen gepakt en de boot genomen naar de Bongoyo and Mbudya Islands Marine Reserve. Hein klom natuurlijk meteen op het dak van de boot alwaar hij een biertje in zijn handen gedrukt kreeg van 3 Zuid Afrikanen.
Vorige week iemand die op het eiland werkt, Charles -“Hoe gaat het?” vroeg hij, hij heeft zijn duikbrevet in Nederland gehaald- geholpen met het in het Engels opstellen van de regels op het eiland. Als ik Charles goed heb begrepen wordt het geheel gerund door vrijwilligers die de trails op het eiland onderhouden, de stranden schoonhouden en daarnaast wat geld binnenhalen met de verkoop van (lauwe want geen electra) frisdrank en bier. Op drukke dagen, zoals afgelopen zondag, rennen de vrijwilligers de hele dag rond om de westerlingen te bedienen. Als je geluk hebt, en dat hadden we, komt er net een vissersboot binnen en kan je echt verse fish & chips eten. De Zuid Afrikanen vonden dat het er baie lekker uitzag. Alleen die vissekop die er nog aanzat niet. Toen ik toegaf dat ik ook een beetje moeite had met die kop moesten ze smakelijk lachen om mijn taalgebruik.
Op het strand delen we een rieten parasol met een Noorse. Zij blijkt hier sinds de zomer te werken bij het Tanzaniaanse filiaal van haar Noorse werkgever: Norconsult. Het filiaal blijkt toevallig op zoek te zijn naar een environmental consultant. Zo heb ik tussen het zwemmen en vis eten door, ook nog een mogelijkheid gevonden om mijn cv in te leveren.
’s Avonds terug op het vasteland hebben we met de Zuid Afrikanen biertjes gedronken op een terras en voor donderdagavond afgesproken in een restaurant waar ik al sinds de eerste week heen wil: Addis in Dar. Woensdagavond komt de Noorse eten. Aangezien we zaterdag uitgenodigd zijn bij Amsterdamse volleybalvriend Tienko en zijn vriendin Maja, hebben we zowaar een drukke sociale week.

17 – 24 november 2007
Daar ga ik dan, naar de Strategic Planning week 3 (SP3) op het hoofdkwartier van IITA in Ibadan, Nigeria. Uit heel SSH (sub Saharan Africa) komen de wetenschappers (100) en de hogere administrators bijeen om een week lang te plannen, praten, vergaderen en te eten.
Om 3:30 in de ochtend werd ik opgehaaald. In de rij op Dar es Salaam Int. Airport stonden al veel collega’s te wachten. In Nairobi kwamen hier nog collega’s uit Oeganda en Malawi bij (Nairobi is een luchtvaarthub in Afrika). Op Lagos werden de wetenschappers en administrators opgewacht door een arsenaal aan ‘middle men’ van IITA. Nog wachten op colega’s van een andere vlucht, vervolgens met een man of 20 naar twee busjes geleid. Even later rijden we (onder politie-escorte) door de puinhopen van Lagos. Extreme drukte, chaos, vuil en een totaal gebrek aan egale objecten. Zeer zwaar verkeer, zo zwaar dat ik de verkeerssituatie in Dar nu als een soort paradijs zie. Het duurde twee uur voor we de stad uitwaren (één van de busjes begaf het). Nigeria schijnt tot 20 jaar geleden een zeer goed spoorsysteem gehad te hebben. Helaas hebben allerlei politici belangen in het vrachtvervoer over de weg waardoor elke modernisering of onderhoud aan het spoor systematisch geblokeerd wordt en al het vervoer over de weg plaatsvindt. Gevolg is dat de ‘snelwegen’ druk bereden zijn. Langs de snelwegen heb je vrachtwagenovernachtingsplaatsen waar een soort dorp aan faciliteiten omheen is gegroeid. Vrachtwagens die hier overnachten parkeren bij gebrek aan parkeergelegenheid op een van de twee banen snelweg met files tot gevolg. Omdat Nigerianen niet van file houden worden tweebaans wegen opeens vierbaans en onstaan waar mogelijk (en ook waar niet mogelijk) ventwegen. Soms worden ook de banen van de andere rijrichting gebruikt, hoewel dit spookrijden ontmoedigd wordt door het plaatsen van betonnen barrieres in het midden van de weg.
Ibadan wordt ook wel het grootste dorp van Afrika genoemd. Ik heb bevolkingsaantallen van 5 miljoen gehoord maar stadse voorzieningen zoals een vliegveld, winkelcentra en een centrum ontbreken. Er zijn twee redelijke restaurants. Het dorp doet sterk denken aan Lagos alleen wat lager en wat minder viaducten. Natuurlijk komen we in diverse files, om uiteindelijk de totale 140 km vanaf vliegveld in 6 uur af te leggen wat geen slechte prestatie is, 10 km/u komt ook voor.
IITA’s vesting is een soort oase in de chaos. De hele compound meet 1.200 hectare. Volgens mij wonen de helft van de totale wetenschappers er met een klein leger aan onderhoudspersoneel en administrators. Om de compund staat een groot hek en binnen liggen een stuwmeer, een tamelijk groot bos, een 9-holes golfcourse, zwembad, meerdere laboratoria, bibliotheek, restaurant, kroeg, supermarkt, genenbank, kassen, woningen, etc. Natuurlijk heeft het ook een eigen electriciteitscentrale, de stroomvoorziening in Nigeria is zeer slecht. Omdat hier een aantal grotere laboratoria zijn gevestigd met zeer veel koelcellen voor kleine plantjes en genen, is een betrouwbaar electriciteitsnet erg belangrijk. Het hele park wordt keurig onderhouden en is redelijk zelfvoorzienend. Sommige mensen die hier werken komen de compound dan ook niet af. Het is in ieder geval een fijne plek om te gast te zijn en de komende dagen worden we perfect verzorgd. Heel veel lekker ontbijt, snacks en eten en zelfs redlijk goede koffie. De koks doen IITA lijfspreuk ‘Research to Nourish Africa’ eer aan.
Bij alle stations in Benin, Ghana, Kameroen, Nigeria, Congo, Oeganda, Tanzania, Kenya, Malawi en Mozambique werken in totaal zo’n 800 local staff die support moeten geven aan de 100 scientists die de R4D (Research for Development) uitvoeren. IITA heeft 3-, 10- en 20-jaren plannen, verdeeld over 7 disciplines, ik zit in de Opportunities and Threats discipline, dat eigenlijk een soort restdiscipline is. Veel disciplines, zoals bananen, cassave en yam, zijn makkelijk af te bakenen, sommige, zoals GIS, wat lastiger. Momenteel is er een behoorlijke reorganisatie aan de gang. De grote driving force is dat IITA van de donoren steeds minder core money (nu slechts 20%) krijgt en alleen geld voor special projects (80%). Voeger kreeg het IITA een zak met geld, nu moeten voorstellen ingediend worden onder concurrentie, lijkt eigenlijk op Meander. Hierdoor wordt het lastig om bepaalde basisinfrastructuur gaande te houden. Zo is het lastig om de kosten verbonden aan het maaien van de hier aanwezige 9 holes golfcourse op een project weg te schrijven. Maar ook zijn slecht renderende maar strategisch belangrijke stations, zoals dat in Kameroen, slachtoffer omdat deze eigenlijk alleen met core money in stand worden gehouden. Recentelijk heeft het IITA 60 mensen national staff eruit gegooid. Verder, wel interessant voor mij, is er een soort realignment gaande waarbij Tanzania de hub voor Oost Afrika moet worden. Onofficieel heb ik zelfs gehoord van een geheel nieuw station in Arusha (noordelijk, tussen Nairobi en Dar). Maar IITA is, zoals eerder gezegd, een sort moloch dus dat kan nog wel even duren. Bovendien zijn er honderden belangen van het management versus de scientists die de zaak erg ingewikkeld maken.
Tussen alle toespraken en workshops door, veel mensen ontmoet en met velen gepraat. Een dergelijke week is waarschijnlijk de best mogelijke introductie. Voor mij is meer dan genoeg werk te doen. IITA heeft tot nu toe slechts 2 mensen op GIS staan, allebei hier in Nigeria. Het doel is een soort decentralisatie door te voeren en een tweede GIS-afdeling te vormen. Mijn supervisor, Victor Manyong, grapte al dat ik in principe hier voor drie jaar ben maar dat het er makkelijk 30 kunnen worden.
Een gesprek gehad met Victor en met Kai (GIS-man hier) en besproken wat ik zoal zou kunnen doen. In eerste instantie 3 primaire projecten gedefineerd: 1) CIALCA (bananenproject in de driehoek Congo, Rwanda en Burundi), 2) Sub Saharan Challenge Program (alle gewassen in een regio die Zimbabwe, Malawi en Mozambique doorkruist en 3) cassave en yam in Oeganda, Malawi en Mozambique. Allemaal zijn het grote, meerdere jaren durende projekten die bestaan uit ongeloofelijk veel opnames in het veld. Om de gegevens betrouwbaarder en inzichtelijk te maken worden ze in een GIS gezet. Ik moet helpen de meetcampagne op te zetten, mensen opleiden, helpen de data te verwerken, te extrapoleren, veldopnames koppelen aan fysische info, etc. Vermoedelijk ben ik veel in het veld en op vliegvelden de komende jaren.
Van meerdere mensen het advies gekregen te promoveren. Komt ook omdat al die lui hier gepromoveerd zijn. Je kan je afvragen waarom. Volgens mij is zeker in Afrika een bepaalde mentaliteit en doorzettingsvermogen belangrijker om te slagen dan een papiertje. Volgens mijn collega’s is de APO positie die ik heb erg fijn. Ik ben een beetje mijn eigen baas. Ik moet wel naar mijn supervisor luisteren want hij moet mijn positie na een jaar verlengen, maar in principe ben ik mijn eigen ‘budget officer’. Verder heeft het IITA een ongeloofelijke berg aan data en bovendien toegang tot alle data van de andere onderzoeksinstituten die onder het CGIAR vallen, van de VN en aanverwante nobele instituten. Heel voordelig allemaal voor een goed betaald promotieonderzoek naar bijvoorbeeld climate change in sub sahel afrika. Ik heb toegezegd voor 2008 een soort werkplan samen te stellen.
Op vrijdag om 15:00 vertrekt de bus naar het vliegtuig en naar het guesthouse van het IITA vlakbij het vliegveld. Sommigen vertrekken vanavond, anderen, zoals ik, morgenochtend. Ik ben blij dat ik naar huis mag en zeer tevreden over de week en hetgeen bereikt. Overigens, net als op de heenweg, begaf de bus het en zijn we met openbaar vervoer verder gereisd.

Zaterdag 17 november 2007
De wekker gaat om 3:10 u. Tien minuten later horen we een claxon: de auto die Hein naar het vliegtuig brengt. Achttien uur later, inclusief drie uur in de file, zo vertelde hij me net, kwam hij op de campus van het IITA aan in Ibadan. Wat Hein vertelde voldoet aan mijn verwachting van Nigeria: een chaos. De campus is in die chaos een extreem grote – als ik het goed heb onthouden 1.800 ha. – oase van rust: bos, golfbanen en kantoren.
Ik breng de zaterdag voornamelijk binnen door. Waarschijnlijk heeft dat iets te maken met gisteren. Terwijl Hein in een computerwinkel een werklaptop kocht, kocht ik het nieuwste Harry Potterboek (wegens veranderde wisselkoers 2.000 shilling duurder dan vorige week). Ik vind het niet beleefd om als je met iemand samen bent, op vakantie of net verhuisd naar een stad in de tropen bijvoorbeeld, jezelf over te geven aan een boek waarin je niet kan stoppen met lezen. Maar nu ben ik alleen. Als een verslaafde trek ik het boek uit de papieren zak en lees.
Om vier uur ’s middags bedenk ik mij tijdens een helder moment dat me door iemand was aangeraden om naar de internationale school te gaan, waar de jaarlijkse Diplomatic spouses bazar plaatsvindt. Daar heengelopen, 3.000 shilling entree betaald en over het terrein gedwaald. De Nederlandse kraam verkocht onder andere rookworst en kerstkaarten van de HEMA. Mijn kans op netwerken heb ik laten lopen, ik voelde me volledig misplaatst. Toen ik de Vlaamse friet en Hollandse bitterballenkraam zag en een vrouw hoorde zeggen dat ze ‘effe wat sateetjes ging halen’ ben ik weggevlucht. Ik ben nog niet lang genoeg uit Nederland weg om dat soort dingen te waarderen. Wellicht sta ik volgend jaar net als veel andere mensen vóór de opening van de bazar in de rij om als eerste de etenswaren-uit-het land-van-herkomst aan te schaffen die er verkocht worden. Ik heb wel een kadootje voor Hein gekocht, dat ligt nu te wachten op zijn terugkomst volgende week zaterdag.
Langs de stoffige Chole road naar huis gelopen, van de vele regen die er van maandag tot en met donderdag viel is niets meer te merken. Onderweg bij een kraampje twee aardappelen gekocht, de verkoper vond het zo weinig dat hij er twee bij deed en me 200 shilling rekende (10 eurocent). Bij een andere kraam nog wat groente gekocht. Zag een stekelige vrucht liggen die ik niet kende. De engelse naam herkende ik niet en heb ik ook niet onthouden. Wel heb ik onthouden dat de vrucht, volgens de groenteman, erg goed is voor je seksleven. Dat was een mooi excuus om de vrucht niet te kopen: ‘my husband is in Nigeria’. De andere reden lag thuis op me te wachten: Hein, Merel en Enno (M & E zijn vrijdagmiddag met het vliegtuig naar Nairobi vertrokken) hebben me achtergelaten met een heleboel fruit. Ik heb ananas, watermeloen, banaan, limoen en mango tot een gigantische fruitsalade verwerkt én een bewaker blij gemaakt met een halve watermeloen. Nu hoef ik het huis niet meer te delen met fruitvliegjes. Mijn overige gezelschap, die ene mug die ik niet te pakken krijg, gaat een wisse dood tegemoet als hij in de buurt van de vanochtend in een permethrinebad gedompelde klamboe komt.
Wellicht krijg je van dit stukje het idee dat ik mijn eerste zaterdag alleen best actief ben geweest. Geloof het niet! Ongeveer 95 % van de tijd dat ik wakker was heb ik gelezen. Ik heb als avondeten oud brood met pindakaas naar binnen gewerkt om niet te hoeven stoppen. Toen ik eenmaal voorbij pagina 400 was kon ik net zo goed doorgaan tot het eind. Vierentwintig uur nadat de wekker voor Hein ging was ik klaar met Harry.

Woensdag 14 November 2007
We hebben geen ontbijt in huis, alleen een beetje muesli en yoghurt. Het regent veel en hard. Vandaag op jacht naar laptopwinkels in Dar. Eens kijken wat ze hebben en of het vrijdag geleverd kan worden. Het blijkt zeer druk op straat vanwege grote stukken straat die onder water staan. Grote plassen tot 40 cm diep, sommige huizen langs de straten staan onder water. Het verkeer gaat gewoon door met evenveel voetgangers en fietsers. We gaan naar Shoppers Plaza, Millenium City, Oyster Mall en Sea Cliff Village. Halverwege de dag komen we erachter dat ik mijn net verworven trouwring kwijt ben, stress. Later blijkt dat ik deze gelukkig tijdens een onoplettend moment via mijn mond op tafel heb gelegd.
’s Avonds serieuze boodschappen gedaan. Eerste krat bier (Safari) gekocht en allerlei consumptieve waren waaronder zout. Het eerste maal is volgens Paula’s recept, pasta met courgette. Koken op electrische platen valt niet mee vooral als de pannen niet plat zijn. Ondanks dat ik de knoflook vergeet is het binnen te houden.

Dinsdag 13 November 2007
Gisterochtend kwamen Merel en Enno aan. Na vijf dagen Tanzania al bezoek, hopelijk is dat het spreekwoordelijke goede begin. Na een gezamelijke kop koffie zetten we Merel, Enno en de Jerome, alias (Stopa Rhymes) een rapper uit Arusha, af op weg naar het centrum, zij zijn bezig met het maken van een documentaire www.positiveictafrica.wordpress.com). Wij rijden door naar Hein’s kantoor waar Hein wat papierwerk te regelen heeft en ik mijn e-mail check, het is altijd leuk de reacties te zien na een groepsmail.
Om twee uur hebben we afgesproken met iemand die we in een wekelijks advertentiekrantje zagen staan. Hij laat ons een aantal huizen zien op de Msasani Paninsula, waar we nu ook verblijven. De huizen zijn allemaal veel te groot - 4 slaapkamers en 2 badkamers is aan de kleine kant – terwijl de tuin altijd te klein is naar Hein’s zin. Het meest geschikte huis doet me denken aan Suriname, waar ik overigens nooit geweest ben, omdat het een enorm erf heeft met loslopende kippen en bananenbomen. Spijtig genoeg moet er aan de binnenkant van dat huis veel te veel gebeuren. De huizen die we tot dan toe hebben bekeken zijn qua ligging eveneens minder geschikt, de peninsula ligt te ver van Kibaha. In feite is Mikocheni voor Hein veel gunstiger. Tot nu toe hebben we in die buurt alleen de hoofdstraten gezien en die zijn wat mij betreft nogal hectisch, iets te stoffig en stedelijk. Onze ‘makelaar’ kent echter een aantal huizen die aan de onverharde zijstraten liggen. Hoe vaak we ook zeggen dat we een smaller house met een bigger courtyard willen, elk nieuw huis dat we zien is nog groter dan het vorige. Het toppunt is een gigantische zeskamerwoning met een minizwembad in de tuin. Het ziet er prachtig uit maar we leggen uit dat we liever niet willen dat Hein roepend door het huis dwaalt: “Maya iko wapi?” (let.: Maya waar is?). Hierop moet de makelaar lachen, om ons vervolgens een groter huis met een kleinere tuin te tonen.
Aan het eind van de middag hebben we een afspraak met een man van een Duits ingenieursbureau dat al sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw in Mikocheni werkt. Voor hun internationale medewerkers hebben ze in wat destijds eindeloze rijstvelden waren een compound gebouwd bestaande uit een ommuurd terrein van ongeveer een hectare met daarop 5 bungalows. Het huis heeft 3 slaapkamers, een grote woonkamer en een flink stuk tuin. Hein ziet meteen mogelijkheden voor hangmatten, boekenkasten en logé’s. Ik zie dat het een beetje te donker is, maar misschien ligt dat aan de dag, die ongewoon donker is voor Dar, zo laten we ons vertellen.
’s Avonds eten we met Merel en Enno Indiaas. Het vele eten dat over blijft wordt verpakt, dat nemen we mee voor de bewakers die beweerden op de auto te zullen passen. Die nemen echter geen genoegen met een beetje eten, die willen keiharde cash. Onder luid protest van Enno, trekt Hein uiteindelijk toch zijn portemonnee en geeft ze alledrie, zo realiseer ik me pas later, 50 eurocent.

Maandag 12 November 2007
Aan het eind van de nacht worden we twee keer wakker van de regen, die er ook voor zorgt dat de stroom, en dus de wekker, uitvalt. Op mijn eerste werkdag ben ik toch om 8:04 op kantoor in de wijk Mikocheni. Iets omgereden maar gecorrigeerd door de GPS. Bij gebrek aan een bruikbare stadsplattegrond is de GPS tot nu toe goed van pas gekomen.Eerst een uur of twee met Frances Onyango (Oegandese regiomanager) de logistieke zaken besproken. Dit werd gevolgd door een briefing van Steffen Abele (Duitse Deputy Director) en Victor Manyong (Congolese Research Director en mijn begeleider). Overigens zijn de hierarchie en de organisatie van het IITA mij nog niet geheel duidelijk. De briefing was een beetje chaotisch maar daaraan ben ik inmiddels gewend geraakt en lijkt aan werk verbonden te zijn. Bij het voorstellen raak ik in gesprek met collega Caroline, een Engelse virologe, over genetische manipulatie (IITA is niet tegen). Het lijkt erop dat ook Caroline het een leuk gesprek vind, zij nodigt Maya en mij uit om die avond te komen eten.
Met Victor ben ik vervolgens naar Kibaha gereden, dat ligt ongeveer 35 km ten westen van Dar en is de plek waar ik het vaakst zal werken. De heenweg vanuit Dar gaat prima maar op de terugweg schijn je regelmatig in de file terecht te komen.
’s Avonds heeft Hein enige moeite om mij weg te plukken uit het internetcafé. We rijden richting Hein’s kantoor, naar het Shoppers Plaza, alwaar zijn Britse collega Caroline op ons wacht. In colonne rijden we naar haar huis, aan de kust, in het noorden van Dar. Als we bij haar huis aangekomen uitstappen biedt ze haar verontschuldigingen aan, ze had geen idee dat er overdag zoveel regen was gevallen. Een aantal delen van de grotendeels onverharde weg zijn inderdaad onbegaanbaar voor auto’s die kleiner zijn dan onze Mitsubishi Pagero pick up of de Toyota Prado van Caroline. Er zijn mensen die pogen te voet de weg te gebruiken. Dat lijkt nog het meest op een trage vorm van apenkooien dat we op de basisschool wel eens speelden tijdens gym. Hein vindt het amusant, hij krijgt het idee geschikt te zijn voor Paris – Dakar. Ik denk er het mijne van.
Caroline woont ver van het centrum, in een ruime rijtjeswoning met een tuin die eindigt in de oceaan. Omdat ze aan het einde van de straat woont heeft ze in feite een privéstrand. Ze heeft twee logé’s die ook meëeten, twee Engelse vogelaars. Zij hebben net het eerste vogelboek in het Swahili gepubliceerd. Als ik het boek opensla zie ik de scholekster, die vliegt kennelijk van de kantoortuin in Almere waar ik hem regelmatig zag, naar oost Afrika. De vogelaars wonen al lang in Tanzania, ze geven zowel Hein als mij enkele handige tips. Hein over een ‘GIS gebruikers in Tanzania’ bijeenkomst en mij over een mariene bioloog die ze goed kennen en die waarschijnlijk wel mensen weet die interesse hebben in mijn CV. Waar zouden we zijn zonder de mondkrant. De terugweg is minder heftig, Caroline leidt ons naar een verharde weg en inmiddels is het zo laat dat we geen last meer hebben van filevorming die daar klaarblijkelijk overdag plaatsvindt.

Zondag 11 November 2007
De eerste eitjes en tomaat gebakken, aangevuld met wat ananas. Vandaag een stuk naar het zuiden langs de kust gereden. Bij gebrek aan ringweg dwars door de stad. Sommige dingen beginnen al herkenbaar te worden, Ocean Road en de grote Ali Hasan Mwinyi Road. De wegen zijn boven verwachting, redelijk veel asfalt zonder gaten. Zo nu en dan zijn mensen het asfalt aan het vegen. Af en toe is een slecht stuk wegdek provisorisch gerepareerd waar vervolgens een man met spade bijstaat en een bijdrage verlangt voor de gedane arbeid. Private roadwork. Eén weg waar we overheen reden ging duidelijk asfalt komen; misschien maken wij het mee. De drukte in de stad viel mee en het ontwijken van dhala dhala’s gaat steeds beter. Maya schrikt zo nu en dan omdat ik bijna de berm inrijd.
Het blijkt een hele tour om bij het zuidelijk gelegen strand te komen. Over 50 km doen we 2 uur. Door de buitenwijken van Dar naar het dorp Kigamboni dat eigenlijk vlakbij ligt maar door een baai/de haven afgescheiden word. Voor een toegangsprijs van $2 rijden we een beach resort op. Het strand is bountyachtig met palmbomen, rieten hutjes, eilandjes voor de kust en natuurlijk een turqoise zee. We eten wat kip met rijst en de eerste ugali (dikke mais/gierstpuree). De zee is belachelijk warm, dieper dan 30 centimeter gelukkig iets koeler. Maya durft niet te zwemmen omdat ze denkt dat een bikini te bloot is. Dan maar pootje baden met broek aan.
Op de terugweg nemen we de pont de baai over, in afstand veel korter maar in tijd hetzelfde. Een lange rij van auto’s, vrij veel blanken in jeeps en te voet. Verder allerlei handkarren die als kraampjes met koopwaar dienst doen. De pont op in een nissan micra, zoal seen medepassagier wenst te doen, blijkt lastig omdat de loopplank krom is. Laagliggende en kleine auto’s komen slechts met veel moeite de boot op. Achter ons wordt een bloederige hamerhaai van 1,5 meter op een handkarretje de pont opgereden. Een blanke vrouw aan boord koopt een haaientand voor haar zoon die ter plekke wordt uitgesneden.
’s Avonds doen we het rustig aan. We eten in één van de restaurants die bij het complex hier horen. Thuis oefent Maya de eerste 25 woorden Swahili die we hebben opgepikt terwijl ik me voorbereid op mijn eerste werkdag morgen. Er zijn veel dingen te vragen en veel papierwerk om mee te nemen. We gaan vroeg naar bed en worden ’s nachts twee keer wakker van de regen. Ons dak is deels van golfplaat, de grote druppels klinken daarop alsof iemand op een drumstel speelt.

Zaterdag 10 November 2007
Maya staat onder de douche, handdoeken stinken vrijwel onmiddelijk na gebruik. Regina, onze cleaning lady, brengt de schone was en de rekening. Om een uur of tien ontbijt aan de baai: fruit, eitjes, worstjes, hashbrowns. De aardige ober wil ons beslist Swahili bij brengen. Een aantal belangrijke woordcombinaties zijn: ‘hapana asante’ (nee bedankt) en ‘labda kesho’ (misschien morgen). De koffie valt zeker niet tegen.
Ruim een uur in het internetcafe doorgebracht. Heel jammer dat internet niet zo algemeen verkrijgbaar en snel is als je als Nederlander gewend bent. Natuurlijk email bekeken maar ook de Facebook-pagina bijgewerkt en een nieuw item aan de website toegevoegd, dit logboek. Halverwege viel de stroom uit, gelukkig beschikt deze laptop over een batterij maar de noodzaak voor een stroomstabilisator werd eens te meer duidelijk.
Met de auto de stad in. Het rijden is lastig in een auto met het stuur aan de rechterkant, met rijden op de verkeerde weghelft, de rijstijl van de medeweggebruikers en het zeer forse formaat van de Pajero in overweging genomen; maar ik begin al te wennen. Via de Haile Selassie Road naar het zuiden, het centrum in. De auto vlakbij de Luthulistraat geparkeerd. Een beetje rondlopen dan maar. Mooie wijken met veel bomen, redelijk ordelijk en schoon. Een boulevard is er helaas niet, ondanks de potentie, weinig cruise-mogelijkheden. Er wordt druk gebouwd. Loonkosten zijn duidelijk lager dan de kosten voor machinerie. Helaas zijn de meeste winkels dicht op zaterdagmiddag na drieen; zo ook het postkantoor waar iets van Mike post restante ligt te wachten. Nog heerlijke koffie gedronken bij de Franse boulangerie Epi d’Or.
Door de stad dwalend zien we opeens ergens ‘Esri GIS Centre’ op een muur geschilderd staan. Natuurlijk even naar binnen, al is het maar om te melden dat volgens Google Maps en mijn Garmin GPS Dar es Salaam uit slechts drie straten bestaat. Binnen treffen we Michael, een Tanzaniaanse Ph D die in Kopenhagen iets met GIS heeft gedaan en nu een bedrijfje hier heeft opgericht. Hij legt ons uit wat hij in Tanzania allemaal doet en wil graag Maya’s CV eens inzien. Hij verzekert ons dat er op Google Maps binnenkort meer dan drie straten in Dar zullen zijn. Via de Barclays ATM lopen we terug naar het waypoint ‘auto’. Een klein autootje claxoneerde net voordat ik bij het achteruitrijden per ongeluk over hem heen reed.
We maken een kleine omweg en doen wat inkopen bij Shoppers Plaza. Gelukkig zijn er veel lekkere dingen te krijgen en ook blijkt de drank goed betaalbaar. Helaas is de elektronicawinkel gesloten waardoor ik dit nu met gevaar voor laptop opschrijf. Maya leest een heel spannend boek waarin vrouwen zich opgeknoopt aan bomen blijken te bevinden onder toezicht van 17-jarigen. Omdat dit mijn laatste vakantieavond is van de afgelopen 11 weken schenk ik nog een Cuba Libre in. Maya houdt het bij Glenmorangie, haar vakantie begint net.

Vrijdag 09 November 2007
De ochtend lijkt ontspannen. Lekkere Earl Gray thee, een soort Crunchy met banaan en yoghurt en een grote redelijk zure ananas. Oploskoffie en de dag kan beginnen. We besluiten om via het IITA kantoor naar het stadcentrum te lopen. Een flinke onderneming gezien de hitte en het niet weten waar het kantoor precies is. Straatnamen zijn slecht tot niet aangegeven en de stadsplattegrond is niet stadsdekkend. Vol goede moed gaan we op pad, in zuidwestelijke richting. Al snel verlaten wij de villawijken om in de lokale woonwijken uit te komen.De Kimweri Avenue is een vrolijke chaos van winkeltjes, autos, mensen, daladala’s (minibusjes) en meer. Wij besluiten Cola te drinken bij Jan – la Trattoria alwaar een heel viendelijk meisje uitlegt hoe wij in Mikocheni moeten komen, alwaar het IITA kantoor gevestigd is. De buurten worden stoffiger en viezer maar de GPS geeft zekerheid, ook Maya voelt zich geen moment onveilig.
In het winkelcentrum Shoppers Plaza verteld een Indieer ons over de nodige stabilisatoren en UPS’en die laptops en harde schijven van veilige stroom moeten voorzien. Ook heeft hij allerlei tips over technische apparatuur uit Dubai en over appartementen, fully furnished voor $ 1800,- p.m. Met zijn mobiele nummer op zak, vervolgen we onze weg op de Old Bagamoyo Road om een eindje verder een smakelijke Libanese lunch te nuttigen. Na nog een paar kilometer over de Old Bagamayo Road vragen we aan een taxichauffeur waar het IITA gevestigd is.Er worden meerdere mensen bijgehaald en na een poosje rijden we weg om niet veel verder bij het IITA aan te komen. Alles sal rech kom.
Het IITA zit in een complex met nog een stuk of 6 organisaties. De regional manager Frances heet mij en Maya hartelijk welkom, we praten een half uurtje en spreken af dat ik mij maandagochtend meld. Ook kunnen wij een auto meenemen die over een uurtje beschikbaar is. Om tijdens dat uur iets te doen lopen wij bij de Coca Cola distributeur Kwanza Ltd. naar binnen om een cola te nuttigen.
Om 17:30 rijden we met de net verworven pick-up (Mitshubishi Pajero) naar ‘huis’. Eerst zetten we William nog af, voor de verandering heeft hij een chauffeur. De bewaker van ons appartement doet het hek open en ik voel mij een beetje vreemd als ik de vette auto inparkeer.
In de avond willen we geen beiden Bob zijn dus nemen we een goedkope taxi naar de Garden Bistro, een lekker maar duur Indisch restaurant. Na een whiskey nemen wij een goedkopere taxi terug naar huis.


Donderdag 08 november 2007
De dag begon pas laat, om een uur of tien. Het slapen ging wel aardig met muskietengaas en zonder airconditioner. Zeker een uur bezig geweest met het uitpakken en het ordenen der dingen. Zeer vermakelijk was ook de kluis die ergens in een kast is ingepakt. Toen wij de deur uitgingen was het al een uur of twaalf. De tuin is stoffig: agaves, bougainvilles, palmachtigen, yucca’s, witte oleander en geen ondergroei. De bewaker is ook tuinman en veegt het stof af en toe met een grote bezem in keurige banen.
Zelfs met zonnebril is het heel licht op 7° zuiderbreedte. Op de weg voor het huis is ook veel stof. Een bord leest: Please drive slowly, dust road. Het Slipway ligt aan een baai waar wij aan de zee een welkome pizza als ontbijt eten. De baai is mooi met turqoise water, veel kleine vissersbootjes en aan de overkant palmen en huisjes. Daarna een beetje rondgeslenterd, gekeken welke winkels er waren, de nodige emails verstuurd en de naar verluidt beste engelse boekenwinkel van Tanzania bekeken, inderdaad aardig ook al hadden ze slechts een matige stadsplattegrond en geen kaart van Tanzania maar wel van Vietnam. Elk half uur kreeg Maya dezelfde SMS van Danielle die meldde dat zij als eskimo verkleed door Amsterdam rondliep. Verschil moet er zijn.
Halverwege de middag besloten we een eindje te gaan wandelen. Aan een ober liet ik de plattegrond van Dar zien en vroeg hem naar de door mij voorgestelde route. Een kaart vereist een grote dosis ruimtelijk inzicht en met de vraag waar de Dar es Salaam Yacht Club was kon de man veel beter uit de voeten. Met goede hoop en een door de hitte verplicht zeer traag tempo liepen we in noordelijke richting. De stofwegen werden afgewisseld door keurige asfaltwegen tussen de villawijken. Hoe stoffiger hoe meer voetgangers, hoe meer asfalt hoe meer auto’s. Opvallend was dat ook redelijk wat blanken op straat liepen en toen ik een blanken vrouw alleen met kinderwagen zag lopen had ik wel een goed gevoel. De GPS hielp ons in een uur of twee Msasani te verkennen.
De koelkast in het appartement bevatte imiddels koud bier (Kilimanjaro) wat mij met grote blijdschap vervulde. Ik had al spijt van mijn voornemen om chips af te zweren omdat deze hier te duur waren. Via de supermarkt Shoprite begaven we ons met een zak vreemde, lokale Indiase chips op naar the Pub, waar een Captain de kok was. De daghap visfilet bevatte een serieuze ribbenkast maar was, ondanks de graaat die zeker 18 uur in mijn keel bleef steken, toch zeer smakelijk. Thuis aangekomen nog een poosje zitten spelen met de net gekregen Archos mediaspeler, afgewisseld door een hoofdstuk Tanzania uit de landenreeks van Oxfam.


Woensdag 07 november 2007
‘s Avonds komen we aan op Julius Nyerere Airport. Het nog immer matige informatiescherm in het vliegtuig had ons al gewaarschuwd voor de 27°om 22:30, maar de hitte was toch opvallend. De eerste wacht was op het travellers visum waarvoor wij toch een goed uur in de rij moesten staan. Achter ons stond een Oegandeese die beweerde dat van de bij haar bekende Afrikaanse steden Dar de beste was om in te wonen. Ik heb haar niet gevraagd met hoeveel steden ze bekend was maar het was toch een aardige binnenkomer. De douaniers hadden een beetje moeite met het uitspreken van mijn naam.
Toen de deuren van de vertrekhal zich om 23:30 achter ons sloten viel het bordje IITA direct op, of liever gezegd viel het Maya direct op. Een gematigd grijnzende William, met IITA baseballcap heette ons hartelijk welkom (habari) en begeleidde ons naar de klein uitgevallen pickup waar we met enige moeite de vele bagage in kwijt konden. William is IITA chauffeur en ook vriendelijk.
Het vliegveld ligt ten westen van Dar terwijl ons hotel in een suburb aan de noordkant van de stad op een schiereiland ligt, Msasani Peninsula. Via de Julius Nyerere Road reden wij bij gebrek aan een ringweg recht het centrum in om vervolgens via de Bibi Titi Mohamed Street en de Ali Hassan Mwinyi Road te eindigen in het Slipway. Het Slipway centrum biedt toeristen, expats en gegoede lokalen souveniers, sieraden, Barclays bank, supermarkt, vele restaurants, goed italiaans ijs en hopelijk nog veel meer. Ook beschikt het Slipway over een serie driekamer appartementen met een bescheiden tuintje waarvan wij er een toegwezen hebben gekregen, vooralsnog voor een maand.
De rit duurde 45 minuten. William hielp ons door de 31,8 kilo wegende koffer binnen neer te zetten. Het appartement deed mij erg aan het huis dat ik jaren geleden in Maswa bewoonde. Iets kleiner maar dezelfde tegels, lamellenramen en simpel houten meubelen. De bewaker die het hek opende leek ook hetzelfde maar dat komt door onoplettendheid en doordat ik vooralsnog moeite heb in het onderscheiden van donkere mensen. Toen wij de spullen binnen hadden gezet bedacht ik mij dat ik al meerdere uren trek had in een biertje. Maya was het hier mee eens en wij haastten ons naar de zeer Europees overkomende Slipway pub. Wij ontmoetten daar een zeer vriendelijke en ietwat aangeschoten half Zeeuw, half Keniaan die wij ondanks een herhalingsafspraak niet meer hebben teruggezien. Om 01:30 stond ik onder de douche, ooh water hoe fijn.